FACTORY CB 750 RACING TYPE

by Antonis Reinmeister Vlahos


Η χοντα το 1966 απεσυρθει από τους αγωνες και αφιερωθηκε στην κατασκευη μοτοσυκλεττων παραγωγης χρησιμοποιωντας την τεχνολογια που ειχε αποκομισει από τα grand prix…
Ηταν ηδη ο μεγαλυτερος κατασκευαστης μοτοσυκλεττων παγκοσμιως χαρη, κυριως, στο c90 και γενικοτερα σε μικρου κυβισμου μοτοσυκλεττες…

το cb 450 που ηταν τεχνολογικο διαμαντι της εποχης με διπλους επικεφαλης εκκεντροφορους και αποδοση που κοιταζε στα ματια τα ευρωπαικα των 650 κυβικων πουλησε μεν πολύ καλα αλλα δεν ετυχε της αποδοχης που περιμενε η χοντα,κυριως στην αμερικανικη αγορα…

Αγορα η οποια περισσοτερο ηθελε ροπη παρα απολυτες επιδοσεις,μια και το πλειστον των αγοραστων ηθελε ευκολια μετακινησης με ανεση και λιγες αλλαγες ταχυτητων…
To 1966 υπηρξε πτωση πωλησεων της χοντα στην αμερικη κατι που αναγκασε τον harada,τοτε υπευθυνο εξελιξης της χοντα να αντιμετωπισει το προβλημα πηγαινοντας ο ιδιος στην αμερικη…
Εκει συζητησε με τους ιθυνοντες της τοπικης αντιπροσωπειας οι οποιοι ζητησαν μοτοσυκλεττες μεγαλυτερου κυβισμου…

Παραλληλα ο harada εμαθε από αξιοπιστη πηγη ότι η triumph ετοιμαζε 750αρι τρικυλινδρο,οποτε παρθηκε η αποφαση να την προλαβουν με ιδιου κυβισμου κινητηρα…
Η αποφαση περιελαμβανε τετρακυλινδρο εν σειρα μοτερ και καπως ετσι γεννηθηκε το cb 750 η πρωτη μοτοσυκλεττα που εφερε τον τιτλο superbike και θεωρειται μια από τις σημαντικοτερες μοτοσυκλεττες που κατασκευαστηκαν ποτε…

Παρουσιαστηκε στην εκθεση του τοκιο το 1968 και τα σχολια του τυπου ηταν διθυραμβικα…
Δημιουργηθηκαν ορισμενα αγωνιστικα cb στηριζομενα πανω στο μοντελο παραγωγης κι ετρεξαν στην γαλλια κερδιζοντας μαλιστα και το θρυλικο 24ωρο το λε μαν…
Ολως περιεργως η χοντα δεν ειχε στα σχεδια της την κατασκευη αγωνιστικης μοτοσυκλεττας στα προτυπα του cb 750 ,αλλα ο τοτε service manager της χοντα αμερικης επεμεινε σθεναρα στην κατασκευη αγωνιστικου που θα λαμβανε μερος στον επισης θρυλικο αγωνα 200 μιλιων της Daytona…

Το ορθο σκεπτικο του ηταν το γνωστο “win on sunday,sell on Monday” με τη παραλληλα λογικη σκεψη ότι στανταρ θα εφτιαχναν ιδιωτες αγωνιστικες cb οι οποιες όμως δεν θα κερδιζαν…το συμβουλιο της χοντα δεχθηκε μετα από πολλες πιεσεις και συζητησεις να προχωρησει στην κινηση…
Εστησε λοιπον,σε ελαχιστο χρονο, 4 μονο αγωνιστικα cb 750 για τον αγωνα του 1970…3 θα τα οδηγουσαν αγγλοι και ένα η προσωπικη επιλογη του Hansen ο dick “bugsy” mann τρεις φορες δευτεραγωνιστης του αγωνα και εθνικος πρωταθλητης ama…
στα δοκιμαστικα υπηρξαν πολλα προβληματα με κυριοτερο την διαστολη των καρτερ μαγνησιου από την υπερθερμανση κατι που θα οδηγουσε σε καταστροφη των κινητηρων…επιτοπου ενημερωθηκε ενας τοπικος dealer και εφερε τρια νορμαλ μοτερ πανω στα καρτερ των οποιων στηθηκαν τα μοτερ με τα αργοστασιακ αγωνιστικα εντοσθια…

στη συνεχεια διαπιστωθηκε ένα ακομη προβλημα με ρεταρισματα στις ψηλες κατι που ανακαλυψε ο χανσεν ότι οφειλοταν στην φθορα του από σκληρο καουτσουκ τεντωτηρα καδενας…τον αντικατεστηκε με έναν από cb 450 και ενημερωσε και τις τρεις αγγλικες ομαδες για το προβλημα,οι οποιες όμως δεν του εδωσαν σημασια…
εκκινηση…ο mann εκτινασεται από την τεταρτη θεση του γκριντ και μεχρι την πρωτη στροφη εχει κανει 50 μετρα διαφορα από τον επερχομενο δευτερο…
στην συνεχεια του αγωνα τα αγγλικα cb εγκατελειψαν τα bsa triumph και harley ειχαν προβληματα υπερθερμανσης,αλλα και ο mann ειχε προβληματα…ειχε κανει μεγαλη διαφορα βεβαια από τον ρομερο με το triumph ,αλλα μετα από οδηγιες του πανεξυπνου Hansen ώστε να μην πιεσει το μοτερ καταφερε να τερματισει πρωτος με τρεις κυλινδρους εν λειτουργια και περιπου ένα φλυτζανι λαδι στα καρτερ της… με το που περασε την γραμμη του τερματισμου εμεινε…

η συγκεκριμενη νικη θεωρειται η σημαντικοτερη νικη που εκανε ποτε μοτοσυκλεττα στην ιστορια των αγωνων…
μετα από αυτή οι παραγγελιες της μοτοσυκλεττας εφτασαν δυσθεωρητα υψη…η χοντα ειχε πλανο ετησιας παραγωγης 1500 κομματιων,νουμερο που εγινε μηνιαιο μετα τον αγωνα…
αυτος ηταν και ο λογος που η χοντα αναγκαστηκε να αλλαξει τον τροπο χυτευσης των καρτερ,μια και δεν ηθελε να επενδυσει από την αρχη στην απαραιτητη τεχνολογια,μια και δεν θεωρουσε ότι το μηχανακι θα ειχε τετοια αποδοχη…
μετα τον αγωνα οι δυο εναπομεινασες αγγλικες πηγαν γαλλια ετσι ώστε να μετατραπουν σε endurance ,η τριτη ειχε καταστραφει ολοσχερως από φωτια και η μοτουσκλεττα του mann μπηκε στην αποθηκη..

η χοντα δεν ηξερε τοτε την μελλοντικη αξια του μοντελους οποτε δεν εδωσε σημασια στην τυχη των μοτοσυκλεττων με αποτελεσμα την εξαφανιση ολων…
για χρονια εψαχναν γνωστες στις δυο ηπειρους ,ευρωπη και αμερικη,προσπαθωντας να μαθουν ,ματαιως, την τυχη των μοτοσυκλεττων…
ακριβως 30 χρονια μετα τον αγωνα οι επιμονες προσπαθειες οδηγησαν σε ένα προαστιο του παρισιου σε ένα τοπικο φανοποιειο αυτοκινητων 2 ατομων…
το 1965 5 χρονια μετα τον αγωνα της Daytona το παραπανω φανοποιειο αυτοκινητων ειχε αναλαβει να κανει καποιες δουλειες για έναν αντιπροσωπο χοντα του παρισιου,ο οποιος
εχοντας ελλειψη σε μετρητα «πληρωσε» δινοτας στον φανοποιο μια παλια αγωνιστικη μοτοσυκλεττα…

στην διαρκεια των προσεχων 25 ετων ο φανοποιος ανακατασκευαε με μερακι και υπομονη αυτή την παλια αγωνιστικη φερνοντας την στην αρχικη της μορφη,μια και δεν της ελειπε κανενα πρωτοτυπο ανταλλακτικο…
δημιουργηθηκε ένα τιμ από εμπειρογνωμονες που περιελαμβαναν τους ακομη ζωντανους Hansen,τους δυο μηχανικους της ομαδας του mann από τον αγωνα της Daytona και ορισμενους ακομη που ηταν οι μονοι εν ζωη που μπορουσαν να κρινουν την αυθεντικοτητα της μοτοσυκλεττας…
μοτοσυκλεττα η οποια τελικα ηταν η μια και μοναδικη εναπομεινασα στον πλανητη γη,

FACTORY CB 750 RACING TYPE...

1914 Emblem Μodel 108

 by Tasos Pap

1914 Emblem Μodel 108, ο Maurice Gale με την οικογένειά του και η Ιστορία τους.

Τι ακριβώς, είναι αυτό που κάνει το συγκεκριμένο μηχανάκι τόσο ιδιαίτερο στην ιστορία της μοτοσυκλέτας, πέρα από το ότι ήταν το μεγαλύτερο σε κυβικά μηχανάκι που μπορούσε να αγοράσει κανείς εκείνη την εποχή..?

Όπως οι περισσότερες ιδρυτικές εταιρείες κατασκευής μοτοσυκλετών, έτσι και η Emblem, ξεκίνησε κατασκευάζοντας ποδήλατα στα τέλη του 1800.
Πρίν την αλλαγή του αιώνα, ο William G. Schack, δημιούργησε μιά πολύ μικρή βιοτεχνία κατασκευής ποδηλάτων, στην Angola, New York.
Mερικά έτη έπειτα, περί το 1907, αποφάσισε χρησιμοποιώντας μοτέρ της Τhor, να επεκταθει στην κατασκευή μηχανοκίνητων δίκυκλων, κι έτσι παρήγαγε το πρωτο του μονδέλο, με την ονομασία ''Model 100''. 

Ήταν μονοκύλινδρο και είχε εκπληκτική ομοιότητα με τα τότε μονδέλα της Indian.Λογικό κατα μία έννοια, εφ'όσον και η Indian στα αρχικά της μονδέλα χρησιμοποιούσε πολλά απάρτια κατασκευασμένα από την Τhor.

Θα έπρεπε να έλθει το 1913, ωστε η Emblem να ''κατοχυρωθεί'' εμφανισιακά, όταν έβαλε σε παραγωγή τον δικό της V-twin, τον μεγαλύτερο σε κυβικά για την εποχή που μπορούσε να διατεθεί σε μοτοσυκλέτα, στις 76.66ci ή στα 1255cc... 

Το ''Model 108'' ήταν πλέον γεγονός, όπως και όλα όσα ακολούθησαν αργότερα.

Ο Gale, δεν ήταν μονο ένας απλός λάτρης του ποδηλάτου. Ήταν ένας δεινός ποδηλάτης με πολύ καλή φυσική αντοχή και δεν περιοριζόταν σε κοντινές βόλτες μέσα και έξω από την πόλη του. Γεννημα-θρέμμα και κάτοικος κι αυτός, της Angola, New York, το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με την Ιστορία της Εmblem.

Ο Maurice το 1899, παντρεύτηκε μιά συνάδελφό του επίσης δεινή ποδηλάτισσα της εποχής, ονόματι Mattie Perkins. Αμέσως, όντας κοινό ενδιαφέρον και των δύο, στράφηκαν στον μηχανοκίνητο δικυκλισμό, ο οποίος τους κέρδισε ολοκληρωτικά...

Το 1906, ο Maurice, απετόλμησε ένα πολύ δύσκολο ταξίδι από το Kansas City, πίσω στο σπίτι του. Στο Missouri, δυστυχώς εγκατέλειψε, αλλά δεν αποθαρρύνθηκε.
Τα επόμενα δυό χρόνια, ο Gale με την μονοκύλινδρη Emblem, είχε ήδη αρχίσει να γίνεται γνωστός για τα μακρυνά τα ξίδια που επιχειρούσε με σχετική ευκολία. Επίσης συμμετείχε σε αγωνες από Πολη-σε-Πόλη, πολλές φορές σχεδόν να υπερκαλύπτει διαδρομές 500 μιλίων...(!)
Το 1910 έκανε το πρώτο του ρεκόρ για την εποχή, καλύπτοντας την διαδρομή Chicago-Νewn York, σε 35 ωρες σχεδόν αδιάκοπου ταξιδίου πάνω στην σελα... 

Από τότε αποφάσισε και η Emblem να του πληρώνει τα έξοδα, ώστε να μπορεί να προμοτάρει τις προσπάθειές του διαφημίζοντας τα μηχανάκια της.
Εκείνη περίπου την περίοδο, ο Maurice, απεφάσισε για τα πολύωρα ταξίδια του, ωστε να έχει συντροφιά, να παίρνει κ την γυναίκα του μαζί. Αλλά επέλεξε ένα διαφορετικό και πρωτοποριάκό τρόπο να το κάνει αυτό. Αντί να βάλει μια σέλα για τον συνεπιβάτη του, ορθόδοξα, δλδ πίσω από τον αναβάτη, θέλησε να συνταξιδευει δίπλα-δίπλα. Με την διαφορά, ότι δεν διατίθονταν καθίσματα από κανέναν κατασκευαστή σε αυτήν την διάταξη. Έτσι τα έφτιαξε μόνος του. έφερε τα χειριστήρια του μοτερ στην αριστερή πλευρά και η γυαναίκα του επέβαινε στην δεξιά πλευρά αντίστοιχα.
Η διάταξη των θέσεων δίπλα-δίπλα ευνοήθηκε από την κατασκευή της Emblem, διότι ήταν μια πολύ καλοσχεδασμένη, καλομελετημένη και στιβαρή κατασκευή για τα δεδομένα της εποχής. Τα εσωτερικά μπρακέτα μέσα στης σωληνωτες δοκούς του πλαισίου, σε συνδιασμό με τις ενισχύσεις στις ενώσεις του πλαισίου το κάναν ''τόσο ανθεκτικό σαν να ήταν από μασίφ σωλήνες'' σύμφωνα με το λόγκο της διαφήμησης της εταιρείας...

Το 1911, μαζί με την γυναίκα του, Mattie, διένυσαν 600 μίλια από το σπίτι τους μέχρι την Βοστωνη, σε δύο μέρες, μετα επέστρεψαν και έλαβαν μέρος σε αγώνα endurance μεχρι το Buffalo...
To επόμενο έτος τους βρήκε, να θέλουν να αντιμετωπίσουν μια πολύ μεγαλύτερη πρόκληση, με προορισμό το San Francisco. Ξεκίνησαν λοιπόν, πέρασαν από Colombus, Ohio, συνέχισαν για Chicago, Kansas, Denver, και Laramie, Wyoming. Σε αυτό το σκέλος, όμως, του ταξιδιού, οι καιρικές συνθηκες δεν ηταν με το μέρος τους:

''Αφού αφήσαμε το Fort Collins, Colorando, και οδευοντας προς Tie Siding Wyoming, η ανάβαση του βουνού ήταν ένας συνεχής αδιάκοπος αγωνας...'' έγραφε ο Gale. ''Ο δρόμος ήταν τόσο γλυστερός από την δυνατή βροχή και για πάρα πολλες ώρες περπατούσαμε δίπλα στην μοτοσυκλέτα, αφήνοντας τον συμπλέκτη να πατινάρει σκόπιμα ώστε να τραβαει η μηχανή τουλάχιστον το βάρος της, κι εγω να προφταινω να την κρατω περπατώντας, διαρκώς υπό καταρρακτώδη βροχή...''
Όταν οι δυό τους έφτασαν στο Laramie, ο Μaurice, εισήχθη στο νοσοκομείο άρρωστος, με αποτελεσμα να επιστρεψουν σπίτι με τραίνο.

Το 1913, ο Maurice, αψηφώντας το πολικό ψύχος και το παχύ χιόνι του Ιανουαρίου, έκανε ένα ταξίδι 500 μιλίων μέχρι την New York, ώστε να εκθέσει την μοτοσυκλέτα του, σε μήτινγκ. Επειτα καβαλησε μεχρι το Chicago για να εκθέσει πάλι το μηχανάκι του σε έκθεση μοτοσυκλέτας, υπομένοντας για μερες υπομηδενικές θερμοκρασίες...
Το '13, επίσης, πραγματοποίησε 19ωρο ταξίδι από το σπίτι του μεχρι την Βοστωνη, με συνεπιβατη την γυαναίκα τους αλλά και ένα ταξίδι 2.315 μιλίων(!) από το Denver.

To 1914, αποφάσισε ότι θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μπορεί να παίρνει και τους δυό γυούς του, Herbert & Edwin μαζί. Έτσι, κατασκέυασε δυό ταντεμ καθισματακια πάλι και τα τοποθέτησε πίσω τους, ακριβως όπως είχε φτιάξει τα εμπρός μπάκετ καθίσματα. Μαλιστα τοποθέτησε και μια ομπρέλλα, ώστε να προφυλάσσονται κάπως, από τον ήλιο ή τήν βροχή...
Ένα οικογενειακό ταξίδι, εκείνη την χρονιά, ήταν και στην Saratoga, New York, σε ένα FAM meeting, ανάμεσα σε 1150 μοτοσυκλετιστες και μοτοσυκλέτες... αναμφίβολα οι πιο εντυπωσιακοί ήταν οι Gales'...

H μοτοσυκλετιστική περιπετιώδης πορεία της οικογένειας τερματίστηκε αισίως το 1924, όταν ο Maurice, αποφάσισε να παροπλίσει το Mondel 108 του και να αγοράσει ένα αυτοκίνητο.

Το 1994, o Frank Westfall, επέστρεφε σπίτι του στην Νέα Υόρκη, κάνοντας μια σταση στην Angola, σε εναν γνωστό του συλλέκτη. Εκεί εντόπισε, την Emblem model 108 του Gale. Σχεδόν άμεσα αναγνώρισε τι έβλεπε. Ήταν σε απόλυτα ορίτζιναλ κατασταση, και με τα 4 καθίσματα στην θέση τους! του έκανε μιά προσφορά, που δεν γινόταν να μην δεχθεί, και έτσι την πήρε...