Do you read me?

και δωσ' του να περνάνε οι φωτό σαν το ποτάμι

ξέρεις πως είναι τώρα, μέχρι που γίνονται αδιάφορες, ένα πατσάλι όλα χρώματα και ήχοι και δώστου

κάρμπον εδώ, flake εκεί, τιτάνια και...

εδω σ' εχω

εδώ, στο παπί

εκει που ειναι η ουσια, νετη σκετη

Νάτο, έτσι είναι να οδηγείς αν σε ρωτήσει κανείς. Ετσι νιωθεις. Αυτο που βλέπεις. Και δε χρειάζεσαι τίποτ αλλο φίλε, ένα παπι χρειαζεσαι. Ουτε καρμπον, ουτε νικελα, ουτε φτιασιδια, τιποτα.

Το βλεπεις; Αν καταλαβαινεις τι βλεπεις, τοτε αυτο ειναι μοτοσυκλετα. Αυτο που κανει ολη την πολη ποταμό, συρμό και χαμό, που την κοβει σε λουριδες και αφήνει τον αερα να σφυραει αναμεσα τους και να σου καιει τα ματια το καλοκαιρι και να σου παγωνει τους καρπους το χειμωνα, αυτο.

Κι ολο και πιο μακρια μεχρι να σταματησουν τα χρωματα και να μεινει αυτο.

Οποιος εχει κανει σταση στην ακρη του δρομου κι εχει δει αυτο το περιγραμμα, τον εχει χτυπήσει ο έρως και ο πόλεμος κατακούτελα. Κι εχω κοκκαλωσει κι εγω και καθομαι και το κοιταω, και το χαζευω, και το φανταζομαι να δουλευει στο σκοταδι και να γουργουριζει, ποσοι το χετε κανει και την αφηνετε αναμμενη και μετα γονατιζετε με τη μηχανη ξερωντας καλα πως οτι νιωθετε κι οτι βλεπετε εκεινη την ωρα δε γινεται να αποτυπωθει στο ρημαδι αλλα δε γαμιεται θα την κανεις την προσπαθεια κι οποιος καταλαβει καταλαβε, ολο και κανεις τρελος σαν κι εσενα θα τη δει.

Και γράφει στη σελιδα ο Παναγιωτης ''Το κρατησα 6 μήνες κι εκανα 25.000 χιλιομετρα...''

Και γράφει ο Δημητρης ''1989-1994,198.000 χιλιομετρα σε 5 χρονια σπουδων''

Με το παπι ε;

Και πες μου φιλε ρηστόρερ, ρέησερ, καφεδάκια, γλήγορε, και ελιτιστή της εξαπίστονης με αντικριστά εμβολάκια ότι δεν ψαρώνεις και δε σηκώνεται η πέτσα σου πόντους τέσσερις όταν το βλέπεις τουτο.

Ξερεις τι εχει μαζεψει αυτο κει πανω; Μουργα, χτυπους, δακρυα, γελια, βροχες, σαλιο και μανικι, γδαρσίματα, κλειδιά... δες τα ολα πανω ειναι. Διαβάζεις ή δε διαβάζεις; Νατα, φατσα φορα. Τι να πιασεις να φτιαξεις απ αυτο και να πεταξεις το σκασμενο χρωμα και να το βαψεις 'κοκκινο μαμα' ; Και να του πεταξεις ολη του την ιστορια απο πανω ετσι ξεδιαντροπα;

Ξερεις τι τσαμπουκα εχει αυτη η κοκκινη βελονιτσα για να σηκωνεται ακομα και να τρεμει μεχρι τα 60; Ή ξερεις τι βλεπεις ή δεν ξερεις. Ή ξερεις να διαβάζεις ή δεν ξέρεις. 

Do you read me?

  

C50

Και το γδάρσιμο στο καπάκι. Το χε δει με το που την τσούλησε μέσα ο πιτσιρικάς. Μια βαθιά χαρακιά και κάτι πιο ψιλές από κάτω.

Του μίλαγε ο πιτσιρικάς κι αυτός το μάτι εκεί. Που ήταν του πατέρα του. Που το χαν παρατήσει στην αυλή. Που το χαν σκεπάσει αλλά τα πήρε ο αέρας κι ο διάολος. Κι οι βίδες σκουριασμένες. Λάδια άλλαξε του μάστορα, άστα τα υπόλοιπα, και κάνα ρυθμισματάκι. Για κάθε μέρα, ξέρεις. Του στραπάτσου. Θα μου το φτιάξεις μάστορα;

Ακούμπαγε το δάχτυλο στην χαρακιά και το τράβαγε μέχρι μπροστά και δεν τον άκουγε. Φλυαρία. Πότε θα μου το χεις έτοιμο; Δεν πρέπει να θέλει πολλά πολλά, αυτά είναι σκυλιά, ε μάστορα;

Σκυλιά αδέσποτα και τα κλωτσάνε φίλε.

Μια η ώρα το βράδυ τα φώτα χαμηλά και το παπί στο ρελαντί να κόβει το χρόνο πιστονιές. Όντως δεν ήθελε πολλά πολλά. Σηκώθηκε, το έσβησε. Πήγε μέχρι την πόρτα του συνεργείου, αλλά το χέρι δεν έκλεισε τα φώτα 'αρνούμενο να συμμορφωθεί'.

Που να πας τώρα εκεί έξω; Με το ένα και το άλλο. Εδώ κάτι κάνεις, έξω δεν έχεις εργαλεία για να βγεις. Ξεβίδωσε το καπάκι του C50 και το έβαλε στον πάγκο. Θερμοπίστολο σιγά σιγά. Θα παιρνε χρόνο αυτό. Αλλά την έκανε τη δουλειά του το καπάκι. Όσο το έφερνε, όσο το έτριβε και το μάζευε, όσο το ξανάνιωνε, τα ξέχασε όλα.

Και κείνη την κουβέντα, και τη γκρίνια, και το χέρι που δεν έπιανε τίποτα στην τσέπη, και τον καυγά και που νύχτωνε νωρίς. Και το βαριεστημένο βλέμμα, και τα πόδια που καμιά φορά σέρνονταν και τον πόνο στην πλάτη. Όλα τα ξέχασε, κι όλα τα βγαλε πάνω στο καπάκι, κι όταν τέλειωσε καινούριο ήταν.

4 το βράδυ κι ήταν καινούριο, και τώρα ήταν τόση η κούραση πια που θα σβηνε τα φώτα και θα έπεφτε ξερός. Γύρισε μια και είδε το καπάκι να γυαλίζει στο μισοσκόταδο πριν να φύγει. Μια κι άλλη μια που θα το βλεπε φευγαλέα αύριο όταν ερχόταν ο πιτσιρικάς να πάρει 'το σκυλί'.

Όμορφο ήταν, έτσι στο μισοσκόταδο τώρα ήταν όμορφο, μια ομορφιά που δεν θα πρόσεχε κανείς. Θα πάρουμε που θα πάρουμε τ' @@ μας, ας αφήσουμε ένα πιο όμορφο κόσμο φίλε. Κι έκλεισε την πόρτα.

Ο πιτσιρικάς ήρθε την άλλη μέρα 'γιατί το κυκλοφορώ και δε γίνεται να το αφήσω'. Τι σου χρωστάω μάστορα; Τα λάδια και τι άλλο;

Άλλη μια φευγαλέα στο καπάκι. Εσύ κι εγώ μυστικό. Τι να πεις; Άσε ρε μάστορα, γιατί δεν πήγες να πάρεις ένα καινούριο; Ήθελε να του πει να του το αφήσει, να του φτιάξει και το στραβό μπροστινό φτεράκι.

Τόσο μου χρωστάς. Τα λάδια.

Ευχαριστώ μάστορα, καλημέρα.

Σήμερα μετά τις 1 θα πρεπε να βρει καμιά άλλη πληγή να κλείσει.

Δε βαριέσαι.

Ανοίγουν τόσες που όλο κάτι θα υπάρχει.

Καλημέρα, καλό δρόμο.