Τριπλή και πρόστυχη

Το Strange Kind of Woman θα πήγαινε κουτί.

Είναι το σωτήριο έτος 1974 κι εσύ κάθεσαι έξω απ' τη βιτρίνα κάπου στο κεντρικό Λονδίνο και χαλβαδιάζεις. Αν το CB750 έφτιαξε το φέρετρο της Βρετανικής μοτοβιομηχανίας το Η2 έβαλε τα καρφιά. Tι να σταθεί δίπλα στην υστέρω; 12 δευτερόλεπτα το quarter mile γράφανε τα περιοδικά. Δηλαδή τι περιμένουμε άλλο; Την εισβολή απ' τον Άρη;

Κολλάς τη μούρη σου στο τζάμι.

Διαβάζεις το ταμπελάκι που στέκει πάνω στο φτεράκι της, πίσω απ' το τζάμι.

Engine: Air-cooled, two-stroke, transverse three-cylinder,

Engine capacity: 748 cc 

Bore x Stroke: 71 x 63 mm

Compression Ratio: 7.3:1

Induction: 3x 30 mm Mikuni carbs

Starting and ignition: Kick start battery and coil

Max Power: 74 hp  @ 6800 rpm

Max Torque: 7.9 kg-m @ 6500 rpm

Transmission: 5-speed, chain drive.

Frame: Double tubular steel cradle

Front: Suspension: Telescopic hydraulic forks

Rear Suspension: Dual shocks, Swing arm

Brakes: Single disc (front) Drum brake (rear)

Dry-Weight 205 kg (423 pounds)

Fuel Capacity: 17 liters (4.49 gallons)

Τρία τριαντάρια Mikuni να ρίχνουν με τα καντάρια για να ταίσουν 74 δίχρονα άλογα. Αλλά αυτό το μωβ! Αυτό το μωβ! Κι οι άλλοι του χρωματισμοί είν' ωραίοι, αυτό το πράσινο ή το πορτοκαλί, αλλά το μωβ είναι προστυχιά τελείως.

Που να κοιμηθείς το βράδυ. 

Και μετά δυο μέρες τη βλέπεις και στο δρόμο.

Ψάχνεις τσέπες, συρτάρια, καραμπίνα για τράπεζα, ποιος σου χρωστάει λεφτά, τα κάνεις σούμα και μαζεύεις 17 λίρες και 62 πένες. Και τα τρία νοίκια που χρωστάς. 

Πουτάνα τύχη.

Αράζεις πίσω και χαζεύεις το deep purple μωρό. Τουλάχιστον θα περιμένεις να φύγει ο τύπος να μυρίσεις λίγο διχρονίλα.

Κάθεσαι απέναντι της στο παγκάκι, έχοντας τσιμπήσει την εφημερίδα. Κοιτάς μια τις αγγελίες για δουλεία, μια το πουτανοφλέικ στην ουρά της, τα δυο αλληλένδετα. Θα κάτσεις εκεί μέχρι να φύγει ο τύπος ν' ακούσεις και τον ήχο και μετά καρφί το τουρ της ανεργίας, από πόστο σε πόστο.

Πως σε λενε mate ?
Tom Hunter
Tι ξέρεις να κάνεις;
Σούζες και να πινω μπυρες

Μάλλον θα πρεπε ν' αλλαξεις γραμμη συνεντευξης. Αν εβρισκε δουλεια σε κανα βενζιναδικο θα ηταν καλύτερα, να ταΐζει και το μωρό.

Γονατίζεις δίπλα στο ντεπόζιτο. Δηλαδή μ' ένα μεροκάματο του τάληρου.... αν την δίνουν με δόσεις...

αλλά έχεις χαθεί προ πολλού στην αντανάκλαση στο ρεζερβουάρ για να σκέφτεσαι νούμερα...

Back to the future

Διάβαζα πριν από λίγο ένα άρθρο σχετικά με το παρελθόν και το μέλλον των μοτοσυκλετών, κι επειδή είμαι ανώμαλος έκανα την παρακάτω σκέψη. Προφανώς οι μοτό έχουν προχωρήσει απίστευτα τεχνολογικά, έστω και αλλάζοντας κατεύθυνση μερικές φορές. Παρ' όλα αυτά είναι μερικές συγκρίσεις που θα θελα να δω. Μια πρώτη που σκέφτηκα είναι αυτή εδώ.

Το πρώτο είναι ένα ZXR250 του 1989.

Και το δεύτερο είναι ένα 250 Ninja του 2008. 20 χρόνια διαφορά το ένα από το άλλο!

Πάμε στα specs.

To 250άρι του 89 έχει 15 άλογα πάνω απ' το 250άρι του 08, έχει 7 κιλά κάτω (και 7 κιλά σε 250άρι είναι μεγάλη υπόθεση) και 0,5 χλγμ ροπή παραπάνω που την αποδίδει 1500 στροφές πάνω απ' το καινούριο.

Πιστεύω θα είχε πολύ ενδιαφέρον μια τέτοια σύγκριση.

Design powah

Πριν απο λιγο μου εστειλαν αυτη τη φωτογραφια.

Ξαναδειτε την.

Το μηχανάκι είναι σχεδιασμένο από τον Ικίκου Τιτικάκα (καμία σχέση με τη λίμνη) και κρύβει μια τραγική ιστορία. Ο Ικίκου έχασε την μικροσκοπική και λεπτεπίλεπτη γυναίκα του από χτύπημα ιαπωνικού μπάμπουρα. Από τότε αποφάσισε να τους εξολοθρεύσει φτιάχνοντας το δικό του μηχανάκι-μπάμπουρα με το οποίο γυρίζει τις νύχτες στους δρόμους του Τόκυου (γενική).

Στη χώρα μας θα εισάγεται τόσο αυτό όσο και το R που παραπέμπει σε σκνίπα / apache.

Bike Porn

Τίτλος του φίλου μου του Μιχαήλου. Αν μου λέγανε θα χεις ένα μηχανάκι. Ένα. Για πάντα. Αυτό θα ναι. Ε, τότε θέλω αυτό. Τέλος. 

Τις φωτό και τα specs τα βουτάω από το BikeEXIF. Πάρτε τα ανήλικα μακριά από τις οθόνες. Οι φωτογραφίες είναι σκληρό μοτοσυκλετιστικό πορνό. 

Το μηχανάκι φτιάχτηκε από την Racefit, εταιρία που φτιάχνει εκπληκτικές εξατμίσεις titanium και carbon στο Derbyshire, μια απο τις περιοχες με τους περισσοτερους μπατσους ανα τετραγωνικο...

Το μηχανάκι όπως καταλαβαίνετε γδύθηκε τελείως.... και ξαναφτιάχτηκε...

Το πλαίσιο είναι διπλό αλουμινένιο Το πιρούνι είναι πληρως ρυθμιζόμενο Marzocchi RAC 50, και τα πίσω είναι WP Stereo Spin Fusions. Οι τροχοι ειναι Βρετανικοί  Dymag H. 16″αρη τροχό μπροστά και 17″άρη πίσω, με μπροστινούς δίσκους 320mm Spondon. Οι δαγκάνες είναι AP Lockheed radial και το master cylinder είναι Brembo προδιαγραφών MotoGP από μια ομάδα που έχει αποσυρθεί.

Κωλοφάναρο GSX-R1000, σέλα Steve Adams, όργανα Stack. Τα πάντα μπήκαν με σκοπό να μην αλλάξουν το χαρακτήρα του Ζ, γι' αυτό και το βάψιμο είναι μια deluxe έκδοση του αρχικού root beer στυλ. Χρησιμοποιήθηκαν βαφές House of Kolor.

Το μοτερ.... Το μοτέρ ξαναφτιάχτηκε με πιστόνια Wiseco, εκκεντροφόρους Kent και πολύ δουλειά...  Τα καρμπυρατέρ είναι 32mm Mikuni TMRs, ενώ η εξάτμιση είναι τιτανίου με τελικό Racefit Legend.

Η Racefit πουλάει τελικά γύρω στις  £400, ενώ μπορεί να βρεθεί εξάτμιση και με £150. Μια full Ti Legend, κατά παραγγελία πάει στις £1500,  ενώ ένα κομπλέ Ζ με πλαίσιο Spondon στοιχίζει γύρω στις £15-20,000, αναλόγως τα specs. Aν το κάνεις με κάτι σαν GSX1100 ET ή  EFE και κρατήσεις τον αρχικό σκελετό με ενισχύσεις η τιμή πέφτει στις  £10,000.

Αναλυτικά τα specs και άλλα στοιχεία τα βρίσκετε εδώ BikeEXIF Z1 όπου θα βρείτε και άλλα λινκς για τις εξατμίσεις και τα ρέστα... 

Και ναι, αυτό, ΑΥΤΟ είναι η ονείρωξη. Δεν θέλω πιστάδικες πολυεστερικές υστερικές, δε θέλω 500 κιλά πλαστικά ον-οφφ 1600 κυβικά, δε θέλω τουριστικές μπαλότσες, δε θέλω drive-by-wire, δέ θελω σκούτερ-πολυθρόνες, δε θέλω τίποτα. 

Αυτό το Ζ θέλω.

ΤΣΟΝΤΑ.