Αξίζει;

''Αξίζει να το ανακατασκευάσω;''

ΟΧΙ ρε φιλε δεν αξιζει. Γιατι θα φας @#$ήσι που θα βαλεις και στις τσεπες. Γιατι μονο για λαστιχα, μπαταρια, τακακια, σερβις θα δωσεις μια 250αρα για πλακα. Αν δουλευει το μοτερ. Αν δε δουλευει βαλε κανα 700αρι ακομα. Βαλε και αλλο ενα 150αρι βαψιμο και πλαστικοποιηση - μονο ρεζερβουαρ ε; Και θα μπορουσα να συνεχισω μια ωρα ετσι. Αν ειναι παλιο θες ενα κατοσταρικο για ντιζες μονο. Αστο δεν αξιζει το ρημαδι. Γιατι δεν ειναι μονο τα λεφτα. Ειναι και το γαμήσι που θα φας πετυχε δεν πετυχε, μια μπρος και δυο πισω, και πηγαινε το απο δω κι απο κει, και κατσε βραδυ μετα τη δουλεια να τριβεις, και να λειπει ενα σκατακι και να μη δουλευει και να σπανε τα νευρα σου και να το περιμενεις τρεις μηνες και να μην ειναι το σωστο, και αλλους τρεις μηνες, και να μη σου πετυχε και το χρωμα...δεν αξιζει αστο. Και θα χεις δωσει τα μαλλια της κεφαλης σου για ενα 350αρι, ενα 50αρι, ενα 250, θα χεις πληρωσει 300 ευρω ενα κοντερ, 30 ευρω μια ντιζα, 40 ευρω ενα φλας, θα χεις πληρωσει τα ηλεκτρικα ενα σκασμο λεφτα και αν κανεις οτι πας να το βαλεις στο καρ για τα μισα απ οσα εδωσες θα σε παρουν με τις πετρες γιατι δε μπορει να πουλας 250άρι του 80 7 χιλιαρικα κι ας τα σκασες. Ασε το ξενυχτι. Εχεις να φας ξενυχτι να ψαχνεις ανταλλακτικα που πιασε δουλεια νυχτοφυλακας. Θα μαθεις τους κωδικους απεξω, θα ξερεις σε ποια σελιδα του Haynes γράφει για τη λαμπα που φοραει

καταλαβες; γι αυτο σου λεω δεν αξιζει

εκτος αν μετα ολο το @#$ήσι καταφερεις να το στησεις το ρημαδι και να ριξεις μια μανιβελια και να παρει μπρος και να βγεις στο δρομο και να του αλλαξεις μια δευτερα και να αρχιζεις να φωναζεις μονος σου σαν τον τρελο σ' ενα μοναχικο ονειρο που κανεις δε θα καταλαβει και στ @@ σου,

τοτε αξιζει.

Κατάλαβες;

Τhe Mastor

Ψοφάω να μιλάω με μαστόρους. Είναι η μόνη φατρία που είναι απόλυτα συγκρίσιμη με κομπιουτεράδες.

'Καλημέρα, θέλω ένα μολυβάκι απ' αυτά που έχουν οι μαραγκοι'.
'Δηλαδη;'
'Απ' αυτα που γραφουν πανω σε ξυλο, μεταλλο κτλ'
'Α, δεν έχω τέτοιο πράγμα...'
'Σίγουρα; Γιατί συνήθως από χρώματα/σιδηρικά τα παίρνω.'
'Ναι, δεν το ξερω αυτο που λες'

Κανω μεταβολη για να φυγω.

'Μονο μολυβι οικοδομης εχω'

Μετα-βολή.

'Ννναι.... το οποιο....'
'Γράφει παντού.'
Παύση.

Παύση.

Παύση.

Πασχίζω με κάθε τρόπο να πνίξω τη φράση 'Η αραχνοαίσθηση μου μου λέει ότι ένας απ' τους δυο μας είναι στόκος'

'Εεεε....δώσε μου ένα'
'Δεν ξερω αν θα κανεις δουλ-'
'ΔΕΜΠΕΙΡΑΖΕΙ'

Εχω πλεον τοσες εμπειρίες που γράφω βιβλίο. Coming soon to a Motomag near you.

Το αδερφάκι!

Ετοιμάζεται και το έταιρο XL185 της παρέας, του Χρήστου. Έχουν μαζευτεί αρκετά μικρά (5 είναι μόνο τα XL που ξέρω να γίνονται ανακατασκευή! ) αλλά του Χρήστου είναι στην Κρήτη που σημαίνει ότι θα πηγαίνουμε βόλτες παρέα τα ρετρουδάκια.

Κι επειδή ξέρω ότι πολλοί τα γουστάρουν τα μαστοροφτιαξίματα (για το Χρήστο είναι η ζωή του) παραθέτω φωτό από τα κόλπα άμεσα και χωρίς περιστροφές.

Κρέμα γυαλίσματος μετάλων στα φλασάκια τα κάνει καινούρια (πρέπει να τα μαζέψω όλα αυτά μια μέρα να τα κάνω ένα ποστ) (πολλές παρενθέσεις βάζω) (θα τις κόψω).

 Κρεμούλα

κι έγινε καινούριο. Μερικές ακόμα φωτό από το κουκλάκι

ΥΓ. Είναι προφανές βέβαια ότι πρόκειται για το πιο παλιό μοντέλο από το δικό μου το σύγχρονο του '89 και προφανώς υπολείπεται σε ροπή, ιπποδύναμη, τελικές και ανηφόρες αλλά δεν με πειράζει να σταματάω στις βόλτες να διαβάζω ένα βιβλίο και να τον περιμένω.

Colour of the past

Όποτε κοιτάς πίσω είναι κι άλλο χρώμα. Το παρελθόν. Μια εκείνο το polaroid με το βαρύ κρεμ περίγραμμα, μια το κιτρινισμένο του ξερού χαρτιού και μια εκείνο το ασπρόμαυρο το χοντρόκοκκο. 

Κι όταν κοιτάς πίσω ποτέ δεν είσαι σίγουρος τι χρώμα ήταν. Μπορεί τα τότε χρώματα να σου φαίνονταν όμορφα επειδή ήσουν πιτσιρικάς. Μπορεί. Ή επειδή τα τώρα χρώματα είναι μουντά. Κι αυτό παίζει.

Σήμερα εσύ αποφασίζεις τα χρώματα. Φίλτρα και photoshop και instagram. Φτιάχνοντας ένα επίπλαστο παρελθόν για να το χεις για το μέλλον. Μωβ και πορτοκαλί και βάθος πεδίου. Τι να πουν κι οι παλιοί οι ασπρόμαυροι με τα κουστουμάκια;

Αυτές οι ινσταγκραμάδικες μου φαίνονταν πάντα σα μια λεπτή φλούδα ψέμματος, σα μια στιγμή που δεν υπήρξε. Που αν τραβήξεις λίγο απ' τη γωνία με το χέρι σου θα ναι σα να φεύγει μια λεπτή μεμβράνη και κάτω απ' τα φίλτρα θα βρεις τις ίδιες παλιές κουρασμένες εικόνες που θα ήταν πολύ καλύτερα να τις άφηνες στο ασπρόμαυρο τους. Που δεν έχουν να πουν και τίποτα πέρα από ένα ποζεράδικο χιπστεριλίκι.

Όταν προσπαθείς όμως να φτιάξεις παρελθόν χωρίς να έχεις, φλούδα δε θα ναι το αποτέλεσμα;

Και γιατί γράφω αυτό το ζαλιστήρι;

Για αυτές τις δυο εικόνες.

 

Είναι από το πλαινό καπάκι του K6. Χρώματα από το '76 μέχρι σήμερα, ένας ανάγλυφος πόλεμος. Και κάθε χρώμα απ' αυτά βγήκε στο δρόμο, ΚΑΘΕ ένα, τράβηξε χιλιόμετρα, έφαγε βροχές, έμεινε στον ήλιο παλεύοντας να μην ξεθωριάσει, χτυπήθηκε άτσαλα, γρατσουνίστηκε, ακούμπησαν πάνω του χέρια ιδρωμένα, μπήκε σε υπόγεια γκαράζ και σε συνεργεία, και μετά περάστηκε άλλο χρώμα από πάνω κι άλλο, κι άλλο. 

Κι όταν δεις από κάτω το λευκό, το μωρουδιακό, το πρώτο, είναι αυτό το 'αααα......', λες κι από πάνω σου τα πέταξες τα χρόνια. Soul searching φίλε, αυτό είναι το restoring. Κι όταν το χαιδέψεις αυτό το τραχύ και ταλαιπωρημένο μωρουδιακό της είναι σα να φτάνεις στην πληγή. 

Κομμάτια γύρω γύρω χρώμα. Μπορεί κανείς να μην το ψαχνε ποτέ. Έλα μωρέ, πέτα το και πάρε ένα άλλο. Χρώματα και παρελθόντα στα σκουπίδια. 

Δες τώρα ένα φτηνό γιαπωνέζικο Van Gogh του '76 να σου γελάει. Κακή λέξη η τέχνη, πολύ φτηνή και πολύ ακριβή. Κι όποιος νιώθει, ένιωσε βλέποντας τις φωτογραφίες, δεν περιμένει τίποτα να πει το κείμενο. Κι όποιος δε νιώθει, ψάχνει ακόμα να πιαστεί για να καταλάβει. 

 

 Η τελευταία εικόνα είναι από το Dakar 200 ντεποζιτάκι μου μετά το πρώτο διαβρωτικό. Καλημέρα.

Talkin' bout whose generation?

Από τότε που ξεκίνησα με το restoring έχει αρχίσει να φτιάχνεται, απ το πουθενά, μια πολύ ωραία φάση. Επειδή το restoring του 185S δημοσιεύτηκε και στο MOTO και επειδή ανεβάζω συχνά και updates με το restoring του 750Κ και ψήνω τον κόσμο όσο μπορώ έχει μαζευτεί μια παρέα, άτυπη, που μεγαλώνει όσο πάει και που ρωτάει, μαθαίνει, φτιάχνει, μαστορεύει, ασχολείται, βαράει τα σίδερα, ρίχνει WD40 παντού και αγοράζει βίδες και παξιμάδια με τη σέσουλα.

Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να ασχοληθείς και να μην κολλήσεις. Ξέρεις τι είναι να μην αγοράζεις το ετοιματζίδικο, αλλά να ονειρεύεσαι πως θα ήθελες να είναι το μηχανάκι σου από την τάπα της βενζίνας μέχρι το κωλοφάναρο και να την φτιάχνεις;

Το βασικό όμως, το βασικότερο όλων είναι η ηλικία όσων με ρωτάνε για τα χίλια δυο. Πιτσιρικάδες ως επί το πλείστον που θέλουν να κάνουν κάτι δικό τους! Ξέρω τουλάχιστον τρία άτομα που αγόρασαν XL του '80 για να τα αναστήσουν - και μιλάω μόνο για τα XL. Και δημιουργείται έτσι κι ένα old school davaduri γύρω από όλη αυτή τη μουτζούρα.

Και στην εποχή του 'πωλήσεις μοτοσυκλετών 8% - σκούτερ παπιά 92%' αυτό είναι μια ελπίδα. Κόσμος που με τα λεφτά που κάνει μια Χραπάκοβιτς κι ένα power commander μπορεί να αγοράσει ένα χρεπάκι και σιγά σιγά να το φτιάχνει όπως θέλει.

Αυτό είναι το XLάκι του Σώζων όπως το ονειρεύεται

Στο εύχομαι μικρέ, και να του πιείς το αίμα όσο γίνεται!

Για όσους το σκέφτονται ακόμα, πέστε με τα μούτρα. Στην εποχή της κρίσης είναι ότι καλύτερο. Βρίσκεις κάτι να σ' αρέσει, το φτιάχνεις ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ, μαθαίνοντας, και βάψιμο και όλα. Τα υλικά είναι φτηνά και εφόσον δεν χρειαστείς ακριβά ανταλλακτικά στο μοτέρ κτλ. γίνεται όλη η φάση σιγά σιγά και όποτε έχεις λεφτά.

Tip of the day: Δεν χρειάζεσαι 180 άλογα για να περάσεις καλά....

CB750K - the saga continues.

Λίγο ο χειμώνας λίγο η δουλειά μείναμε πίσω. Οργανωθήκαμε όμως. Με την έννοια του ότι πλέον θα κάνουμε τα περισσότερα πράγματα μόνοι μας.

Αμμοβολή φτιάχτηκε, έστω πρόχειρη με ένα μοτεράκι 100lt που είναι προσωρινό μέχρι να έρθει Το Τέρας που θα φτύνει στο Ηράκλειο και θα ξηλώνει βερνίκια στο Κιάτο. Ηλεκτροστατική μπήκε στο πρόγραμμα μαζί με απλή βαφή. Και μια και θα κάνουμε αμμοβολή θα κάνουμε και καμιά σοδοβολή σε μερικά κομμάτια.

Χώρο βρήκαμε, χάρη στο Μιχαήλο που βρήκε και όλα τα υπόλοιπα παρελκόμενα κι έτσι πλέον τα περισσότερα πράγματα θα περνάνε απ' τα χέρια μας. Δεν 'ξέρουμε', αλλά έχουμε όρεξη να πειραματιστούμε, να κάνουμε λάθη και να μάθουμε. Ντεπόζιτα έχουμε να βαράμε και να βάφουμε οπότε... βουρ. Θα ξεκινήσουμε με απλά βαψίματα μέχρι να φτάσουμε στο pinstriping (γκουχ).

Το επόμενο Σ/Κ θα γίνει The Great Ammovoli Massacre με σκοπό να χτυπήσουμε πλαίσιο, ζάντες, τιμονόπλακα, και αρκετά άλλα.

Σήμερα ο Μιχαήλος ως ασυγκράτητος χτύπησε μια ψιλή με το 100άρι μοτέρ έτσι για τα προεόρτια. Εγώ ήμουν κρεβατωμένος και δεν συμμετείχα αλλά το επόμενο Σ/Κ που θα γίνει το Όργιο θα έχω ανανήψει.

Αυτά είναι τα 'καλορίζικα' απλά, μέχρι να σοβαρευτούμε. 

Πάμε να δούμε τι θα ξεκαθαρίσουμε.

O Mαύρος Πητ

Εννοείται ότι έχουμε αλλάξει 45 σχέδια για το paintjob του CB750 και θα αλλάξουμε άλλα τόσα. Πρώτα βέβαια έπρεπε να φύγει το παλιό χρώμα. Που ήταν ένα κυπαρισσί πράσινο που είχε βαφτεί πάνω από ένα άλλο πράσινο που ήταν πάνω από το αστάρι, το σιδερόστοκο, ένα μπλε χρώμα κι ένα κόκκινο που με τη σειρά τους έκρυβαν κι άλλο σιδερόστοκο.

Και δώστου με το σβουράκι, φάγαμε ένα τρίωρο το Σ/Κ με τα διαβρωτικά και τα λοιπά για να ανακαλύψουμε ότι το ντεπόζιτο μας έχει περισσότερα καρούμπαλα και βουλιάγματα απ΄ότι είχαμε εμείς 8 χρονών.

Το θέμα είναι ότι όσο τρίβαμε τόσο κάναμε πωωωωω και αααααα και πςςςςςςςςςςςςςς και όσο βλέπαμε μέταλλο τόσο γυάλιζε το μάτι μας. Τι βαφές και τι ακρυλικά. Δεν υπήρχε πλέον αμφιβολία ότι το ντεπόζιτο θα ήταν γυμνό μέταλλο. Ναι, αλλά είπαμε είναι καταχτυπημένο..

Δεν θέλουμε καινούριο ντεπόζιτο. Restoring κάνουμε στο φινάλε. Δε θέλουμε να το στοκάρουμε και να το ασταρώσουμε και να το μπλαστρακώσουμε και να το βάψουμε. Στο φινάλε αυτές είναι οι πληγές του και τις κουβαλάει τόσα χρόνια ως παράσημα. Σαν τα ράμματα στη φάτσα του Μαύρου Πητ.

Κι έτσι μας έκατσε και το παρατσούκλι. Μαύρος Πητ φίλε. Με την αγριομουτσούνα και το bad attitude.

Αυτό που σκοπεύουμε να κάνουμε είναι να 'φέρουμε' το ντεπόζιτο όσο μπορούμε διορθώνοντας τα πολύ χοντρά που έχει. Μετά θα το περάσουμε ένα σκούρο νίκελ από πάνω και θα το τρίψουμε με ψιλό γυαλόχαρτο για να κάνει τις γραμμές με το χέρι πριν το περάσουμε βερνίκι. Και... και τέλος. Αυτό.

Δεν ξέρω αν θα κάνουμε κάτι άλλο πάνω για το οποίο θα αλλάξουμε γνώμη αύριο αν και έχουμε μερικές ιδέες. Αν κάποιος ξέρει ένα καλύτερο τρόπο να κρατήσουμε τη μεταλλική, χτυπημένη φάτσα του Πητ, σχολιάστε ελεύθερα.

The first step

Εχω γεμίσει ερωτήσεις για το restoring, έχω βάλει και στις τσέπες. Μερικές ξέρω, άλλες δεν ξέρω να τις απαντήσω μια και είμαι αρκετά άσχετος στο αντικείμενο. 

Μαθαίνω και πάω, όπως κι όλοι απ' ότι έχω καταλάβει σ' αυτό το 'συνάφι' τρελών που είναι το καλύτερο συνάφι έβερ. Οι ερωτήσεις που έχουμε όλοι διάφορες, που να βρω ανταλλακτικά, πως να φτιάξω το τάδε, τι να κάνω αν δεν βρίσκω το άλλο, πως να γυαλίσω, να μαστορέψω να... να...

Και η βασική ερώτηση όλων, το 'τι χρειάζεται για να ξεκινήσω να κάνω restoring; ' 

Ευτυχώς σ' αυτό την απάντηση την ξέρω και είναι απλή. Δεν χρειάζεται ούτε να ξέρεις πολλά πολλά, ούτε να έχεις πρόσβαση σε ανταλλακτικά, ούτε τίποτα. Και κόσμο να σε βοηθήσει θα βρεις, και άπειρα βίντεο με συμβουλές και άκρες και όλα. 

Ένα σου χρειάζεται μόνο.

Εκεί που όλοι βλέπουν αυτό

 

εσύ να βλέπεις αυτό

όταν όλοι βλέπουν αυτό

 

εσύ βλέπεις αυτό

 

κι όταν όλοι γελάνε μ' αυτό το 'χάρχαλο'

εσύ έχεις ήδη πάει σ' αυτό

Αυτό χρειάζεται μόνο.

Τα υπόλοιπα θα τα βρεις στην πορεία.

Perfection

Επιτέλους τέλειωσε...

Για όσους ακολούθησαν από δω μέσα τα στάδια της ανακατασκευής ξέρουν τι 'πακέτο' ήταν. Στο Αυγουστιάτικο ΜΟΤΟ θα μπουν όλες οι βρώμικες λεπτομέρειες, τα μοντελιστικά κόλπα του Κωστάκη, οι απίστευτες βαφές του Van Gogh Αποστολάκη μέχρι και οι ιταλικές φλάντζες του ελεεινού πράκτορα Αόρατου Καρατζά.

Κι όλο λέω να γράψω κάτι κι εδώ αλλά τι να πρωτογράψεις... Για την ώρα μερικές φωτό. Και επιφυλάσσομαι.