To μοτερ και το μπλιμπλίκι

ή αλλιώς τα δυο μπλογκ.... στο μυαλο μου έχουν λίγο πολύ άρρητη σχέση και η άγκυρα που ρίχνουν ειναι στα ας πουμε χρονολογικα εφηβικα μου χρόνια.

Επειδή άρχισα να οδηγάω πολύ νωρίς, από τα 13 αν δεν κάνω λάθος, βαριά 14, το μηχανάκι και όλο το περιβάλλον του αρχικά ήταν μπλεγμένο στο μυαλό μου με 'Σφαιριστήρια'.

Για τους συντοπίτες Λυρώνης, Κακαβάς (Το Σύμπαν), Κουρδιστό και φυσικά Player's House. Το μηχανάκι απέξω. Ο μπόμπος στην αρχή, μετά το ΜΒ-5, μετά το XL και πάει λέγοντας. Ώρες ολόκληρες, μπιλιάρδα, καφέ, Wonder Boy, Moon Cresta, Dragon's Lair και μετά βόλτα με τα μηχανάκια.

Κι ο άλλος να χει ξεμείνει από δεκάρικα. Απελπισμένος. 'Φίλε να σου πατάω βόμβες;' 

Πάτα ρε, αλλά σημάδευε. 

Χάσαμε μαλάκα.

Χύσε μέταλλο.

Δεν έχω άλλο.

Πάμε καμιά βόλτα; Πάμε.

Αυτό. Είναι δυο ΄κουλτούρες' που σε μια εφηβεία γίνονται ένα χωνευτήρι. Στον Οργισμένο Βαλκάνιο ο Νικολαίδης γράφει εκτενέστατα για τη σκηνή με τα φλιπεράκια. Και μουσική υπόκρουση Bongusto. 

Επαιζα το Harlem Globetrotters. Να κολλάς τη μπίλια στη ρακέτα και να τρέμει το φλίπερ. Διαβάστε Νικολαίδη δεν είμαι άξιος της εκπληκτικής περιγραφής που κάνει για το φλίπερ. Κι απέξω η 'Μάτσουλες'.

Κι ο τύπος που ερχότανε στο σφαιριστήριο με τσιγάρο και γυναίκα. Τσσσσςςς. Σιγά ρε μεγάλε ψαρώσαμε. Αλλά έλα που ψαρώσαμε και ρίχναμε και καμια κλεφτή ματια στα μπουτια. Μάζευες υλικό ονειρωξεων, δεν ήταν κι εύκαιρες οι τσόντες.

Ξανθιές το 90% με μπούκλα και η βλεφαρίδα κάγκελο. Κι άμα σου ριχνε και μια ματια στο 'να μου κάνετε δεκάρικα' τον έκανες αρχιστράτηγο το βράδυ. Kι ο τύπος ποτέ δεν έπαιζε ηλεκτρονικά. Μπιλιάρδο, άντε και κάνα φλίπερ με το τσιγάρο στο πλάι να περισσεύει η καφτρα.

Αργοτερα τα σφαιριστήρια θα γινότανε μπαρ και μπύρες, τα μηχανάκια θα πληθαίνανε, θα άλλαζαν όλα. Αλλά πάντα υπάρχει σε μια γωνιά το 'Σφαιριστήριον'. Είπαμε, Κακαβάς, Κουρδιστό...

Κι ο Σωτήρης. Δεν τον ξέχασα, τελευταίο τον άφησα. 10 παιχνίδια είχε όλα κι όλα. Εκεί έμαθα pacman. Ήξερα μέχρι και το '9ο κλειδάκι'.... Τι Σαολίν και μλκιες.... Ζόρι το 9ο κλειδάκι αλλα σιγά μη σας το πω. Άλλη φορά αυτό.

Ο Σωτηρης έπαιζε Lunar Rescue. Σωζεις κατι ανθρωπάκια που περιμενουν σε μια βαση και τα οδηγεις με ασφάλεια στη βάση τους. Μονο αυτο. Μανιωδως. Και δεν ήταν και καλος κι ολο εβριζε. Μια μερα του λεω γιατι δε δοκιμαζεις και κανενα αλλο. Τι να κανω μου λεει να το σκοτωνω ολα ή να τα τρώγω ολα; Εμενα μ αρεσει αυτο, που σωζεις τον κοσμο. 

Εχει 'φυγει' τωρα ο Σωτηρης αλλα αυτο μου μεινε. Απο τα video games μεχρι τα μηχανακια, μεχρι οτι θες, ολα παιρνουν τη χροιά της 'κνισάρας' του ήθους που τα περνας. Και μπορεί να ναι κάτι άθλιο ή κατι πολυ αθωο. 

Κι όσο για το 9ο κλειδάκι και για άλλα πολλά θα τα ξαναπούμε. Μιλώντας και για μηχανάκια, απαραίτητα... ; )