Oι 'ρεμίζες'

'Φίλε μην παρκάρεις εδώ, δε βλέπεις το μηχανάκι; '

Κάποτε στις δόξες τους, με βόλτες με χιλιομετράκια δικάβαλλα και τρικάβαλλα. Τώρα ρεμίζες. Με σκισμένα λάστιχα και κομμένες πινακίδες μένουν εκεί για να κρατάνε τη ρεμίζα.

Αδέσποτα και αφημένα στη μοίρα τους.

Σου θυμίζουν κάτι γλυμένα κόκκαλα ζώων που δεν τα κατάφεραν στη ζούγκλα, φαγώθηκαν. Μοτέρ τελειωμένα, μπροστινά διαλυμένα, όλα κομμάτια.

Εκεί στη βροχή και στη λάσπη να κρατάνε τη ρεμίζα.

Όλα αυτά είναι από έναν δρόμο του Ηρακλείου και μόνο, είναι 5 λεπτά περπάτημα και μόνο.

Και δεν τα κοιτάει κανείς, ή μάλλον δεν τα βλέπει κανείς.

Κι εμένα που μ' αρέσουν τα παρατημένα και τα αδέσποτα για πολλούς και διάφορους λόγους, και επειδή αν αποκτούσα σκυλί αδέσποτο θα έπαιρνα, έτσι μια μέρα θα πάρω κι ένα τέτοιο αδέσποτο να το σενιάρω.

Να του τρίψω τη σκουριά, να του γυαλίσω το μοτεράκι, να δεις τα κοντεράκια να ζωντανεύουν.

Βλέπεις όμως κι όταν πεις μερικές φορές να τ' αγοράσεις μερικοί λένε πάρτο σκουπίδια είναι, άλλοι σκέφτονται το χρήμα και περνάνε απ' το μυαλό τους κάτι 'σπάνιες αντίκες' και θέλουν τρία φανταστικομμύρια... Είναι και κάτι άλλοι όμως που απλά δε θέλουν να το δώσουν.

Το χουν φάει, το χουν σκίσει, του χουν πάρει ότι είχε να δώσει αλλά... αλλά. Θα τους πάρεις ένα κομμάτι απ' τη ζωή τους, έχουν συνηθίσει να βλέπουν αυτή τη 'σκιά' εκεί πέρα και τελευταία στιγμή κάτι τους κρατάει και ψάχνουν μια δικαιολογία και μουρμουράνε και 'μπα... δε...'

Άστο κει...

Αυτό το παλιό Nighthawk ειναι ένα απ' αυτά που έχω στο μάτι. Μια σκιά λιγότερη στη ζούγκλα.

Spammin' my life

Μερικές φορές νιώθω ότι ζω σ' ένα πληροφοριακό μεσαίωνα.

Φτάσαμε από τη στέρηση της πληροφορίας όχι στον υπερκορεσμό απλά, αλλά στην πλήρη αναισθητοποίηση.

Φυσικά έχω απίστευτα οφέλη. Μπορώ να ακούσω αγαπημένη μουσική όποτε και όπου θέλω. Τη μουσική μου θα την ακούσω στο youtube, σ' ένα μικρό κουτάκι. Δίπλα του, θέλοντας και μη θα ενημερωθώ για τα τελευταία σκυλάδικα άσχετα με τη 'στοχευμένη' μουσική που ακούω. Οι εταιρίες θα είναι πάντα εκεί. Θα διαβάσω θέλοντας και μη για τον Justin Bieber. Θα γεμίσω το κεφάλι μου θέλοντας και μη με 15 βλακώδη σχόλια, το καθένα με 23,455 thumbs up. Θα πρέπει να κλείσω το μικρό διαφημιστικό κουτάκι που θα μου κρύβει το κάτω μέρος. Και τέλος, πρόσφατο αυτό, το χειρότερο. Να βάζω να ακούσω το Ιn the court of the Crimson King πχ. και αντί γι' αυτού ν' ακούω μια ηλίθια, δήθεν αστεία, αδιάφορη σε μένα διαφήμιση από κάποιον που φωνάζει σε αρκετά ντεσιμπέλ πάνω όσα είναι γραμμένο το κομμάτι.

Και ειλικρινά νιώθω αηδία. Το να μπαίνει και εκεί το ανεγκέφαλο, το καταναλωτικό, το σκουπιδαριό, το μαρκετίστικο μου προκαλεί αηδία.

Ναι παλιά ήταν πολύ πιο δύσκολο ν' ακούσεις τη μουσική που σου αρέσει. Όμως ανάμεσα στη βελόνα και στο βινύλιο, σε κείνη την ιερή στιγμή που κατέβαζες απαλά το βραχίονα κι άκουγες εκείνο το 'σπακ', σε κείνη τη μυσταγωγία των MKII και των βαριών ακριβών αμερικάνικων βινυλίων, εκεί που ξεκινούσε το the song remains the same ή το philby, εκεί φίλε μου δε χωρούσε τίποτα. Δεν περίμενε κανείς στη γωνία σαν τον πούστη να δει που θα πετύχει το μυαλουδάκι σου ανοιχτό για να στη σφυρίξει. Δεν είχε κανένα ρουφιάνο να κάθεται με το μπλοκάκι με τις ώρες να γράφει τι σου αρέσει και τι δε σου αρέσει για να σου χτυπάει συνέχεια την πόρτα για να σου πουλήσει. Εκεί είχε μόνο κλειστά μάτια, τις γνώριμες γρατζουνιές στο βινύλιο, και την αθωότητα της μοναξιάς σου.

Σ' αυτό το συρφετό πληροφορίας δεν έχει νόημα και η αξιολόγηση. Τα περί 'στοχευμένων' είναι παραμύθι. Δείξτου το μωρέ. Δεν ξέρεις. Μπορεί να τσιμπήσει. Χάνουμε τίποτα; Χάνουμε; Ε;

Το μεσαίωνα, ναι, το μεσαίωνα όπου για να φτιαχτεί ένα βιβλίο χρειαζόταν μια τεράστια προσπάθεια δεν σκεφτόταν ποτέ κανείς να τυπώσει μια απίστευτη μαλακία σε 100,000 κομμάτια απλά επειδή ήταν φτηνό και αν πιάσει. Η αξιολόγηση ήταν τεράστια ασχέτως αν βασιζόταν στις προκαταλήψεις της εποχής. Και δεν είμαι σίγουρος αν η 'κατασκευή' προκαταλήψεων ήταν ευκολότερη τότε που βασιζόταν στην ελλειπή πληροφορία και στην άγνοια ή τώρα που βασίζεται στον μαζικό βομβαρδισμό από μια πληθώρα από ηλεκτρονικές πλατφόρμες;

Αν μπορούσαν έτσι, κι όταν το κάνεις, εκεί, ξέρεις τώρα, που είσαι απορροφημένος και στο καλό σημείο να σου πετούσαν κανένα σποτάκι να σαι σίγουρος θα το καναν. Εξάλλου στο πάνω και στο κάτω κεφάλι στοχεύουν πάντα. Και στην καρδιά πότε πότε αλλά αυτό δεν πιάνει τελευταία. Βλέπεις με τόσα μηνύματα αναισθητοποιείσαι και το ξέρουν. Οπότε βαράνε με όλο και μεγαλύτερα όπλα. Έχω ακόμα φυλαγμένο το πικάπ μου και πάνω από 700 βινύλια. Όταν έρθει η ώρα του, με φτάνει. Διάολε τη μισή μου ζωή πέρασα μ' αυτά τα βινύλια. Μπορώ να ζήσω και την υπόλοιπη χωρίς τα σκουπίδια σας.

Καλημέρα.

CB50J

Το 'ταχυδρομικό'

Περασε απ τα χερια μου μια εποχη. Δεν πηγαινε μια σε σχεση με τα διχρονακια που το αφηνανε στην καπνα τους. Σκυλι στην κυριολεξια, ο ορισμος του ασπαστου. Κι απο βενζινα μηδενικη. Εργατης πραγματικα. Ειχα κανει και κατι ωραιες εκδρομουλες μ' αυτο...

Πολλοι σημερα το ψαχνουν και θα δειτε τιμες, μερικες φορες εξωφρενικες.

Γιατι το λεω 'ταχυδρομικο'; Γιατι το ειχαν παλια τα ΕΛΤΑ και οι διανομεις εκαναν μ αυτο τις γυρες τους. Γαλαζια ολα, απ οσο θυμαμαι σαν αυτο της φωτογραφιας γιατι εβγαινε και σε...

Και που το θυμηθηκα; Οχι δεν ειδα καποιο. Κοιταω δεξια οπως ερχομαι σημερα στη δουλεια και βλεπω ενα μαυρο no-name σκουτερ με φορτωμενες εφημεριδες και δεματακια. Γκρι πλαστικα, αχρωμο αοσμο αγευστο. Αυτο θα ναι που λενε 'χαρακτηρας'... Γιατι ειμαι σιγουρος οτι αρκετοι με το που θα δουν αυτο το κουκλακι στη φωτο θα γνωρισουν το CB το πενηνταρακι... και μερικοι θα θυμηθουν και το 'ταχυδρομικό' του παρελθον.

Αλητικη φατσουλα κι ας φαινεται καθως πρεπει.

Ποσοι θα κοιταξουν αυριο μεθαυριο ενα σκουτερ ετσι; Σε ποσους θ' αφησει αναμνηση; Τι θα γραφτει σε μπλογκ και για ποιο;

Η μετάβαση από τη βενζίνα στο ηλεκτρικό κι από τις 'φατσούλες' στα εφήμερα αναλώσιμα.... Αφιερωμένο στο μικρό μου CBάκι όπου κι αν βρίσκεται.

Μερικες αραδες απ το Brooklyn

Προ καιρου ειχα ανεβασει στο Face καποιες φωτογραφιες της Μπιλυ, και διαβασα το σχολιο 

‘χα χα ελα ρε αυτά τα μηχανακια τα παιρναμε ενοικιαζομενα και τα #$ουσαμε, τα γυριζαμε πισω με το σκελετο’ ή κατι παρόμοιο.

Θλιψη.

Ειχα νοικιασει πιτσιρικας ένα Σουζουκακι 50αρι να παω στο Τυμπακι, αν θυμαμαι καλα ZR50. Τι να τραβηξει, διαλυμενο και σκισμενο απ ολους τους πιλοτους που εκατσαν πανω του. Με πηγε και με γυρισε και πριν το γυρισω πισω του χάιδεψα το τεποζιτο και το σκουπισα μ ένα πανακι.

Στη ζωη του ως διχρονο μονοκυλινδρο, περα από μια βιαστικη ξεπετα σκουπισμα αμφιβαλλω αν ειχε.

Αυτές οι μηχανες, είναι σαν τα αδεσποτα σκυλια. Είναι τα πουτανακια που βγαζει ο καθενας το βιτσιο του. Που δεν τα λυπαται.

Πολλοι το κανανε και στα δικα τους μηχανακια, ηταν παραδοση. Θυμαμαι ακομα ένα NSR250 και το τηλεφωνο της προηγουμενης ‘Φιλε το πουλαω! Αυριο παει πισω στη Χοντα! Ελα να το σκισουμε!’

Ακομα θυμαμαι το μοτερ τοσο τεζαρισμενο και για τοση ωρα που ελεγα ότι θα τα καρφωσει όλα. Κι αυτό ηταν το μηχανακι ΤΟΥ. Το δικο ΤΟΥ. Αυτό που το επλυνε και το φροντιζε.

Εγω που ειμαι παραξενος και ηλιθιος παντα τα σεβομουνα αυτά τα μηχανακια, αυτά του δρομου. Αυτά που τα χαν παρει τουριστες, που ειχαν μονιμα στραβωμενα σκελετα, τελειωμενα φρενα και φωτα καντηλακια. Που ο συμπλεκτης ηταν μεχρι τα μισα νεκρος.

Στο βιβλιο ‘Ένα δεντρο μεγαλωνει στο Μπρουκλυν’ γραφει καπου για ένα γερο ζητιανο αν δεν κανω λαθος. Κουρελη και απλυτο στην ακρη του δρομου. Και σκεφτεται η συγγραφεας ότι καποτε κι αυτος ήταν μωρο που ολοι το φροντιζαν και το αγκαλιαζαν και το αγαπουσαν, που γεμισε γελια ο κοσμος όταν γεννηθηκε, που του καθαριζαν τα πατουσακια και το φιλουσαν. Και τωρα είναι πεταμενος εκει.

Αυτά τα μηχανακια είναι για μενα αυτό το αντιστοιχο, οποτε τα δω, αυτές τις αραδες θυμαμαι. Ότι καποτε βγηκε από την αντιπροσωπεια ομορφο πλυμμενο καθαρο, και τωρα δεν του ριχνεις δευτερη ματια.

Τις φωτογραφιες που μου εδωσαν την ιδεα να γραψω αυτό το ζαλιστηρι τις δανειστηκα από τη Βασιλικη, η οποια δεν εχει μηχανακι δικο της ουτε καν οδηγει. Αλλα σταματησε και εβγαλε φωτογραφια αυτά τα ενοικιαζομενα καπου στο Γυθειο. Τα οποια ακομα ετσι, κουρελακια, μικρα, ασημαντα, τελειωμενα, στεκονται διπλα σε ταμπελα for rent.

Κι οποιος τα παρει, ας τα σπασει λιγο ακομα δεν τρεχει τιποτα. Κι όμως καποιος τα ειδε και τα πηρα φωτογραφια, γιατι μπορει ακομα να δει την ομορφια που ειχαν, και που όπως ολοι οι γνησιοι ρετρολαγνοι μπορει να θελει λιγο να καθαρισει τη σκονη, λιγο να γυαλισει τα καπακια του, λιγο να το ζωντανεψει.

Αυτό σημαινει αγαπαω τη μοτοσυκλετα. Όχι το βαζω λαστιχα και κανω χρονους. Όχι μουρωνω το 1300 εξω απ την καφετερια. Όχι πηρα καινουριες βαλιτσες. 

Αυτος ο σεβασμος, αυτή η αγαπη, αυτή η στοργη, ΑΥΤΟ είναι μοτοσυκλετα.

Κι οποιος δεν το καταλαβαινει βλεπει μονο πραγματα. Φτηνα ή ακριβα πραγματα για να τη βρει. Είναι μηχανακια όπως θα μπορουσε να είναι τηλεορασεις ή κουστουμια ή σπιτια ή στερεοφωνικα. Δεν εχει αγαπη, εχει μονο περισσιο τσαμπουκα, δεκα κιλα στο διφραγκο.

Παρε κοσμε φτηνια.

Τις φωτογραφιες τις βάζω γι’ αυτους που μπορουν να δουν. Οι υπολοιποι θα δειτε απλα μερικα τελειωμενα μηχανακια. Μη δωσετε σημασια και προχωρήστε. 

Καλησπέρα.

 

Με φτιάχνει

να έχω γκαγκάν αναγνώστες. Με φτιάχνει να μου στέλνουν αναγνώστες λινκ
'κοίτα αυτό που σου γράψανε στο...'

http://www.freebikers.gr/viewtopic.php?p=104189

http://www.mototrail.net/t317-topic

και με φτιάχνει να διαβάζω τα σχόλια  - ειδικά στο πρώτο thread.

Προσπαθω να χωνεψω την ιδεα οτι καποιος έκατσε και δακτυλογράφησε (;) όλο το κείμενο από τη σελίδα του περιοδικού για να το βάλει στο φόρουμ. 

Μ' αρέσει επίσης που πολλοί δεν γραφουν σχόλια στο blog ή στο fb αλλά μου στέλνουν μηνυματα, σε στυλ μυστική οργάνωση. 

Αλλά αυτό που με φτιάχνει πολύ, είναι να παίρνω μηνύματα από ακόμα πιο νέους κι από μένα, όπως το παρακάτω:

"Καλημέρα!!! Ακούω τα "απλά" τραγούδια στο blog σας και μου φτιάχνεται η διάθεση..μ' άρεσαν πολύ τα κειμενά σας στην τελευταία σελίδα του μοτό και χαίρομαι που εδω και καιρό ανακάλυψα τυχαία οτι έχετε και μπλογκ! Απλά ήθελα να πω ένα γεια κι εγώ.. Αγαπάμε μπλουζ και δύο ρόδες!!!!!! Το blog το έχω ερευνήσει αρκετά κι έχω μάθει αρκετές μπάντες. Σας παρακολουθώ πάνω από ένα χρόνο και δε σκέφτηκα ποτέ να στείλω ένα μήνυμα!Οσο για παλιές μοτό έχει ο πατέρας μου ένα cb400n του '81 και τον έχω πρήξει να το φτιάξουμε λίγο να πηγαίνουμε βόλτα! μ'αρέσουν και μένα τα παλιά!"

ή το....

"πραγματικα στεναχωριεμαι γιατι ουτε εγω,ουτε ο ανηψιος μου θα'χουν ενα σινε ρομαντικα,ενα κατι τετοιο...ενα βραδυ στα κρυφα να συμπλεκταρουμε μια δευτερα και να εκστασιαστουμε,πιο πολυ απ ο'τι με το ποδηλατο που πασχιζουμε...οτι δε θα μαθε σ'ενα κοσμο που'χει καποιες Χ αξιες που'ταν λιγο αληθινος..και ειναι κριμα για τη μειοψηφια της γενιας μου και των μικροτερων...και ξερω,καταλαβαινεις πολυ καλα...Ακομα κ'οσοι μεγαλωνουμε με καποιες αξιες,συνειδητα ή υποσυνειδητα,απο τυχαιες επιλογες ή μεσα απ την οικογενεια...κανουμε πιο πολυ ουτοπικα ονειρα...γιατι ημαστε λιγοι για ν'αλλαξουμε τον κοσμο...οχι για να γινει καλυτερος,μα αληθινος..ενας κοσμος αισθησεων απ το φαγητο μεχρι τη μουσικη κ'απ τις μηχανες μεχρι τη δουλεια μας και το κυρηγμα απο γονεις"

Κάτι τέτοια, παρόλο που είμαι σκληροτράχηλος μοτοσυκλετιστής, χτυπάνε μια ευαίσθητη νότα. Σαλτάρω όταν τα διαβάζω. Πραγματικά σαλτάρω. Γιατί δεν είναι ο πρεσβύωψ ο Κώστας που με διαβάζει (τωρα που αλλαξα blog layout) αλλα ειναι πιτσιρικάδες. Πιτσιρικάδες που τους αρέσει το John Barleycorn και οι Traffic. Πιτσιρικάδες που καταλαβαίνουν τι γράφω όταν γράφω για το σινέ Ρομάντικα. Πιτσιρικάδες που ΝΙΩΘΟΥΝ. Και αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Μιλάς όταν ξέρεις ότι κάποιος ακούει. Κι όταν φτάνει η φωνή τόσο μακριά.... ε, τόσο θες να γράφεις.

Την προηγούμενη φορά που είχα πάει στην Αθήνα συνάντησα τον Παναγιώτη τον Sleeper. Από τοτε σου χρωστάω να γράψω κάτι δεν το ξέχασα... Πιο νέος ακόμα κι απο μενα και μιλάει με ένα πάθος, μα με ένα πάθος για παλιά μηχανάκια, παλιά μέταλλα, για μηχανάκια που ξέθαψαν απ' το χώμα για να τα αναστήσουν κι έχω χαζέψει. Έχω χαζέψει. Στην κυριολεξία.

Μερικες φορες χαζευω και γιατι με ξαφνιαζει μια ερώτηση που δεν ειχα σκεφτει ποτε να απαντησω γιατι τη θεωρούσα αυτονόητη. 'Στο πικαπ πως βρισκεις που ειναι το καθε κομματι;' 'Γιατι να κλεισεις βενζινα; Απο που κλείνατε βενζίνα;' 'Φτύνατε στο μοτέρ για να δείτε θερμοκρασία;' 'Τι εινα το ζιγκλάρισμα;' Και θέλω να τα περάσω όλα αυτά, όχι για το να μάθει κάποιος τι είναι υπερχείλιση αλλα γιατί κουβαλάνε ένα πάθος και οι λέξεις δεν είναι παρά τα δοχεία που θα μεταφέρουν αυτό το πάθος.

Γιατί αν έγραφα για να τα διαβάζουμε εμείς που τα ζήσαμε και τα ξέρουμε, να το χέσω. Ειλικρινέστατα. Να γράψω για το RD350 για να το διαβάσει ο Ωασσιλης; Να το κάνει τι; Δεν ξέρει; Να θυμίσω σε κάποιους ναι... αλλά γι' αυτό μόνο δεν θα έγραφα ποτέ. Δεν θα έβρισκα τόσο νόημα.

Και προσπαθώ τα κείμενα που γράφω κι εδώ και στο περιοδικό να τα γράφει ο πιτσιρικάς που καβαλούσε τα μηχανάκια και τότε, με την ίδια τρέλα που είχε τότε. Αυτός που έκανε τις μαλακίες... Kι αυτός είναι που απαντάει, αυτός που γράφει στην τελευταία σελίδα.

Αυτος εδω.

Αυτή την ανηφορα μια και έβαλα τη φωτο,  την εχω μετρησει ποντο-ποντο. Με Ζ50, ΜΒ50, με XL185S με Husky 250 με δανεικα RM125, XR350, MT5, WR250, και μια γερή που είχα πάρει όλη την ανηφόρα από κάτω προς τα πάνω με KTM250.

Ευτυχώς ούτε μεγάλωσα ούτε σοβάρεψα.

Υπάρχει τώρα και η φωνούλα στο κεφάλι μου που με λέει 15χρονο - κι έχει και δίκιο! Αλλά αυτή η φωνούλα φταίει και γράφω... 

Και μια και το είπες φίλε μου Δημητρη ότι σου άρεσαν τα κομμάτια, για πάρτη σου μερικά ακόμα που δεν θα βρεις στο mainstream youtube και που σαν βινυλια μου ειχε φυγει ο @# να τα βρω. Δικά σου.

Mr. Limpet - Thin White Rope

Sex Beat - Gun Club (ιδανικό για οδήγηση)

κι ένα γνωστό παλιότερο

Cockney Rebel - Hideaway

Καλημέρα

Honda CL 350 Scrambler

Φετιχ. Το γραφω αυτο, και θα γραψω και για μερικες ακομα κουκλες, πρωτον για να τις γνωρισουν και οι ακομα πιο νεοι απο μενα αλλα και μερικοι γεροξουρες με πρεσβυωπια που δεν βλεπουν τη γραμματοσειρα και με βαζουν ν αλλαξω ολο το μπλογκ και πραγματικα δεν θα ηθελα να τους εκθεσω Κωστα.

Το μηχανακι ειναι.... αυτο εδω...

Επίσης το γράφω αυτό για να μου κάνω μια χάρη και όποτε μιλάω για μοτοσυκλέτες όπως το GB500 ή το CL να μην ακούω ''σιέλ; μόνο σε σιέλ το βγαζε; άλλα χρώματα όχι;''

Δείτε... Είναι μικρό, αλλά τα μικρά έχουν όλη τη χάρη ; )

Είναι ένα κλασσικό on/off scrambler μοντέλο '68 με το οποίο η Honda αντικατέστησε το προηγούμενο best-seller της CL 305

Το ξανάφτιαξε από την αρχή στην ουσία. Παρόλο που το 305 ήταν τρομερά επιτυχημένο, η Honda έβαλε 5άρι κιβώτιο αντί για 4άρι και ξανάφτιαξε το μοτέρ σχεδόν από το μηδέν. Το θεωρώ ως μια απ' τις πιο όμορφες μοτοσυκλέτες που έχουν φτιαχτεί ποτέ.

Kαι πάμε και στο ζουμί. Θυμίζω μιλάμε για το '68... Τα φρένα ήταν από τα μεγαλύτερα μοντέλα, το πηρούνι ήταν ξανασχεδιασμένο και το σαζμάν όπως έγραφαν οι τέστερ της εποχής ήταν 'σαν να περνάς ζεστό μαχαίρι μέσα από βούτυρο. Έγραφαν επίσης το πως μπορούσες να βρεις εύκολα νεκρά ακόμα και σταματημένος κάτι που για την εποχή δεν ήταν καθόλου αυτονόητο.

Το CL350 έβγαζε 33 άλογα στις 9,500 στροφές, η τελική του ήταν 160 χλμ περίπου. To βάρος ήταν 158 κιλά. Για τη συμπεριφορά του, αντιγράφω από τεστ του '68:

Το handling του θυμίζει πιο πολύ road racer παρά scrambler. 

Road racer είπα; Κάτσε να βάλω και καμιά φωτό από μόντες...

Πολύ προσεγμένη η μικρή (δεν της αξίζει;) από το όρθιο σταντ μέχρι το μικρό κλιπάκι που είχε πάνω από το αριστερό φλας για να κρατάει το κράνος. Και φυσικά μνεία γίνεται σε όλα τα τεστ για το πόσο φυσικά πέφτουν τα χειριστήρια στα χέρια σου και πόσο καλή είναι η θέση οδήγησης... 

Αν σας άρεσε το CLάκι και υπάρχει ενδιαφέρον θα ακολουθήσουν κι άλλα. Όπως και να χει όμως ένα δυο ακόμα θα μπουν.... 

Αμαρτία να ξεχνιώνται τέτοιες κούκλες...

Οτι μηχανάκι και να χετε... Ποιος δεν θα γούσταρε ένα τέτοιο στην πένα να τον περιμένει για μια Κυριακάτικη βόλτα; Ρετρολάγνος ή μη;

Και για να μην ξεχνιομαστε, μετα ηρθε κι αυτο...

Δειτε ενα μαμίσιο CL450 του 71.....

Φυσικα σημερα μπορει να αγορασει καποιος ενα τωρινο, συγχρονο scrambler οπως πχ της Triumph, 865 κυβικα, 59 αλογα και 230 κιλα ( ω ναι) και να παει στο χωμα να διασκεδασει.

9990 κανει. Ουτε 10 χιλιαρικα, οποτε ειναι φτιαγμενο για ατελειωτο παιχνιδι στο χωμα και εκτος, χωρις να φοβασαι μην του ρημαξεις καμια μανετα ή κανένα καπάκι. Οπως τοτε, το ιδιο.

Kαι δυο βιντεο του CL... 

YΓ. Μην ακουσω οτι σημερινο ον/οφφ ειναι το Tiger... Ναι ειναι... Αλλα αν το καλυτερο που μπορουσε να κανει καποιος για να δωσει την αισθηση του ρετροσκράμπλ σήμερα ειναι αυτο.... κατι παει λιγο στραβα.... 

Εχω εκστασιαστει

Τα χω παιξει μ αυτο το βιντεο. Οι ηχοι μοτοσυκλετων μ αρεσουν ολοι. Μα ολοι. Μονοκυλινδρα, δικυλινδρα, μονοκοτυληδονα, δικοτυλήδονα, ολα. Αλλα τιποτα, ουτε ξεροκαμπανα ουτε ξεροτηγανα, ουτε διχρονα μου ακουγονται πιο evil, απο το ουρλιαχτο του 4κυλινδρου, ειδικα του retro απο κανενα devil χωνακι ή καμια kerker του κερατα σε κανενα Kawa.

Τι-πο-τα.

Κι αυτο το βιντεο ειναι οργασμος. Ειναι αυτο που θα βαζω καθε πρωι να ξυπναω τις επομενες μερες. Ειναι CBX 1050 6κυλινδρο με 4 διαφορετικες εξατμισεις που κανει περασματα.

1) Pipemaster 6 σε 6
2) Kerker 6 σε 1
3) Μαμά μπουριά του '82
4) Bassani 6 σε 1, που περναει 1η και 2α.

Ακουστε το μια....

ακουστε το οσες θελετε και μετα καντε αυτο που εκανα κι εγω.

Ξαναγυριστε το στην αρχη και ακουστε τους ηχους που κανει πριν να φυγει. Τη μιζια, την ταχυτητα που καρφωνει, τα μπασα, τις ξερογκαζιες - κι αν δε σας θυμισει σκυλι που ετοιμαζεται να δαγκωσει....

Τι να το κανεις το φρενα και τη γρηγορη κορωνα και τα σταμπιλιζατερ, εκει να κατσεις βραδυ πανω στο γκοτζιλα και να του τις καρφωσεις ολες να του @#% και δε γραφω αλλα γιατι θα χτυπησω κοφτες

Οχι θα γραψω. Εντιτ. Τι καφριλα ρπμ. Τι σκυλος μαυρος. Δεν εχει ABS δεν εχει TC δεν εχει τιποτα. Οχι να σου βαζουν 150 αλογα και μετα να πεφτουν ολοι πανω του με 400 συστηματα για να τα παλεψει. Αυτο δεν τα παλευει, το πλαισιο δεν την παλευει, οι αναρτησεις δεν την παλευουν, τιποτα δεν την παλευει.

Οριακες καταστασεις, θες δε θες. Γιατι δεν ανεβαινεις πανω σ' αυτο να πας νορμαλ.

Αυτο δε γραφει χρονους. Αυτο σε παει στο χρονο βολτα. Με συνοδεια τις Βαλκυριες απ τα μπουρια. Evil was never so hardcore.

Κλικ - Κλακ

Οχι σαν ενας ηχος, σα δυο χωριστοι.

Το κλακ το θυμαμαι οπως χτυπαγε το ξυλο του ποδιου της καρεκλας στην ασφαλτο. Κλακ. Εβγαζε η γιαγια μου την καρεκλα εξω απ το σπιτι, σερνοντας την, τη σηκωνε να περασει το πετρινο κατωφλι και μετα την εβαζε να πατησει καλα στην ακρη του δρομου.

Παλια καρεκλα, ψαθινη, με ενα καλυμματακι με μεγαλα κοκκινα λουλουδια πανω σε μπεζ φοντο. Βεβαιωνοταν οτι στεκει καλα και μετα καθοταν με τις γειτονισσες που εβγαιναν μια μια απ τα καβουκια τους. Κλακ, κλακ, γεμιζε καθε βραδυ.

Εμεις παιζαμε μπαλα στην αλανα διπλα, ή στο δρομο πιο κατω, καμια φορα μας εφευγε προς αυτες. Κουτσομπολιο ατελειωτο, βασανα και προβληματα, εννοιες και στεναχωριες, καθε βραδυ στα κλακ της καρεκλας.

'Και η κορη του...' 'Ναι καημενη... κι εμενα τα ποδια μου...δεν...' 'Εμαθες τι...'

Μεχρι αργα.

Σημερα... κλικ.

Κλεινουμε τους υπολογιστες, το fb, τα φωτα. Και κλικ. Στην κλειδαρια. Κλειδωνε καλυτερα. Δεν ξερεις τι γίνεται εκει εξω. Κλειδωνε. Τοσα διαβαζουμε καθε μερα. Οσο μπορεις κλειδωνε, την πορτα σου, ολα. Κακο πραγμα να ζεις κλειδωμενος ε; Αλλα... κλικ. Αναποφευκτα. Δεν ειδες και τι εγινε διπλα; Και παραδίπλα; Ε;

Καλυτερα δεν ειναι να προσεχουμε; Τι ειναι να κλειδωσεις; Τιποτα δεν ειναι. Ε;

Ενα κλικ ειναι.

Κλικ.

Κι ο ήχος με βασάνιζε. Αυτό το κλικ καπου με πηγαινε πισω, δεν το ειχα βρει. Η καλη μου νεράιδα μου ξανάδωσε το σκουντηματάκι, έλα γράψε κάτι, δε θυμάσαι;

Κοκκινα λουλουδια σε μπεζ φοντο, γαλάζιες ή πρασινες λεκανίτσες με φασολάκια μέσα, με ότι θέλεις. Κλακ οι καρέκλες, ξεκλείδωτοι άνθρωποι, ξεκλείδωτες ζωες.

'Μετά το σχολείο πήγαινε σπίτι, θα χω αφήσει ξεκλείδωτα, σπρώξε να μπεις.'

Σημερα οχι. Σημερα κλικ.

'Και το νου σου να κλειδώσεις καλα.'

'Εμεις εχουμε βαλει ασφαλειας.'

'Σκεφτομαστε να βαλουμε συναγερμό'.

'Δε βλέπεις τι γίνεται παραέξω;'

Κλειδωθείτε.

Και όσοι με διαβάζετε και ξέρετε κι ότι είμαι αφελής, την πρόοδο την μετρώ με κάτι τέτοιες γραμμούλες. Που δεν φαινονται καλα, που μου παιρνει ωρα να τις βρω, αλλα ειναι εκει, σχεδον αορατες μες στο χρονο. Που πάνε από το κλακ στο κλικ. Και πολλά απ' όσα διαβάζω τ' ακούω βερεσέ. Η ποιότητα της ζωης σιγουρα εχει ανεβει. Εχουμε κλιματιστικα, φλατ τηλεορασεις, ιντερνετ.

Αλλα; Κλικ ε;

Κλικ.

Βαρύ τίμημα αυτό το κλικ. Και όποτε το ακούω με κάνει να νοσταλγώ πιο πολύ τον ήχο των ξύλινων ποδιών της παλιάς καρεκλας να χτυπάει στην άσφαλτο.

ΚΛΑΚ ρε.

Μην κλειδώνεστε....

Ηot Babes

εφηβικές ονειρώξεις. Σαν τίτλος τσόντας ακούγεται και καλά κάνει. Προχθες το φτιαξα το βιντεάκι, σε κλασσικές στιγμες αυπνιας. Πρωταγωνιστουν οι ακολαστες:

RG500Γ, CR500, RD500, DT200, Z1000, IT175, PE400, XT550, TENERE, BOL'D'OR, FZR 1000 GENESIS, TT600R, TDR250.... ποια να πω και ποια ν' αφησω... Aπο Cagiva Elephant μέχρι Freccia, από MB5 μέχρι AR50.

Ολοκληρωμενη συλλογη; Φφφφφφφ σιγά.... Δεν ολοκληρώνονται ποτέ οι ονειρώξεις...

Αλλά... κάτι γίνεται....

Wulftube strikes again που θα λεγε κι ο φίλος μου ο Ζαγουρας ; )

Καλημέρα

ΥΓ. Κάτι τελευταίο. Η μουσική είναι από βινύλιο μου, ένα αρκετά σπάνιο art punk κομματάκι των Defoliants που δεν κυκλοφορεί σε ελευθέρα βοσκή. 

Για καλημέρα

είπα να βάλω σήμερα μερικές φωτό με μοτοσυκλέτες. 

Και μερικές με μηχανές.

Παλιά ήτανε μηχανές, τώρα είναι μοτοσυκλέτες.

Τότε & Τώρα φάση, ξέρεις.

Δεν εντ νάου που λενε αμπρόντ.

Τέσπα.

Τουρλού τουρλού τα κανα λίγο, θα μου πεις τώρα άμα είναι κανεις κακοπιστος μπορει και να πιστευει οτι εννοω κατι ετσι που τις εβαλα τις φωτο. Μπα, μη νομιζετε τυχαιοι ειναι οι συνδυασμοι. Τωρα οποιος βγάλει συμπεράσματα, τα βγαλε, τι να κανω κι εγω;

Ετσι που τις βλεπω παντως προβληματιζομαι.

Δεν ξερω γιατι.

Λες και οσο περισσοτερο μοτοσυκλέτες γίνονται, τόσο λιγότερο μηχανές γίνονται. If you know what I mean. 

Click για μεγαλύτερο μέγεθος.

Οχι εκει ρε.

Στις φωτο.

Σικνες 2

φλασιά που ήρθε χτες. Οσο κοιταω πισω τοσο βγαινουν πραγματα στην επιφανειαν.

Εχουμε φυγει βραδυ μια παρεα ουτε θυμαμαι απο που, με οχημα ενα Σιτροεν Πονυ 

(τα θυμαται κανεις; )

Ειμαστε λοιπον ολοι στην καροτσα, με κεινη την υφασματινη μλκια απο πανω. Αερας που να παιρνει τον κοσμο, βροχη με το τουλουμι, πηγαινουμε στην παραλιακη και το Πονυ τα χει δει ολα. 

Μπροστα μας δεξια πλησιαζουμε ενα τυπο με μια Φλορεττα που κινειται με μια δυναμη F που του δινει η Φλορεττα και ειναι 5 χλμ, κινειται αριστερα δεξια απ τον αερα με αντιθετες δυναμεις F2 - F3 που τον εχουν ξεσκισει και τρωει τοσο αερα και βροχη στη μαπα που ειναι απιστευτο. Φοραει ενα κιτρινο μουσαμα που πεταει σαν το αερικό και μπαλατζαρει ολοκληρος. Θεομηνια.

Με το που τον πλησιαζουμε, σιγουρα επαιξαν ρολο και οι 75 μπυρες μαζι με τα 124 σφηνακια που ειχαμε κατεβασει, πεταμε πανω το σκεπαστρο του Pony και κανουμε ολοι μαζι γκριματσες φωναζοντας
ΓΚΑΟΥΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΖΑΖΑΖΑΖΑΖΑ

Ουτε ξερω πως εμεινε ορθιος. Ο μουσαμας εφυγε απ ολες τις μεριες, το τιμονι, τα φρενα, οτι να ναι. Ουτε σε GP δε βλεπεις τετοιο σωσιμο. Το κακο ειναι οτι μας πηρε απο πισω. Με το Πονυ φορτωμενο ειχαμε τελικη 30? 40? Με τοσους μαντραχαλους στην καροτσα?

Ο τυπος ειχε ενα χρυσο δοντι, το εβλεπα οπως γρυλλιζε, και μια μουστακα που εσταζε απ τη βροχη. Παρα τον αερα ακουγαμε τα μπινελικια ντολμπυ σαρραουντ. Μας πηρε απο πισω και μας ειχε στα 10 μετρα. Κι εμεις επρεπε να παμε σπιτια. Μλκια.

Εμπαινε το Πονυ στα στενα με οσα ειχε, και πηδαγαμε απ την καροτσα οπου εμενε ο καθενας. Με το που πηδαγες ετρεχες. Εμενα με κοιταξε αγριεμενος αλλα συνεχισε να ακολουθει το Πονυ, ουτε ξερω τι εγινε οταν εμεινε ενας στην καροτσα. 

Τι να κλασει κι η Άγκαθα Κριστι, αυτα ειναι τα θριλερ. Αμα ξερατε ΠΟΣΑ τετοια θυμαμαι θα τρομαζατε..

The Interceptor

Όταν βγήκε το είχα ερωτευτεί. Όχι μου άρεσε, όχι αγαπήσει, ερωτευτεί. Με είχε χτυπήσει κατακούτελα ρε παιδί μου, πως το λένε. Αυτό εδώ.

 

1984-1986

Τετράχρονο υγρόψυκτο V-4

70hp στις 12,000 rpm

16άρι μπροστά, 18 πίσω με 110 λάστιχο

Έβγαινε και σε F2 με full fairing μέχρι να το αντικαταστήσει το CBR600 'Hurricane'

184 κιλά στεγνό

Eμπορικά ήταν αποτυχία, κυρίως γιατί ήταν πολύ ακριβότερο από τον ανταγωνισμό (λέγε με RD350LC) και μηχανολογικά πολύπλοκο με αυξημένο κόστος σέρβις. Επίσης πολλοί φοβήθηκαν ότι μπορεί να παρουσίαζε τα προβλήματα που είχαν μεγαλύτερα αδέρφια του...

Το handling ήταν εκπληκτικό, ντρόπιαζε πολύ μεγαλύτερα μηχανάκια και το έκανε να φαίνεται εύκολο...

Και γιατί γράφω για το VF? Γιατί πριν καιρό είδα ένα... σκουριασμένο, παρατημένο, σε ημιδιάλυση.

Αλλά... πάλι όμορφο ήταν. Σαν τις ντίβες του κινηματογράφου. Η Γκάρμπο και να γεράσει, Γκάρμπο είναι. Κάτι στο χαμόγελο, κάτι στην κίνηση του χεριού, το βλέπεις. Κι όταν τις βλέπω παρατημένες, στα μάτια μου λάμπουν - πως πέφτουμε κορόιδα και τις αγοράζουμε; Μα δεν βλέπουμε αυτό που είναι. Βλέπουμε αυτό που ήταν κι αυτό που μπορούν να γίνουν. Ίσως είμαστε κορόιδα ίσως όχι. Εξαρτάται πως κοιτάς.

Cafe Racer

Με τα cafe racer οταν ξεκινησαν (προφερονται caff - racer, οχι καφέδες) κυνηγουσαν ολοι το ton-up γι' αυτο και ακουγονται τοσα ton-up clubs

Το τον-απ ηταν απλα το να σπασεις το φραγμα των 100 μιλιων πανω στη μοτο, πηγαινοντας απο το ενα 'καφε' της εθνικης οδου στο επομενο. Τοτε γινοταν και το λεγομενο record-racing.


Επαιζε ενα τραγουδι στο τζουκμποξ κι επρεπε να προλαβεις με την εισαγωγη του κομματιου να φυγεις σφαιρα, να πας σ ενα προκαθορισμενο σημειο και να γυρισεις πισω πριν τελειωσει το τραγουδι. Δεδομενου οτι τοτε επαιζαν πολυ κομματια οπως του Eddie Cochran που ηταν διλεπτα κι επρεπε να κανεις 3 μιλια μεσα σε κινηση στα δυο λεπτα...... επεφτε ζορι... μερικες απο τις διαδρομες σε συνδυασμο με το κομματι που ακουγοταν ηταν παρα πολυ δυσκολες....


Και φανταστειτε...γουωκμαν δεν παιζει βεβαια... ανεβαινει το τυπακι στο Νορτον, καρυδωνει το γκαζι, ακουγεται η μελωδια απο τη μοτορα και μεσα στο κεφαλι σου να παιζει με ακριβεια βινυλιου ο Κοχραν και να προσπαθεις να τον προλαβεις.......
 

Eννοειται οτι οι μοντες εδιναν κι επαιρναν. Τα παντα ξηλωνονταν απ τα μηχανακια με σκοπο να εχουν καλυτερη συμπεριφορα στο δρομο. Στενα κλιπον, μικρα φερινγκ, μακροστενο τεποζιτο, αυτα τα μοτερ δεν ειχαν καμια σχεση με τις νορμαλ εκδοσεις.

Το πιο γνωστο μηχανακι της εποχης ηταν το Triton που ηταν μοτερ απο Τραιομφ σε πλαισιο Norton Featherbed που το εκανε το απολυτο οπλο... Triumph + Norton = Triton...

To τιμονι εφευγε και στη θεση του μπαινανε κλιπον τα οποια βιδωνανε κατευθειαν πανω στο πηρουνι τοσο για καλυτερο ελεγχο οσο και αεροδυναμικη σε συνδυασμο με τα μικρα φερινγκ. Τα τεποζιτα ηταν μεγαλα, αλουμινενια και χειροποιητα και συχνα ηταν χωρις κανενα βαψιμο. Τα παταρακια ηταν ψηλα, με rear-sets για να μη βρισκουν ευκολα στις στροφες. Αν υπηρχε καποιο βαψιμο, τοσο για τους Rockers οσο και τους Ton Up Boys τοτε ήταν κατι καθαρα αγωνιστικο οπως κιτρινο, μπλε, ή ασημί / χρωμιο.


Το 60 αλλαξαν παρα πολλα και πολλοι στραφηκαν στα αυτοκινητα... Τελος του 60 και αρχες του 70 ομως οι ευρωπαιοι αρχισαν να δεχονται την επιθεση των γιαπωνεζων με το Ζ9 και το CB750... Οι Αγγλοι κατασκευαστες χωρις να εχουν τιποτα να δειξουν εριχναν ξανα και ξανα το ιδιο μοντελο στην αγορα... μεχρι που εσβησαν.

Να παιξεις

'Μαμα να παω να παιξω στην αλανα;'

'Να πας. Αλλα προσεχε μη λερωσεις τα ρουχα σου. Και να μην τρεχεις γιατι θα ιδρωσεις. Και προσεχε μην πεσεις γιατι θα χτυπησεις. Και μην παιζεις με τα χωματα. Και μην φωναζετε θα πονεσει ο λαιμος σου. Και ντυσου γιατι θα κρυωσεις, κανει ρευμα. Και να μην αργησετε γιατι αμα νυχτωσει ειναι επικινδυνα. Αντε, καλη διασκεδαση.'

Τωρα γιατι μου ερχεται αυτο στο μυαλο οταν σκεφτομαι την εξελιξη της μοτοσυκλετας δεν ξερω.