Μια από...

τις ωραιότερες βόλτες που έχω κάνει ήταν... ανεξήγητα όμορφη. Είχε έρθει πολλές φορές στο μυαλό μου αλλά όποτε τη σκεφτόμουνα δεν έβλεπα κάτι το ιδιαίτερο, κάτι που να την κάνει ξεχωριστή. Κι όμως ήταν απο κεινες τις μνήμες που κάθε φορά που τις σέρνεις απ' το συρτάρι μυρίζουν σα φρεσκοπλυμένο ρούχο, σε γεμίζουν, σου δίνουν ψυχή. Πρόσφατα κατάλαβα τι την έκανε ξεχωριστή. Και σας το μοιράζομαι.

Είχα πάει για μια χωματερή με το Husky, ηλικία 16-17, είχε αρχίσει να νυχτώνει, τέλειωνε κι η βενζίνα και γύριζα προς Ηράκλειο. Μπήκα στην πόλη και.. τελικά είχε ακόμα λίγο φως οπότε είπα να κάνω μια γύρα ακόμα. Πήγα με το μοτέρ να κακαρίζει κρεμασμένο μέχρι τα σινεμά στην Αλικαρνασσό, το πίσω λάστιχο να έχει χάσει αέρα και να μπαντιλικώνει με το καλημέρα... Σουρούπωνε κι άλλο και φώτα δεν είχα (καθαρόαιμο γαρ...) αλλά συνέχισα έτσι να βολτάρω στην πόλη. Με ένα 'κολλεγιακό' μπλουζάκι μπλε που απ τη λασπη είχε γίνει καφε. Με μια φορμα γυμναστικης παντελονι που ειχε γινει πρασινο απ' τα χορτα κι ειχε σκιστει απ τις κροκαλες. Με στρατιωτικο αρβυλακι 7 κιλά απ' τη λασπη. Κρυο, τελειωνε το καλοκαιρι. Περιστασιακή γκαζια και το Χασκυ να σηκώνει τον τροχο. Αλλα ειχα ξελυσσαξει πριν στα μονοπατια και πηγαινα λιγο-πολυ κοτα. Κρακρακρα. Να μυριζει το καστρολ.

Αλλα δε μ επαιρνε αλλο, νυχτωνε και πηγα σπιτι βλεποντας με δυσκολια και με τις τελευταιες αναθυμιασεις βενζινας στο τεποζιτο.

Αυτο. Ουτε κατι τρομερο ειχε γινει, ουτε η απιστευτη σουζα διανθισμενη με τα ψεμματα του ψαρα, ουτε 'εκεινο το CR που του ριξα στ' αυτια' ουτε τιποτα. Μια απλη βολτα. Ειχε γινει κι αλλες φορες και δεν ηταν ποτε τιποτα ιδιαιτερο.

Και το ξαναλεω, προσφατα καταλαβα γιατι.

Γιατι my friends, είχα άδειο κεφάλι. Οχι κουφιο. Αδειο. Δεν ειχε τιποτα μεσα. Δεν ειχε ΔΕΗ, δεν ειχε ΤΕΒΕ, δεν ειχε εκεινο τον πονο στο χερι μου, δεν ειχε την επομενη βδομαδα, δεν ειχε καν την επομενη μερα, δεν ειχε καν την επομενη ωρα. Κι οταν το κεφαλι ειναι αδειο, δουλευει σαν την ηλεκτρικη σκουπα, ρουφαει. Μυρωδιες, σουρουπα, πορτοκαλι του ήλιου που πεφτει, τη μυρωδια του Castrol μιξης, τους κραδασμους στο τιμονι, το κροταλισμα του μοτερ στις χαμηλες, το κρυο στα χερια, τα βρεγμενα αρβυλα, τα μπατζακια που εχουν γινει υδροροες, ολα.

Και οσο περναει ο καιρος κι οσο μεγαλωνω, τοσο πιο ωραια μου φαινεται αυτη η βολτα. Εχω αλλες καλυτερες, πιο... ηρωικες ας πουμε. Κι αλλες με πολυ πλακα. Κι ομως, αυτη με το αδειο μου το κεφαλι μου χει λειψει. Γιατι τωρα τα χω ολα, μηχανακι, σουρουπο, μυρωδιες, ολα. Το αδειο μου κεφαλι μου λειπει. Κι ομως και γι' αυτο εχω ενα φαρμακο... αλλα γι' αυτο θα τα πουμε αργοτερα.