Βόλτα με τα 70s

On any Sunday part XVII

Όλη τη βδομάδα μ' έτρωγε να ρθει το σουκού. Το κού δηλαδή γιατί το σού δεν προλαβαίνω να το δω. Και με το καλημέρα πήρα τη μικρή. Eπαρχιακό και δρομάκια χωμάτινα κι όπου βγει.

Το λέει η καρδιά της. Μια χαρά σκαρφαλώνει παντού. Σε χωραφάκι με τις λάσπες ειδικά είναι παιδική χαρά.

Στον επαρχιακό είναι απόλαυση. Υπέροχο μοτεράκι πραγματικά.

Εγώ μια δευτέρα άνοιξα όφισερ.

Αυτό το μικρό θα γράψει κάμποσα χιλιομετράκια...

Simply Red

Με το Μανόλη είχαμε να μιλήσουμε καιρό, παλιοί πολύ καλοί φιλοι. Μου στειλε μνμ πριν λιγες μερες.

Ρε συ ο αδερφος μου εχει ενα μηχανακι και δεν το κυκλοφορει
Το θες;

Τι ειναι;

XL185s

Kαι τι θέλει;

Τι να θέλει, έλα να το πάρεις. Mέχρι και ΚΤΕΟ το χει περάσει.

Με μισή μανιβελιά παίρνει το άτιμο...

Καλοτάξιδο να ναι.

The Sunday Rust Massacre

Να ξεκινήσω λέγοντας οτι τα μηχανάκια μου τα πηδάω ασύστολα. Δεν μπορώ με τίποτα να καθομαι απο πανω με τα πανακια και τις βουρτσες. Πρωτα τα αφηνω να γινουν - ο επισημος ορος ειναι πουτανα - και μετα τα ξαναφτιαχνω απ την αρχη. Το μη μου απτου δεν το φχαριστιεμαι. Ειδικα αυτο το 185 εχει τραβηξει τα πανδεινα.

Οταν το εφτιαξα λοιπον, ελλειψη γιουρο ειχα βαλει κατι καθρεφτακια και κατι ακτινες στους τροχους απο Ταιλανδη μερια. Δεν εχετε ιδεα ΠΟΣΟ γρηγορα σκουριασαν κι αρχισαν και να σκουριαζουν οτι βρισκεται γυρω τους. Αν δεν ψωνισεις απο τη Μητέρα Χόντα αυτά παθαίνεις.

Σημερα λοιπον ειπα να κανω ενα μινι πολεμο. Και θα περιγραψω μια μεθοδο που:

1. Γινεται τσακ μπαμ
2. Δε θελει τριβεια, πανια
3. Δε θελει υδροχλωρικα και αλλα δυσευρετα

Ειναι η μεθοδος του τεμπελη με υλικα απ το σουπερμαρκετ.

Λοιπον παμε. Παιρνουμε ενα τσιριχτήρι του αζαξ, το αδειαζουμε απο οτι μλκ εχει μεσα και βαζουμε βραστο νερο, ξυδι, ΜΠΟΛΙΚΟ ξυδι και υγρο για τα πιατα και το κανουμε φραπεδια. Τσιμπαμε το μιγμα DEATHRUST και ενα δυο πρασινα scotchbrite και πάμε στο εξελάκι

Δειτε κατάσταση ζαντας πριν.

Kαι σε 5 λεπτάκια

Πάμε και στο καθρεφτάκι που έχει γίνει κώλος

Ένα πέρασμα

Και δώσε

Πάμε και στο άλλο

Και 2 λεπτάκια αργότερα

Ξαναπάμε στην υπόλοιπη ζάντα

Ε ρε Ταιβανέζικο γαιδούρι..

Death to Rust

20 λεπτάκια υπόθεση. Υπάρχουν κι άλλες μέθοδοι, αλλά είπαμε, αυτή είναι του τεμπέλη... Τώρα καφεδάκι και βόλτα. Τσιμπήστε και το soundtrack που ειχα

Aπ τη ζωή βγαρμένα

Τα γράφω συχνά στο ΜΟΤΟ κι ακούω το γνωστό πλέον ''που τα βρισκεις'' χαχαχα.

Το χω πει πολλακις οτι ειναι απ τη ζωη βγαρμένα. Κι εχω δωσει συμβουλες πραγματικες, οχι αυτα τα φορα κρανος και δεν ξερω τι. Συμβουλες για πραγματικες καταστασεις απ οπου σου ρχεται εκει που δεν το περιμενεις.

Για παραδειγμα ας πουμε οτι εχουμε εναν αξιοσεβαστο μοτοσυκλετιστη. Κυριος. Με το restored εντουράκι του, πχ XL185s. Φυσικα πρεπει να προσεχει τα ανυπαρκτα φρενα, τα αδυναμα φωτα, κτλ κτλ. Αυτα τα ξερουν ολοι. Αυτο που δεν ξερουν ειναι οτι αν ας πουμε παει καποιος, αγνωστος ΙΞ μ αυτο το μηχανακι πρωι πρωι στη λαικη και παρει 5 κιλα πορτοκαλια, 3 τονους ντάκο κριθινο γιατι αυτη ειναι η μικροτερη συσκευασια που βγαζει ο $@$!!, ενα μπροκολο, 2 κιλα σπανακι και κατι ψιλα, μετα πρεπει να γυρισεις σπιτι σου.

ΔΕΝ πρεπει να δεις ευκαιρο επιτελους εκεινο το 'αλματακι' που συνηθως το χουν κλεισει αυτοκινητα και να σκεφτεις τι ωραια που θα ταν να το παρεις με μια σκαστη δευτερα και αλλαγη τριτη στο μπαμ μαζι με την ντανιά στο τιμονι για να σηκωσεις τον τροχο, ΟΧΙ οταν κουβαλας τοσα κιλα στον καρπο στο καθε γκριπ. ΕΠΙΣΗΣ ειναι ακομα χειροτερη ιδεα να πατησεις εκεινο το κομματι το τσιμεντακι που γλυστραει πανω στις λασπες για να δωσεις λιγο ακομα στον πισω τροχο και φυγεις σαν τον Ροτζερ 'δε μαν' Ντε Κοστερ ο οποιος ποτε δεν εκανε αλμα με μπροκολα.

Γιατι ΑΝ τα κανεις ολα αυτα, δεν το ευχεσαι μετα ουτε στον οχτρό σου αυτό που θα περάσεις.

Τα πρόσωπα που αναφέρονται, το μηχανάκι, καθώς και το μπρόκολο είναι τυχαία, οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικα μπροκολα ειναι συμπτωματικη. Λογικά και μέχρι την επόμενη Τετάρτη που ξαναέχει λαική θα χει σταματήσει να γελάει σα ρινόκερος με κοκκίτη και το @@ με τα παξιμάδια.

On any Saturday

Ξεχνάμε τα ριστόρια, ξεχνάμε τα καστομάζια και γράφουμε κανένα χιλιομετράκι. Πόσο έχω ευχαριστηθεί το μικρό δε λέγεται.

Επαρχιακός και βουρ στο πρώτο ανοιχτό χωράφι.

Δεν έχει τόσα γκάζια που να το ευχαριστηθείς στο ανοιχτό, αλλά πάλι καλά είναι. Καρφί για τον πρώτο χωματόδρομο που ανεβαίνει.

Τον ακολουθώ για κάμποση ώρα, κάποια στιγμή κατεβαίνει φιδίσια

Εχω παρει και 2 - 3 παράδρομους και δεν ξέρω που είμαι, μέχρι που παίρνω μάτι ένα μονοπατάκι. Μικρό, κλειστό, πατημένο στα φύλλα κάτω και με τα δέντρα από πάνω να κλείνουν και να σχηματίζουν 'στοά'. Η ζέστη κόβει πάρα πολύ εκεί μέσα, οι σκιές απ' τα φύλλα κινούνται συνέχεια με το αεράκι και νομίζεις ότι προχωράς σ' ένα κινούμενο παζλ. Παντού μυρίζει θυμάρι και ρίγανη.

Χάζεψα. Το πάω προσεκτικά..

Μέχρι που σταματάει. Ξανά το δρόμο πίσω και μετά από λιγο βρίσκω άσφαλτο.

Θυμάμαι να ξαναπάω;

Ουτε με σφαιρες.

Δεν πειραζει, μια φορά ειν' αυτα.