Έχω Ducati πάμε μια βόλτα;

Συνελλήφθη εχτές τα ξημερώματα από την αστυνομία ο Χ.Τ. 27 ετών με την κατηγορία εξαπάτησης, παραπλάνησης και σε μερικές περιπτώσεις αποπλάνησης άτυχων κοριτσιών. Ο επιτήδειος αυτός κύριος εκμεταλλευόταν την ομοιότητα των μοτοσυκλετών της δημοφιλούς κατηγορίας on-ωχ προκειμένου να προσελκύει τα θύματα του. Κάτοχος V-Strom ο Χ.Τ. αντικαθιστούσε τα σήματα με αυτά της BMW ή της Ducati έχοντας κάνει έρευνα για το τι αρέσει στο θύμα του.

Μίλησε στη ρεπόρτερ μας Νίκη Μπούκα: ''Με το V-Strom δεν έβλεπα προκοπή. Καλό και χρυσό αλλά θέλανε αυτό το exotica, την ιταλίλα, άντε έστω το Γερμανό τους. Είχα φτάσει σε απόγνωση, μέχρι και χρυσές ζάντες είχα σκεφτεί. Μου είχαν μείνει όμως κάτι σήματα Ντουκάτι από ένα Monster που διαλύθηκε και κάτι σήματα BMW από ένα που του είχε σπάσει το ψαλίδι γιατί πάτησε λάσπες. Τα έβαλα πάνω κι αμέσως άρχισαν να με προσέχουν. Άρχισα να παίζω επικίνδυνα χωρίς να το καταλάβω. Έβαζα το σήμα της BMW απ' τη μια και της Ducati απ' την άλλη και πάρκαρα το V-Strom ανάλογα.''

Ένα από τα πολλά θύματα του, η Μαρία Κ. βρήκε το θάρρος και μίλησε στην κάμερα.

'Έζησα έναν εφιάλτη. Τον είχα δει, δεν ήταν ιδιαίτερα ελκυστικός, αλλά... ξέρετε πως είναι... για ένα νέο κορίτσι. Μας τραβάνε οι ζάντες κι εγώ δεν ήξερα πολλά από μηχανάκια. Με οδήγησε στο σπίτι του, και.. έγινε όταν έγινε. Όταν φεύγαμε έβρεχε, και το ένα σηματάκι που είχε βάλει έπεσε. Είδα το Suzuki από κάτω. Έφυγα κλαίγοντας, το είπα στους γονείς μου. Ο πατέρας μου γέρασε 10 χρόνια σε μια μέρα, βουβάθηκε. Η μάνα μου ψέλλιζε 'δηλαδή δεν έχει ιταλικό...;' Προσπαθούσαμε να συγκρατήσουμε κάποια ξαδέρφια μου μην τον σκοτώσουν.
Οι φίλες μου με απομάκρυναν, με χλεύαζαν. Η μόνη που έκανε πλέον παρέα μαζί μου ήταν η Ιωάννα Ν. που είχε γκόμενο με ΜΖ αλλά μύριζε λαδίλα. Είχα σκεφτεί μέχρι και την αυτοκτονία''.

Η αστυνομία πλέον φοβάται ότι το φαινόμενο πιθανόν να έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις ενώ γράμματα έχουν σταλεί πλέον σε όλες τις εταιρίες οι οποίες συζητούν το να αναγράφουν πλέον πάνω τη μάρκα με neon lights που θα φτιάχνονται σε ταμπελά, ενώ δεν αποκλείεται και κάθετη ταμπέλα στο πλάι.

Για οποιαδήποτε εξέλιξη θα ενημερώνεστε πάντα με συνέπεια και εγκυρότητα.

Πηγή: Reuters

Πόλεμος

Ο φίλος Διονύσης μου έστειλε το παρακάτω λινκ

http://www.ducati.com/ducati_e_la_ii_guerra_mondiale.do

Είναι η αφήγηση μιας τρομερής ιστορίας που αφορά το πως ιταλοί στρατιώτες ξέφυγαν από τους Γερμανούς όταν έβαλαν φόρμες εργασίας, άλλαξαν χαρτιά και κρύφτηκαν στο εργοστάσιο της Ντουκάτι παριστάνοντας τους εκεί εργαζόμενους.

Ενας από αυτός και ο Alberto Cristofori τον οποίο αφορά η ιστορία.

 

Προσπερνάω τις προφανείς λαδιές παντού πάνω στο έγγραφο και θέλω απλά να παρατηρήσω ότι αυτό εξηγεί πολλά. Εάν στη διάρκεια του πολέμου το προσωπικό αντικαταστάθηκε σε μεγάλο βαθμό από ανειδίκευτους στρατιώτες, ειδικά σε τμήματα που αφορούν φλάντζες, καμπάνες και πολλά άλλα εξαρτήματα τότε δε χρειάζεται να απορούμε πλέον για πολλές επιλογές. Δε θα ξαφνιαζόμουν, όπως και κανείς άλλος φαντάζομαι αν και η ομάδα motoGP δεν αποτελείτο από δραπέτες της κοντινότερης φυλακής ή ακόμα και ζωοκλέφτες της γύρω περιοχής του Borgo Panigale οι οποίοι προφανώς ξέρουν πάρα πολλά για πρόβατα αλλά πολύ λίγα για πλαίσια.

Για να γυρίσουμε όμως στην ιστορία, δεν πιστεύω ότι φτάνει στο ελάχιστο σε συγκίνηση και ηρωισμό την ιστορία των 5 ιαπώνων οι οποίοι όχι μόνο πέρασαν 2 εβδομάδες κρυμμένοι σε κάρτερ μπεμβέ τρώγωντας τα μπουζί, αλλά πέρασαν και τον ποιοτικό έλεγχο μιμούμενοι τόσο τον ήχο όσο και τους κραδασμούς του μοτέρ. Φήμες μάλιστα λένε ότι ακόμα και σήμερα μετακινούνται από κάρτερ σε κάρτερ και σήμερα βρίσκονται σε κάρτερ 1200GS adventure το οποίο ούτως ή άλλως δεν μετακινείται μια και είναι ήδη έξω από καφετέρια. Η ιστορία έγινε γνωστή από συνάδελφο τους ο οποίος είχε περάσει τρεις μήνες σε βαλίτσα Katuratech.

Ευχαριστώ το Διονύση γιατί πραγματικά είναι κρίμα να μη μαθαίνονται τέτοιες ιστορίες και σκοπεύω να γράψω στο ΜΟΤΟ ένα σχετικό κειμενάκι. Καλημέρα.

 

Τhe Italian Job

Στην τελευταία βόλτα που πήγα, έχω ακόμα τα μηνύματα από τους κατόχους ιταλικών στο κινητό μου. 'Αν πάρει μπρος θα ρθω.'

Στην προηγούμενη βόλτα όμως, για να μην είμαι άδικος, φάνηκαν - ξανά - οι πολλές αρετές των δικύλινδρων, από ευτυχή ιδιοκτήτη που 'συμμετείχε'. 

 Κατ' αρχήν είναι η εκπληκτική ροπή από χαμηλά, το περίφημο 'τράβηγμα'.

Το οποίο μπορεί να μην έχει τόσο την αίσθηση 'τράβηγμα' όσο 'σπρώξιμο' κάτι που δεν έχει καμία σημασία μια και ο ιδιοκτήτης είναι πραγματικά ευτυχής.

Το δεσμοδρομικό σύστημα βοηθάει στο έχεις εξαιρετική ροπή από χαμηλά κάτι που βοηθάει σε ανωφέρειες.

Πολλοί που δεν πίστευαν πόση ροπή έχει έκατσαν κι αυτοί πάνω για να πειστούν.

Πολλοί κάτοχοι ιαπωνικών μοτοσυκλετών έτρεχαν να κοιτάξουν το κοντέρ γιατί δεν πίστευαν στα μάτια τους. 

Αλλά φυσικά που να πιάσουν τον πύραυλο.

 Ενθουσιασμένοι όλοι προσπαθούσαν να βρουν ποιό είναι το μυστικό του, και θα το έβρισκαν ακόμα κι αν έλυναν το μισό μηχανάκι. Προσπάθησαν ακόμα και να μεταγγίσουν λίγα ψήγματα από τη ροπή του σε ένα GSR600 ή έστω λίγο χαρακτήρα, αλλά μάταια.

Το ότι έχανε λάδια θα ήταν άκομψο να το πω γι' αυτό και δεν το αναφέρω. Μ' αρέσει να είμαι εγκρατής και το ξέρετε.

Άντε να δούμε στην επόμενη.

Εντη μπαλεβω

πως λεμε εντη βαναλεν;

Οχι εγω φταιω? Εγω;

AΓΓΕΛΙΑ

και ασε την αγγελια. Νταξ.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ. ΘΕ ΜΟΥ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟΟΟΟΟ!!!!

Kοντα στη λυση

που ταλανιζει την ομαδα φαινεται να βρισκεται η Ντουκατι με την πρωτη θεση του Βαλεντινο στις κατατακτηριες του Silverstone στο βρεγμενο.

Αφου απολύθηκαν οι ινδιάνοι που είχαν προσληφθει για το χορο της βροχης μια και αυτο δεν θα επιανε σε ολες τις πιστες, αποφασιστηκε η τεχνολογικα απειρως πιο προηγμενη λυση της αντικαταστασης του μπροστινου συστηματος με σφουγγαριστρα. Θα δοκιμαστει πιλοτικα με το πειραματικο μοντελο Vileda-Ducati-Vincere και αν πιασει θα δοκιμαστει και με παρκετινη. Για τα τελευταια παντα νεα θα σας κραταμε ανημερους.

Oχι δεν την παλευω

Εχω δει σημεια. Εχω δει τερατα. Δε μιλαω. 

Εχω μαθει βρωμικα μυστικα. Εχω ακουσει για μαγκαλια κατω απ το μοτερ για να ζεσταθει. 

Δε μιλαω. 

Αυτο δεν το παλευω να μην το πω. Δεν αντεχω. Περναει τα ορια μου. Θα σκασω.

Εχω μπει σε καθε ειδους φορουμ. Απο Απριλια μεχρι σεξ sho- ερμ... σε διαφορα τελος παντων.

Εχω ακουσει βλαβες και βλαβες. Τρελες βλαβες. Κουφες βλαβες. Πιστονια στην εξατμιση. Πραγματα να παγωνει ο νους του αθρωπου.

Οχι, οχι αυτο δεν το χω ξαναδει. Αυτο θα γινει αρθρο, σιγουρα μαζι με αλλα που εχω μαζεψει.

Σας το παρουσιαζω πραγματικα συγκινημενος, εχοντας σβησει ονομα συγγραφεα και τα συναφη.

Ανοιξτε το με προσοχη παιδια.

Και αν μπορειτε απαντηστε.

Σας προκαλω.

Παρτε υπογλωσσιο.......

Honda vs Ducati...?

Χαζο ερωτημα και στερειτε ενδιαφεροντος. Οπως και το φετινο τζιπι.

Και το ξαναλεω για οσους εχουν χασει το χιουμορ τους και παιρνουν τ' αστεια στα σοβαρα, μακαρι ο Ντοκτορ να χε μηχανακι να βλεπαμε θεαμα...

Απο κει και περα για μενα το ενδιαφερον ερωτημα ειναι Rossi vs Stoner

Αν ειχε φετος ο γιατρος μια Χοντα... ποσο ΣΙΓΟΥΡΟΙ ειστε οτι τον ειχε τον Καγκουρα;

Τον Καγκουρα που πηρε κι ενα πρωταθλημα με Ντουκατι ε;

Να δουμε και λιγο τα νουμερα;

Αν δεν κανω λαθος τα τελευταια 5 χρονια εχουμε:

Stoner 27 νικες Rossi 21
Stoner 47 podium Rossi 48
Stoner 25 pole positions Rossi 14
Stoner 22 fastest laps Rossi 17
Stoner 53 εκκινησεις πρωτη σειρα Rossi 38
Stoner 1208 points Rossi 1221
Stoner 37% ποσοστο σε νικες Rossi 28.8%
Stoner 1 πρωτάθλημα Rossi 2

Tροφή για σκέψη;

TΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΣ

Έχω στα χέρια μου στοιχεία από ανασκαφές της Κνωσσού που θα κάνουν πάταγο. Γνωρίζετε όλοι το μύθο του Μινώταυρου που κάθε χρόνο του έστελναν 7 νεαρά αγόρια και 7 νεαρά κορίτσια και τα έριχναν στο λαβύρινθο για να τα φάει.

Φαίνεται όμως ότι ο Μίνωας είχε πολλά οικονομικά προβλήματα. Κατ’ αρχήν ανακαλύφθηκε ότι κάτι λαμόγια είχαν μπει στη μέση γιατί όπως αποδείχτηκε έστελναν 9 αγόρια και 9 κορίτσια αλλά κάτι είχε γίνει με τις συμβάσεις και κάποιοι έπαιρναν μίζα και τελικά από τα 18 φτάνανε τα 14.

Κατέβηκε λοιπόν ένα κλιμακιο για να δει τι παίζεται αλλα ακρη δε μπορούσε να βρει. Ο Μίνωας τα μισα χαρτιά έλεγε ότι τα χε δώσει στην Πασιφάη κι αυτή τα χασε, κάτι άλλη ήτανε σ’ ένα πυθάρι και το χανε κάτω στην αποθήκη, τρέχα γύρευε.

Βρήκανε το Μινώταυρο και του λένε κοίτα να δεις κάτι πρέπει να γίνει – με αποτέλεσμα να τα πάρει στο κρανίο.

‘Κάτσε ρε φίλε. Δηλαδη δε φτανει που ειμαι κερατας, δε φτανει που ειμαι ολο το χρόνο στην υπόγα, δε φτάνει που τρώνε τα λαμόγια από πανω, ΕΓΩ θα την πληρώσω και τη μιζα; ’

‘Ναι’ του λενε ‘αλλα και τα 14 που παιρνεις, 7 αγόρια – 7 κορίτσια σε φτάνουνε μια χαρα. 7+7 = 14. Δηλαδη ένα για κάθε μηνα, κι ένα δωρο πασχα και χριστούγεννα. Λοιπόν, για να ρεφάρουμε, αυτά τα δώρα θα κοπούνε. 12 θα παίρνεις, 6+6. Μια χαρά σε φτάνουνε. Ασε που εχεις παχύνει, δε θα σου κάνει κακό και μια δίαιτα. Κοίτα κάτι μπάκες’

Ξανακατέβηκε στο λαβύρινθο και μόνο κουτουλιές που δεν έπαιζε. Ακου μια χαρα 6+6. Κι εκει που μουρμουραγε τον ξαναφωναζουνε. ‘Βλεπουμε’ του λενε ‘εδώ κατι ενσημα περασμενα βαρεα. Γιατι βαρεα;’

‘Τι γιατι βαρεα; Πλακα με κανεις ρε φιλε; Ολη μερα στο λαβυρινθο, φως τιποτα, νερο απ το λακκο, ιντερνετ δεν πιανει ουτε με σφαιρες, και να μην παιρνω βαρεα;’

‘Πολλα είναι. Σε όλους τα κοβουμε. Καλα πηγαινε, και θα δουμε τι θα γινει.’

Δεν περναει η βδομαδα, τσουπ, να το παλι το κλιμακιο. Ειχε αρχισει να σαλταρει.

‘Ρε παλικάρια δεν πατε να πιασετε το Μινωα να με παρατησετε κι εμενα; Αντε μην παρει κανενα μας κανας διαολος.’

‘Δε μου λες, εσυ ποσες ωρες δουλευεις;’

‘Τι ποσες ωρες δουλευω;’

‘Στο λαβύρινθο.’

‘Τι πόσες; Ολη μερα κει κατω ειμαι.’

‘Ναι και τρομάζεις τον κόσμο ε;’

‘Ναι.’

‘Ναι αλλα δεν εχει κόσμο συνεχεια.’

‘Ενταξει, εχει άλλες ωρες που είναι λασκα κι άλλες πιο φορτωμενες. Πριν τις Πανμινωικες εξετασεις ας πουμε ολοι στελνουν τα πιτσιρικια, χαμος γινεται.’

‘Ναι αλλα έχεις και πολύ λασκα. Θα σε βάλουμε ευέλικτο ωράριο.’

‘Δηλαδη;’

‘Βραδια μονο. Πρωινά θα έχεις άδεια.’

‘Τι να την κανω; Αφου δε βγαινω απ το λαβύρινθο.’

‘Βγες. Τι μας το λες εμας; Εμεις θα στα λυσουμε όλα τα προβληματα; Αρκετα με το αραλικι. Βρες κατι άλλο να κανεις τα πρωινα.’

‘Ως Μινώταυρος;’

‘Μπορεις να κοιταξεις και άλλες καριερες, με τη δια βιου εκπαιδευση.’

‘Ναι; Και τι να γίνω; Ελφ;’

‘Δεν είναι κακη ιδεα. Δε θελει και μεγαλο αρχικο κεφαλαιο. Δυο μανταλακια για τ’ αυτια και κρυβεσαι στα χόρτα.’

Τωρα ο Μινωταυρος περναει κοτσανι. Παει το 7+7, παει το ευελικτο. Ανεβηκε πανω, πλακωσε στα κλωτσιδια το Μινωα και τον εχωσε στο Λαβυρινθο μαζι με το κλιμακιο. Φυσικα τους εχει σε ευελικτο και χωρις βαρεα. Σιγα τη δουλεια που κανουνε πια.

Dr Kangaroo

Ο γιατρος πεφτει θυμα του γιατρου;

Μια υποθεση κανω.

Ο γιατρος φευγει απ τη Γιαμαχα λογω του Λορεντζο... αυτο γνωστο... Ειτε γιατι δε θελει τον ανταγωνισμο με τον πολυ δυνατο Ισπανο Αχωνευτο ειτε απο εγωισμο, ειτε απο οτιδηποτε.

Επιλεγει να παει στη Ντουκατι εχοντας ως γνωμονα προφανως την αποδοση του Καγκουρο... η οποια δεν ειναι κακη, μην ξεχναμε οτι πηρε και κουπα...

Πιστευει λοιπον οτι θα βελτιωσει ακομα περισσοτερο τον Ιταλικο Ματρατσέντιτσι με καλες προοπτικες...

Ειτε υποτιμησε πολυ το Στοουνερ ειτε υπερεκτιμησε το ματρακα και πιστευω οτι αυτο πληρωνει. Γιατι κανεις, ακομα και πολλοι απ τους υποστηρικτες της Ντουκ δεν πιστευαν οτι ο Στοουνερ ηταν ΤΟΣΟ χερι που να πηγαινει σφεντονα με ενα τοσο αθλια στημενο μηχανακι.

Ο Στοουνερ αποδεικνυει το ποσο χερι ηταν παιρνοντας ενα πραγματικα καλο μηχανακι φετος, κι ο Γιατρος ανακαλυπτει οτι αγορασε λεμονια... Φαινεται κι απ τις δηλωσεις του.

Ειπαμε, μια υποθεση κανω.

Αν ψαξετε παλιοτερα ποστ, το φωναζα οτι οι Ντουκατιστες επρεπε να εχουν κανει χρυσο το Καγκουρο.. αλλα εβλεπαν μονο τις πτωσεις... χωρις να πιστευουν οτι ειναι δυνατο να φταιει τοσο πολυ το 'υπεροπλο'...

Αυτο πληρωνει τωρα ο Ντοκτορ και μαλιστα ακριβα... Ελπιζω να το ξεπερασει με οποιοδηποτε τροπο για να δουμε αγωνες της προκοπης κι οχι να κανει battle for 8th...

Απ την αλλη παλι κατι μου λεει οτι ο Στοουνερ σκαει στα γελια μεσα απ το κρανος περνωντας με την RCV τη γραμμη τερματισμου.

Ιtalian Craftsmanship

A Λυκοvideo Production

Italian Craftsmanship

Τιποτα δεν εξαπτει το μυαλο ενος ντουκατιστα περισσοτερο απο τον ξερο, αγωνιστικο ηχο μιας δικυλινδρης μοτοσυκλετας, το να ακους αυτο το μοναδικο ηχο να γεννιεται απο το παντρεμα της αφθαστης ποιοτητας με τη μηχανολογικη υπεροχη.


http://www.youtube.com/watch?v=dXJbY9mQWJo

Για μεγαλυτερη απολαυση βαλτε και αυτο το δευτερο βιντεο να παιζει ταυτοχρονα. Αλλαξτε τη σειρα των βιντεο. Κλειστε τα ματια. Προσπαθηστε να μαντεψετε ποιο ειναι ποιο. Αφεθειτε σ' αυτο το υπεροχο κονσερτο.


http://www.youtube.com/watch?v=Nk6b_ZnBkXg

Καλημερα

Aγαπητό ημερολόγιο

σημερα αγορασα την πρωτη μου 'μεγαλη' μοτοσυκλέτα, μια Χοντα CBF600. Με χαρα πηγα να τη δειξω στο φιλο μου τον Γιάννη!!!

Η υποδοχη ομως δεν ηταν αυτη που περιμενα!

'Μμμμ...αυτο πηρες?' μου ειπε υποτιμητικα.
'Γιατι;'
'Ιαπωνικο??'
'Α, ιαπωνικο ειναι; Δεν το ηξερα, ενα περιοδικο διαβασα κι ελεγε οτι ειναι καλο. Δεν ειναι καλα τα ιαπωνικα?'
'Τι καλα??? Κατ' αρχην δε στριβει!'

Πηγε να μου δειξει με το δικο του, ενα κοκκινο που εχει πως στριβουν αλλα επεσε, μου ειπε ομως οτι παντα εχει ρισκο αυτο το πραγμα.

Μετα πηγαμε για βολτα και πηρε λιγο και τη δικια μου μοτοσυκλετα αλλα δεν του αρεσε η θεση οδηγησης. Εκατσε παλι στο δικο του αλλα φαινοταν να υποφερει γιατι τον χτυπουσε ο αερας μεσα στα μουτρα μαζι με ολα τα μυγακια. Του εφυγαν και τα πραγματα που ειχε δεσει αλλα τα βαλαμε μετα στο δικο μου και ολα καλα. Στο δρομο τον πονουσε παλι η μεση του αλλα οπως μου ειπε με μια καλη ζωνη ολα φτιαχνουν.

Σταματουσα και τον περιμενα, γιατι το δικο μου εχει 30 αλογα πανω απ το δικο του, αλλα μου ειπε οτι δεν εχει σημασια αυτο γιατι δεν εχει αισθηση το δικο μου μηχανακι κι οτι δεν ειναι τιποτα ιδιαιτερο, ενω το δικο του εχει αισθηση και ειναι αριστουργημα και φανταστικο.

Μετα απο ενα μηνα που τον περνουσα συνεχεια, μου λεει κατσε να δεις τωρα τι κανει το δικο μου που δεν κανει το δικο σου και το εσπασε και πεταχτηκανε και κατι λαδια. Εγω οντως, εχω προσπαθησει να σπασω το δικο μου με την ατζαμοσυνη μου αλλα αντεχει! Τωρα δεν εχει μηχανακι γιατι υπαρχει ενα προβλημα με τα ανταλλακτικα και πρεπει να μαζεψει και λεφτα για το μεγαλο σερβις οποτε πηρε κι αυτος ενα σαν το δικο μου 'για να κινειται ισα ισα', μονο που δεν ειναι καλο και ειναι συνεχεια στενοχωρημενος γιατι θελει ξανα κατι καλο σαν το δικο του.

Ευχομαι μια μερα να μαζεψω κι εγω λεφτα και να παρω ενα καλο μηχανακι με χαρακτηρα σαν το δικο του, οχι σαν το δικο μου το ασημαντο

Φωτο απο τη βολτα.

Προφανεις τελικα οι διαφορες στη σχεδιαση μεταξυ CB1300 και Ducati Sportclassic. Το ιταλικο design οσα χρονια και να περασουν παραμενει απαράμιλλο. Αυτο πληρωνεις εξαλλου.

Ντουκατορεμπέτικο...

εγράφη μονο και μονο επειδη επροκαλεσθην απο ντουκατιστήν.......

Ριχτα ταρζαν...ελλλλλαααα........

Eντελα παιδι ντε Ντουκατικ
Φλαντζα και μοτουλ ξηγετα λε χρεπίκ
Σταρ ντε σερρεν και ντε συνεργιέν
Αλα πινει τσαι από σεμπεν

Αι ντε λα φουμεντο και μαστουριορε
Με 1300 μπαντιλικέ
Και με το Χοντα πατιμεντο
Μονστρο χερχελε

Εστε Λυκος, τετρακυλινδρικ
Λα ντε Βοτανικ ο πιο μασκλμπαίκ
Και τρεμαν ντε καργα λε V-διέν
Γιατι στροφάρει στο μινουτο το σεμπεν

Αι ντα λα φουμεντο και μαστουριορε
Με 1300 μπαντιλικέ
Και με το Χοντα πατιμεντο
Μονστρο χερχελε

Εεεελα να ρίξω μια Σεμπεκιά...

Ducati Streetfighter Test MCN

http://www.motorcyclenews.com/MCN/bikereviews/searchresults/Bike-Reviews/Ducati/Ducati-Streetfighter-S-2009-current/

Απο φατσα:

'I still can’t get away from the fact that it looks like a 1098 that has been crashed and squashed.'

Τιμή:

£13,995 - Για ενα μηχανακι στο οποιο δικαιως αναρωτιουνται γιατι να βγαζει τη ροπη και τα αλογα του στις 9,500 και αναφερονται σε 'pogo suspension'

Μοτερ:

' the engine is a bit of a let-down'

'it just hasn’t got the bottom end bite to match its name',

'the engine just doesn’t bite off the bottom the way you’d dream a 1098 motor would'

Value for money: 2/5

Πρώτη αναφορά στο blog εδώ - http://stoma-tou-lykou.blogspot.com/2009/03/ducati-streetfighter.html

Ducati Streetfighter

Πρωτη παρουσιαση εδω

http://www.motorcycle.com/manufacturer/ducati/2009-ducati-streetfighter-review-88107.html

Πρωτη παρατηρηση: Στο ξεκινημα του αρθρου λεει οτι σε αντιθεση με οτιδηποτε αλλο εχει βγει σε streetfighter η Ντουντου απλα εγδυσε ενα κορυφαιο ss χωρις να το στησει για ροπη

"Unlike nearly every naked bike we can think of, Ducati has created a stripped-down, super-sporting roadster without excuses – no tuning for torque, "

Τοτε το FZ1 που ειχα εγω μαλλον ηταν οφθαλμαπατη. Κριμα γιατι πηγαινε και καλα.
Συνεχιζει με το τι λεει ο υπευθυνος της εταιριας κτλ. Αναρτηση βλεπω τζαπαν "and it boast a fully adjustable Showa suspension"αλλα τιμη ιταλιαν.

Και συνεχιζω προσεκτικη αναγνωση.

This is quality stuff, but it’s not enough to justify the $4,000 price increase of the S model. Helping it earn its lofty $18,995 MSRP are the most sophisticated electronics offered on any sportbike

Μεταφραση = Τα ηλεκτρονικα πλερωνετε.

Παμπαρακατ. Αυτο δεν το ακουω για καλο...

There’s more distance between the seat and its footpegs than the old Monster S4RS, but that’s mostly because the seat is way up at 33.1 inches. This is surprisingly tall for a bike without undertail exhaust pipes,

Ουτε αυτο το ακουω ιδιαιτερα καλο...

a dry clutch system, as it proved to be a bit grabby when taking off from a stop. Toggling through the transmission requires considerable effort in relation to a Japanese literbike,

ποσο μαλλον αυτο...

While the 1198’s fork is set at a moderately sporty 24.5-degree rake, the Streetfighter’s is kicked out at a slower-steering 25.6 degrees. The amount of trail correspondingly is lengthened from the 1098’s 94mm to 114mm. Additionally, a 35mm longer single-sided swingarm extends the wheelbase from 56.3 inches to 58.1 inches

Γι αυτο κανουν την παπια οταν μιλανε για περφορμανς και μιλανε για το πως συμπεριφερεται στις ευθειες! Ελεος!!! Δειτε

this new Ducati remains sure-footed at high speeds.

Το γελιο ειναι στο τελος οπου το λεει καθαρα!

The Monster, however, is nimbler and might be quicker on a really tight canyon road.

Τοτε αν το μανστερ ειναι πιο στριφτερο (ασε που υποψιαζομαι οτι τα αλογακια του τα βγαζει πολυ καλυτερα κατω χωρις ΟΚΤΩ ρυθμισεις αντι-σπιν) για ποιους ειναι αυτο το φαιτερ?

Well-heeled, middle-aged sportbike jockeys with bad backs are ideal candidates for Streetfighter pleasure,

Χαχαχαχα!!!!Επ....ειπαμε.... αν και επιφυλλασομαι για το οταν το καβαλλησω φυκια μου φαινεται η δουλεια... αν μου ελεγαν ΤΩΡΑ να διαλεξω μεταξυ αυτου κι ενος μανστερ, αβλεπη το μανστερακι.....

THE DUCATI CODE PART V – THE FINAL ESCAPE

THE DUCATI CODE PART V – THE FINAL ESCAPE

Όταν ξύπνησα βρισκόμουν δεμένος πιστάγκωνα πλάτη πλάτη με τη Μόνικα σε μια παλιά αποθήκη. Το πρώτο που αντιλήφθηκα ήταν ένα τεράστιο βουητό που ερχόταν κάπου πολύ κοντά μας μέσα απ’ το κτίριο. ‘Χριστέ μου τι ν’ αυτό;’ μουρμούρισα ζαλισμένος ακόμα.

Άκουσα τη ζεστή φωνή της Μόνικα πίσω μου ‘Δεν ξέρεις λοιπόν… Γιατί νομίζεις σε κυνηγάνε; Δεν θέλουν να ανακαλύψει κανείς για το μηχάνημα… το διαβόητο Kulomarioli Corrector.
‘Το ποιο; Τι ν’ αυτό;’ ‘Λίγοι το ξέρουν ακόμα και στο εργοστάσιο μέσα. Είναι ένας τεράστιος πομπός στην ουσία.’ ‘Και τι κάνει;’ ‘Είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις μια φρικτή αλήθεια;’ ‘Σ’ ακούω’ ψέλλισα. ‘Είναι πομπός RC. Η Ducati του Stoner είναι τηλεκατευθυνόμενη.’

Έμεινα στήλη άλατος! Πώς να το περιμένω; ‘Γι αυτό λοιπόν… έτσι εξηγείται… γιατί από βρόντακας το 06 μεταμορφώθηκε σε κάποιον που οδηγεί σχεδόν τόσο καλά όσο εγώ..’ ‘Μην είσαι αφελής αμόρε μιο’ είπε η Μόνικα. ‘Και το 2006 ήταν τηλεκατευθυνόμενη, απλά ήταν ιταλικός ο πομπός… τώρα έχουν βάλει ένα Kyosho.’ ‘Mε ιαπωνικό πομπό κέρδισε;!’ ‘Ναι.’ ‘Μα πως… κανείς δεν…’ ‘Δεν υπάρχει κανονισμός να το απαγορεύει’ μου θύμισε. ‘Εφόσον επιτρέπονται τα ηλεκτρονικά βοηθήματα…’

Έπρεπε να φύγω από κει. Ο κόσμος έπρεπε να μάθει την αλήθεια. ‘Έχεις κάτι πάνω σου; Σουγιά, κάτι;’ ρώτησα τη Μόνικα. ‘Μόνο τις μπότες μου άφησαν, μου πήραν και τα ρούχα και όλα.’ ‘ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΔΕΣΑΝ ΠΛΑΤΗ ΜΕ ΠΛΑΤΗ ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΜΕΤΑ!’ μούγκρισα. Για την ώρα λοιπόν δεν υπήρχε λύση. ‘Μίλησε μου για σένα’ της είπα. ‘Πως βρέθηκες εδώ;’

Μου είπε όλη της την ιστορία. Το πραγματικό της όνομα ήταν Αγνή Κατσαμποξάκη και ήταν Κρητικιά. Ο πατέρας της ήταν ο διάσημος σεφ μπουμπουριστών χοχλιών Φρανσουά Κατσαμποξάκης που είχε το περίφημο γκουρμέ εστιατόριο ‘Το Βουτυρωμένο Καβούκι’ στην Αγκάραθο. Αφηγόταν με δάκρυα στα μεγάλα πράσινα μάτια της.
‘Το χωριό μας είχε χτυπηθεί στον πόλεμο άσχημα. Υπήρχε ένα ναρκοπέδιο λίγο έξω απ’ το χωριό, εκεί που μάζευε ο πατέρας μου τους χοχλιούς. Και μια μέρα…’ ‘Ω θεέ μου όχι…’ ‘Ναι. Πάτησε χωρίς να το ξέρει σ’ ένα θαμμένο κόνσεπτ Ντουκάτι σκράμπλερ. Υπάρχει ακόμα ο κρατήρας στη μνήμη του’. ‘Και; Τι έκανες μετά;’ ‘Μετά κλείσαμε το εστιατόριο και φύγαμε με τη μητέρα, οι αναμνήσεις δεν επέτρεπαν να μείνουμε εκεί. Σαν τραγική ειρωνία έπιασε δουλειά σαν Maestra Sfouggaristra εδώ στο εργοστάσιο. Θυμάμαι γύριζε αργά το βράδυ μυρίζοντας Castrol, έστιβε λίγο το φόρεμα της και τηγανίζαμε δυο αυγά ίσα ίσα να περάσουμε. Εγώ δούλευα σα σχεδιάστρια και δοκιμαστής σε οίκο sex shop. Θυμάμαι καθόμουν τα βράδυα μέχρι αργά και… αλλά είμαι σίγουρη σε κουράζω μ’ αυτά.’

Εκεί έβγαλα μια άναρθρη κραυγή. ‘Μια μέρα η μητέρα δεν άντεξε, τρελάθηκε.’ ‘Γιατί;’ ‘Δούλευε δίπλα σ’ ένα τμήμα που δοκίμαζαν εξατμίσεις σε Multistrada.’ ‘Δεν επανήλθε ποτέ’. Ξαφνικά ένα γαύγισμα διέκοψε την εξομολόγηση της. Ένα τεράστιο λυκόσκυλο μας κοίταγε εξεταστικά.
‘Μοτούλ!!!’ φώναξε η Μόνικα. ‘Δικός σου είναι;’ ‘Ναι, είναι το σκυλί μου, ο Μοτούλ!! Εδώ Μοτούλ!! Τα σκοινιά αγόρι μου!!’

Μερικά λεπτά αργότερα είμαστε ελεύθεροι. Δυστυχώς πρόλαβε και τυλίχτηκε με μια σημαία Ducati Corse πριν με λύσει ο κοπρίτης. ‘Τι SAE είναι ο Μοτούλ;’ τη ρώτησα. ‘Έλα μαζί μου. Ξέρω πώς να βγούμε απ’ το εργοστάσιο. ‘ Πρώτα πρέπει να κάνω κάτι’ της είπα. Βρήκα ένα κινητήρα Μουλτιστράντα παρατημένο και ακροπατώντας στην αίθουσα με τον πομπό τον κόλλησα πάνω του με ταινία. Τον άφησα στο ρελαντί. ‘Έχουμε περίπου 50 δευτερόλεπτα μέχρι να σκάσει το φουρνέλο’ της είπα. Αρχίσε να με οδηγεί με τη σημαία να ανεμίζει ανάμεσα από περάσματα στενά και διαδρόμους ώσπου στο τέλος είδα φως…

Φτάσαμε μέχρι εκεί που είχα αφήσει το 1300. ‘Πρόσεχε μη μου γδάρεις την ουρά όπως ανεβαίνεις, μαλακά λέμε, προσέχουμε!’ (είπαμε κουκλάρα αλλά μη μας σπάσει και το μηχανάκι τώρα και τα πάρω). Ανεβαίνει σαν ελαφάκι και φύγαμε. Ξαφνικά ακούγεται μια δυνατή έκρηξη να τραντάζει το εργοστάσιο συθέμελα, κι ένας δεύτερος εκκωφαντικός θόρυβος πίσω μου. Μια ελαφρά ταξιαρχία με Multistrada μας έχει πάρει από πίσω…

Έχουμε βγει σ’ ένα στενό επαρχιακό δρόμο. Μπροστά μου και πλάι μου φράχτης που μας κόβει απ’ την autostrada. ‘Δεν έχουμε δρόμο’ της ουρλιάζω. Κοιτάω το φράχτη. ‘Δάσκαλε Στηβ Μακ Κουήν, δες πως το κάνουν με κυβικά το κόλπο’ ψιθυρίζω και χαμογελάω. Αρχίζω να κινούμαι προς το φράχτη με δευτέρα στα κόκκινα και το μοτέρ να ουρλιάζει.

ΔΙΑΛΛΕΙΜΑ. ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Οσοι περιμένουν να περάσω με άλμα πλάγια πάνω απ’ το φράχτη όπως ο Στηβ Μακ Κουήν ας διαβάσουν Ιούλιο Βερν ή Ray Bradbury. Είμαι σίγουρος η βιβλιοθήκη του ασύλου όπου ανήκετε κάτι θα έχει. ΤΕΛΟΣ ΔΙΑΛΛΕΙΜΑΤΟΣ.

Βλέπω το φράχτη να πλησιάζει. ‘ΤΟRA TORA TORA’ ουρλιάζω, η Μόνικα σφίγγεται πάνω μου (έχουμε τα τυχερά μας) και το 1300 σπάει το φράχτη κομμάτια καθώς περνάμε καρφί από μέσα. ‘WE BRAKE FOR NOBODY ΡΕ’ φωνάζω στους Ιταλούς που χάνονται στο βάθος πεδίου πίσω μου.

‘Που πάμε τώρα αμόρε;’ μου ψιθυρίζει η Μόνικα. ‘Στο εργοστάσιο της BMW… αφού βρούμε κάπου να περάσουμε τη νύχτα… και αφού σταματήσουμε για ένα Bel-Ray.’ Νιώθω το χαμόγελο της. ‘Ας πάρουμε σε διάφορα SAE. Η νύχτα θα είναι μεγάλη νομίζω... Φύλαξα και το σχοινί που μας δέσανε μήπως χρειαστεί.’

Πάντα μ’ άρεσαν τα κακά κορίτσια που είναι οργανωμένα.

Brace yourself BMW, Wulf on the way… ; )

THE DUCATI CODE - PART IV

THE DUCATI CODE - PART IV

‘Το ιξώδες μου…’ της είπα κοιτώντας μια σταγόνα Bel Ray να κατεβαίνει αργά το λαιμό της.
Ξαφνικά ανοίγει μια πόρτα στα αριστερά μας και βλέπω ένα τύπο να με κοιτάει. Όπως κρατάει ανοιχτή την πόρτα βλέπω μια μεγάλη οθόνη να δείχνει ένα Ιάπωνα ντυμένο σταυροφόρο και πέντε Ιταλοί πάνω σ’ ένα κάστρο να τον λούζουν καυτό λάδι. Δεν μπορώ να μην προσέξω τις κάρμπον καζάνες που χρησιμοποιούν. Μια απ’ τις καζάνες μάλιστα δακρύζει από μια τσιμούχα στο πλάι.

Ο τύπος ξαφνικά φωνάζει ‘E τζαπάνιο κατασκόπο αρπαχτάρε εμπελερέυ γκόμενα’ και γίνεται ο χαμός. Αρπάζω γερά τη Μόνικα απ’ το χέρι κι αρχίζουμε να τρέχουμε. Νιώθω ένα Ντελόρτο να περνάει σύριζα απ’ τ’ αυτί μου ακολουθούμενο από κάτι βαλβίδες. ‘Ευτυχώς έχουν λίγες’ σκέφτομαι. Μπουκάρω στην πρώτη πόρτα που βρίσκω μπροστά μου και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι είμαι σ’ ένα συνεδριακό χώρο όπου αμίλητοι ιταλοί παρακολουθούν διάλεξη. Χανόμαστε με τη Μόνικα ανάμεσα στο πλήθος και καθόμαστε.

Κάποιος με περισπούδαστο ύφος δείχνει μια σειρά slides. ‘Εδώ είναι ο L κινητήρας μας’ λέει με περηφάνεια. ‘Με τον οποίο το μόνο που δεν έχουμε βγάλει ακόμα είναι ντεσμοτρίκυκλο’. ‘Ωραία ιδέα!’ ψιθυρίζει κάποιος μπροστά μου στο διπλανό του. ‘Πιστεύουμε ότι πρέπει να εξελιχθούμε’ συνεχίζει ο περισπούδαστος προκαλώντας μουρμουρητό στην αίθουσα. ‘Υπάρχουν κι άλλα γράμματα. Θέλω να σκεφτείτε ένα κινητήρα W ή ακόμα και και σε διάταξη Q με τον κύλινδρο καρφωμένο κάπου απάνω. Το δοκιμάσαμε στα εργαστήρια μας – θα είδατε πιστεύω το λάδι στο διάδρομο – και πιστεύουμε ότι μπορεί να δουλέψει. Έτσι θα υπερισχύσουμε άλλη μια φορά απέναντι στα ιαπωνικά μιάσματα’.

Εγώ φταίω. Δεν το ελέγχω ώρες ώρες. ‘Ποιον είπες ρε γκάβακα φρανκενστάιν μίασμα; Άμα σου κάνω μπερνάουτ στη μάπα και σου ξεχυλώσω το ρουθούνι θα τρέχεις με ραμέαρ’.

Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι έχω σηκωθεί απ’ το κάθισμα, η Μόνικα με κοιτάει έντρομη, ο φρανκενστάιν φωνάζει ‘πιάστε τον’ και το να την κάνουμε φαντάζει αδύνατο.

Η σωτηρία ήρθε ανέλπιστα... για να σώσει την κατάσταση η Μόνικα ανεβαίνει στο κάθισμα και με τη μια τραβάει κάτω το φερμουάρ και ανοίγει το δερμάτινο διάπλατα. Κόκκαλο όλοι. Ακούστηκε μόνο ένα υπόκωφο ‘ωωω…’ κι ένα ξέψυχο ‘μαντόνα μια…. Ντι κούπλε γκράντε ντόμι λα κατεντράλε ντι Νάπολι….’.

‘Καρμπονάρα πάουερ’ του ανταπαντώ και δώστου πιλάλα με τη Μόνικα στο πλάι μου. Μόλις χάσανε το θέαμα μας πήραν φαλάγγι. ‘Το Bel-Ray!’ της φωνάζω. ‘Πέτα τους το Bel-Ray’. Εκεί ήταν η πιο όμορφη εικόνα που έχω δει ποτέ.

Με τα μαλλιά της να ανεμίζουν και το λάδι να κυλάει πάνω της, το δερμάτινο ανοιχτό και το σλιπάκι να παλεύει να κρύψει έστω κάτι, τραβάει με τα δόντια σαν περόνη σε χειροβομβίδα το καπάκι του Bel-Ray και το πετάει πίσω. Τούμπα όλοι κάτω. Κρίμα που έτσι που την είδα μου ανέβηκε η πίεση 85 (η μικρή) σε 0,03 sec και λιποθύμησα. Το τελευταίο που θυμάμαι είναι ένα ιταλό να ρχεται πάνω μου κρατώντας ένα παλιό αμορτισέρ paioli.

Όταν ξύπνησα…..

The Ducati Code Part III

THE DUCATI CODE - PART III

Προχώρησα κοντά στην πόρτα του εργαστηρίου απ' όπου έρχονταν άναρθρες κραυγές. Άκουσα πίσω μου ποδοβολητό, κι ένα 'από δω πρέπει να πήγε!'. Άνοιξα βιαστικά την πόρτα και μπήκα.

Μόνο η πένα ενός Edgar Allan Poe και ενός De Sade θα μπορούσαν να περιγράψουν αυτό που είδα. Εγώ δεν φέρνω στον Poe ούτε σα σουλούπι ούτε συγγραφικά, κι έχω και κάτι κιλάκια των Χριστουγέννων παραπάνω. Όλων των Χριστουγέννων. Αλλά θα προσπαθήσω.

Έχω κρυφτεί πίσω από ένα τεράστιο διακοσμητικό φυτό και παρατηρώ το χώρο. Σε ένα μεγάλο πάγκο ένας τύπος με ταμπελάκι 'ingenere' κρατάει ένα μπωλ με λάδι το οποίο μεταγγίζει σ' ένα μεγάλο μπωλ. Δίπλα του ένας φωνάζει δυνατά 'CHECK' και σημειώνει κάτι σ' ένα χαρτί. Παίρνει το μπωλ και το μεταγγίζει σ' ένα μεγαλύτερο μπωλ σε σχήμα V. 'CHECK' φωνάζει ξανά ο άλλος. Το αδειάζει μετά σ' ένα μονοκύλινδρο κινητηράκι. 'CHECK'. Μετά σε ένα τετρακύλινδρο. 'CHECK'. Τέλος το αδειάζει σ' ένα μοτέρ Ντουκάτι. Το λάδι του κατεβαίνει από το μπατζάκι και συνεχίζει ακάθεκτο κάλτσα-παπούτσι.

Τα παίρνει στο κρανίο. 'Ε βαφανκούλο! Μέχρι το τάπερ καλά. Τάπερ V καλά! Μονοκύλινδρο καλά. Τι διάολο παθαίνει μετά;'

'Να βάλουμε μεγαλύτερο ιξώδες ίσως..' λέει ο τύπος με το Check. 'Πόσο μεγαλύτερο;' 'Γράσσο'. 'Εγώ σκεφτόμουν ένα ηλεκτρονικό βοήθημα το οποίο σε διαρροή λαδιού θα βγάζει από κάτω ένα κουβαδάκι κάρμπον και θα στέλνει και με GPS σήμα σε μετανάστρια με σφουγγαρίστρα να έρχεται να περνάει ένα χέρι την άσφαλτο'. 'Δεν είναι άσχημη ιδέα Τζιουζέπε.'

Να πω όμως ότι αυτό τράβηξε την προσοχή μου θα πω ψέμματα. 'Κι άλλο κάτω;'. Μελαχρινή, με βαθιά πράσινα μάτια και τη χαρακτηριστική κομψότητα ιταλίδας τράβηξε κι άλλο το φερμουάρ του δερμάτινου Dainese και το φυτό που κρυβόμουν τραντάχτηκε. Στο δεξί χέρι ένα Bel-Ray. Μικροσκοπικό βαθυκόκκινο σλιπάκι Corse και μετά από 2 χιλιόμετρα πόδι δυο μποτάκια Alpine Stars.

'Nαι κι άλλο!' φώναξε ένας τύπος με μουσάκι α λα Νταλί και μια κάμερα. Αλλιώς θα προσέξουν το μηχανάκι! Δε θέλω να το δουν ΚΑΝ το μηχανάκι αμόρε μιο! Εσένα μόνο θέλω να δουν και τα τηλέφωνα!' Ένας βοηθός του τον πλησίασε. 'Να βάλουμε μια πολύ χοντρή ξαπλωτή πάνω να μη φαίνεται τίποτα; Έχω μια θεία στην Περούτζια-' 'Ρε στρόντζο!!!' του φώναξε ο Νταλί 'το πλαίσιο δεν το σκέφτεσαι που θα πάει κάτω η σκαλωσά;' και γύρισε τρομαγμένος προς την ιταλίδα που ακουμπούσε ναζιάρικα το χέρι της στην ουρά της Ducati. 'Μη μη Μόνικα όχι!' αλλά μέχρι να το πει πάει κάτω η ουρά μαζί με το χέρι της μαζί με τον ώμο μαζί με τη Μόνικα ολόκληρη η οποία μένει απορημένη να κάθεται σε μια λίμνη λάδια με το Bel-Ray στο χέρι.

Εκεί δεν άντεξα. Μου φυγε. Σαν το Βέγγο στο Θου-Βου.

'Μανούλα'.

Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι έχω αγκαλιάσει το φύκο χέρια πόδια και με κοιτάνε. Τρέχω, τρέχουν, γλυστράμε όλοι και έχουμε πάει πατινάζ όλο το εργαστήριο. Περνώντας αρπάω τον καρπό της Μόνικα και την τραβάω μαζί μου καθώς γλυστράει ξαπλωτή στο λάδι. Έχω φύγει καρφί από την πίσω πόρτα η οποία κλείνει πίσω μου με μεντεσέ στα μούτρα των διωκτών μου. Κάνω γυροσκοπικό με το δεξί μπούτι και παίρνω τη στροφή πριν καταγκρεμιστούμε στη σκάλα.

Ασφαλείς για την ώρα.

'Αυτό τι να το κάνω;' μου λέει η Μόνικα η οποία μιλάει σπαστά Κρητικά (ατςςς Poe eat my dust) δείχνοντας μου το Bel-Ray.

'Τι ιξώδες είναι;' τη ρώτησα.

Ακούμπησε το δάκτυλο της πάνω στο λαδωμένο της ώμο και το έγλυψε αργά. '10-40 ημισυνθετικό' μου απάντησε με χαμόγελο.

(Συνεχίζεται)

The Ducati Code - Part II

The Ducati Code - Part II

Προχώρησα αργά στο γραφείο αλλά με τη γλίστρα έχασα και το πάτωμα και όλα, πήγα να κάνω μπερμ ένα φύκο που είχε για να κρατηθώ αλλά τον πούλο, έσκασα πάνω σ' ένα πουφ ευτυχώς. Βλέπω ένα τύπο καλοντυμένο, αδυνατούλη, με γαμψή μύτη.

Πίσω του είναι ένα μοτέρ το οποίο έχει μετατραπεί σε κείνα τα φενγκ-σουι συντριβάνια, βγάζει λάδι απ' τον κύλινδρο και το κάρτερ, το κατεβάζει σε κάτι μπονσάι και το ξαναγυρίζει μέσα. Βλέπω ένα κάδρο πάνω απ' το γραφείο του με μια τεράστια φλάντζα κι από κάτω γραμμένο 'ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ'.

'Γεια σας' μου λέει με μελιστάλαχτο χαμόγελο. 'Καφέ; ' Ναι, ευχαριστώ του λέω. Πάει σ' ένα μοτεράκι ζήτημα να'ταν 250 κυβικά, βάζει τον καφέ απ' την τρύπα για το μπουζί, τη ζάχαρη, ακούγεται ένα μπζ-γκζτ κι έτοιμος. 'Μυρίζει λίγο λαδίλα ο καφές' - 'Ναι μη σας απασχολεί. Ήρθατε να δείτε το εργοστάσιο; ' Ναι του λέω, 'Α' μου λέει 'μας πετύχατε στη μέρα της προσφοράς μας'. 'Δηλαδή; ' 'Έχουμε τη νέα Desmotzitziki με ανθρακονήματα, στροβιλοσκομπιλόμετρο, σελέξιον, ηλεκτροπληξιακό πίνακα, πρόγραμμα για πρόπλυση, ειδικό πρόγραμμα για κουλούς-μάλλινα και ευαίσθητα και την έχουμε βγάλει μόνο σε 1000 κομμάτια γιατί μας τελειώσανε οι φλάντζες. Μπορείτε να την αποκτήσετε στην προνομιακή τιμή των 48,000 ευρώ με σταθερό επιτόκιο για τον πρώτο χρόνο και δίνουμε δώρο και πατάκια για το γκαράζ.' 'Τι να τα κάνω τα πατάκια στο γκαράζ; ' 'Ε, Ντουκάτι παίρνετε. Θα παίξει, θα λερωθεί. Χρειάζεται το πατάκι.'

'Τι να σας πω, έχω ένα CB1300 και είμαι αρκετά ευχαρι-" "Χόντα;" "Ερμ.. ναι." "Καμία σχέση. Το δικό μας βγάζει 10 φορές παραπάνω τελική". "Πως;" "Γλυστράει στα λάδια του πάνω και πάει μαμιώντας. Τα φρένα είναι λίγο πρόβλημα". "Μπα λέω να το κρατήσω το CB."
"Δε μου λέτε εσάς δε στάζει τίποτα ε;" "Τι να στάζει;" "Οτιδήποτε" "Απο που να το στάζει;" "Από οπουδήποτε". "Οχι γιατί;" "Να σας πάρω λίγο το μοτέρ να δω κάτι;" "Το μοτέρ;" "Ναι, μετά το ξαναβάζουμε πάνω, μην ανησυχείτε. Στην τελική σας δίνουμε ένα Μάνστερ 600." "Μπα δε νομίζω..." "Έχει βουλοκέρι πάνω πουθενά ή κόλλα ούχου;'' ''Το μοτέρ;!;'' ''Όχι ε; Και πως διάολο... μα ελάτε δώστε μου το λίγο... θα σας δώσουμε και σωβρακάκι Ντουκάααατι... καραμελίιιιτσες... θα πάμε άτα και στο εργοστάααασιο''

Έφυγα τρέχοντας έντρομος μέχρι που χάθηκα στους διαδρόμους. Μπροστά μου ένα βελάκι έδειχνε προς το βάθος του κτιρίου. 'Εργαστήριο΄.

(Συνεχίζεται)