H ψηφος ειναι ιερά

Η ψήφος είναι ιερά.

Μάλιστα.

Χρόοοονια τα’ ακουω αυτό. Όπως και τωρα ακουω πολλους να λενε τι ψηφιζαμε τοσα χρονια οι μλκς.

Μα ένα συντριπτικο ποσοστο ανθρωπων που ξερω αναθεμα και σπουδαιολογησαν ποτε την ψηφο.

Η σταση κυμαινοταν από το ‘δεν  πανε μωρε να @#θουνε λεω γω’ μεχρι το βαθια φιλοσοφημενο ‘εεεελα μωρε ολοι τα παιρνουνε μωρε οι μαλακες μωρε στο διαολο μωρε με τους μαλακες μωρε’

Θυμαμαι χαρακτηριστικα ένα ας πουμε συγγενικο προσωπο που κάθε που ειχε εκλογες ελεγε ‘ωωωω ρε γμτ παλι, και που σκατα εχω βαλει την ταυτοτητα’

Μετα αρχιζε άλλο βιολι. ‘και που ψηφιζω, σκατα τα χουνε κανει, δε μπορω να βρω, δε βλεπω κιολας, εγω εκει ψηφιζα, θα ξαναπαω κι αμα δεν ψηφιζω εκει θα πα να φυγω, δε μπανε στο διαλο’

Μετα αφου εβρισκε την ταυτοτητα, εβρισκε και το που ψηφιζει, ηταν το άλλο. ‘Ποιο να ψηφισω;’

Η σπουδαιοτητα του ερωτηματος ηταν αναλογη του ‘τι δωρο να παρουμε στη Μαρικα που γιορταζει;’ ‘Ξερω γω να πουμε, ποια μαρικα να πουμε, παρε κει περα κανα ανθος και κανα μπινελικι απ το ζαχαροπλαστειο, φρεσκο πες να μη γκαγκαρωσει, ότι θες παρε’

Ε το ιδιο και η ψηφος.

Υπηρχε και το άλλο στυλ που ηταν σαν το
‘τι ψησατε σημερα;’
‘μπακαλιαρο’
‘χαρω τονε ωραιος που είναι, θα τον καμω και γω με πρασο’

Αλλα με πολιτικη χροια
‘ποιο θα ψηφισεις;’
‘το μανωλη μωρε, καλο κοπελι είναι’
‘ποιο μανωλη;’
‘του κωστη…;’
‘α… ναι καλο κοπελι, αυτος που καθεται στο φουρνο διπλα;’
‘όχι αυτος που λες εχει πεθανει’
‘ε αυτόν θα ψηφισω κι εγω’.

Κι αναρωτιεμαι, τι διαολο, πως φτασαμε ρε παιδι μου δω περα;