Είμαι με το ποδήλατο

Σήμερα παραλίγο να σκοτώσω κάποιον. Βγήκε με το ποδήλατο ανάποδα  από μονόδρομο, από το πεζοδρόμιο πάντα, κάθετα στον κεντρικό.

Στο 'που πας' που του είπα μου έδωσε τη ΓΑΜΑΤΗ απάντηση "Είμαι με το ποδήλατο."

Εκστασιάστηκα. Από δω και πέρα πιστεύω ότι θα την ακούμε παντού ως παντελώς άσχετη απάντηση που δικαιολογεί τα πάντα.

Πχ.
- "Κατηγορούμενε γιατί καταχράστηκες τα κονδύλια της εταιρίας;"
- "Είμαι με το ποδήλατο."

- "Συγνώμη αλλά είμαι πριν από σας"
- "Είμαι με το ποδήλατο."

- "Γιώργο με απατάς;"
- "Είμαι με το ποδήλατο."

- "Ρε συ Windows 10 μου βαλες;"
- "Είμαι με το ποδήλατο."

- "Μα καλά τι ψήφισες;"
- "Είμαι με το ποδήλατο."

- "Είσαι τελείως μαλάκας αγόρι μου;"
- "Είμαι με το ποδήλατο"

Όχι εντάξει η τελευταία θέλει συζήτηση.

Bring out your dead

Όταν η πανώλη έπληξε την ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία το 542 προκαλώντας το θάνατο περίπου 50 εκατομμυρίων ατόμων, ο ιστορικός Προκόπιος όπως και άλλοι θεώρησαν ότι την ασθένεια την είχε φτιάξει ο Ιουστινιανός ο Πρώτος επειδή ήταν δαίμονας και ήθελε με αυτό τον τρόπο να τους ελέγξει και να τους καταστρέψει.

Το 1348 που χτύπησε η Μαύρη Πανώλη που μείωσε τον Παγκόσμιο πληθυσμό από 450 εκατομμύρια σε περίπου 350-370 πίστευαν ότι ο τρόπος να γλιτώσεις είναι να μην ανοίγεις τα παράθυρα που κοιτάνε προς το βορρά ή να μην κοιμάσαι στη διάρκεια της μέρας. Πίστευαν ότι τα όμορφα κορίτσια έλκουν την πανώλη και έκαναν συνεχώς αφαιμάξεις καίγοντας λάχανα και κυδώνια.

Το 2020 με τον Covid-19 ο Trump παρότρυνε ενδοφλέφια χλωρίνη ενώ πολλοί πιστεύουν ότι την αρρώστια την έφερε το 5G ή ο Gates που θέλει να μας βάλει τσιπάκι.

Είναι μεγάλη παρηγοριά να βλέπεις πόσο έχουμε προχωρήσει σαν είδος μετά από χιλιάδες χρόνια.

Μάθημα Θρησκευτικών

Στο παλιό μας σπίτι απέναντι, τότε που ο Μασταμπάς στο Ηράκλειο ήταν ακόμα χωράφια και οικόπεδα, έμενε κάποιος κύριος Γιάννης. Το έμενε είναι σχήμα λόγου μια και δεν ήταν σπίτι, μια αυτοσχέδια παράγκα ήταν που την έπαιρνε ο αέρας, καταμεσής σ' ένα χωράφι με τσουκνίδες.

Ήταν τέτοια μέρα. και επειδή η μάνα μου ήταν άρρωστη δεν θα πηγαίναμε εκκλησία, οπότε είπε στον πατέρα μου να κατέβει κάτω να πάρει το άγιο φως. Κατεβήκαμε μαζί να του κάνω παρέα, θυμάμαι ότι έκανε κρύο για άνοιξη. Ο κύριος Γιάννης πέρασε και μας είπε καλησπέρα, κι ο μπαμπάς μου του έδωσε ένα τσουρέκι που κρατούσε και το πελεκούσαμε περιμένοντας, και του πάσαρε στη ζούλα κι ένα χαρτονόμισμα. Του είπε καλό Πάσχα κι εκείνος έφυγε για την παράγκα.

Δεν με παραξένεψε. Μερικών οι τσέπες έχουν καβούρια όταν είναι να δώσουν, του πατέρα μου είχαν τρύπες. Έφευγαν τα λεφτά προς πάσα κατεύθυνση για όποιον είχε ζόρια.

Δεν είχε έρθει κανείς από την εκκλησία ακόμα αν και ήταν 12 και κάτι που έφευγαν όλοι. Έβγαλε τον αναπτήρα, άναψε το κεράκι, μου λέει πάμε πάνω, θα κρυώσεις. Ήμουν πολύ μικρός, μα το θυμάμαι πεντακάθαρα. Κοίταξα το κεράκι, μετά το μπαμπά μου, που σήκωσε τους ώμους απλά και μου χαμογέλασε.

"Άντε, πάμε απάνω."

Ανεβήκαμε, έκανε ένα βιαστικό σταυρό στην πόρτα όπως να ναι και μπήκαμε μέσα.

"Βρήκες άγιο φως;"
"Ναι"

Τώρα που έχει φύγει σκέφτομαι συχνά όλα τα μαθήματα που μου έδωσε. Εκεί ήταν, αρκεί να τα έβλεπες.

Hobby καραντίνας #47

Nα κοιτάς τα προφίλ όσων απαντάνε στα μαθηματικά quiz.

Απαντάει κάποιος '9', και ο original poster του λέει 'λάθος'. Ακολουθούν άλλα 35 άτομα που λένε 9 χωρίς να διαβάζουν τα σχόλια. Κάποιος το βρίσκει. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν να λένε 9.

Κάποιοι λένε μπλε, ή σύννεφο, ή ο Σάκης ή μείον τέσσερα. Ένας είναι διευθυντής τράπεζας. Ένας άλλος ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας, οπότε δεν ξαναπετάω, μόνο καράβι, ναι. Ένας που έγραψε τρεις φορές τη λάθος απάντηση και του λέγανε όχι και την ξανάγραφε μήπως πιάσει ήταν χειρούργος. Ή άσκηση ήταν από βιβλίο της Τρίτης Δημοτικού.

Η καραντίνα θα τελειώσει. Αυτό;

Ζητούνται Αναγνώστες

tl;dr

H συντομογραφία σημαίνει ''too long didn't read'' και τη συναντάς σε κάθε άρθρο που ξεπερνάει 4-5 παραγράφους. Ποιος διαβάζει πλέον;

Προ ημερών μου ζήτησε φίλος να του εξηγήσω πως να κάνει κάτι στον υπολογιστή. Του έστειλα ένα mail με screenshots για το πως να κάνει αυτό που θέλει. Ακολούθησε τηλέφωνο.

- Είδα ότι μου έστειλες μέιλ.

- Ναι, για αυτό που θες να κάνεις στο pc

- Είναι εύκολο να γίνει;

- Ναι, αν ακολουθήσεις τις οδηγίες.

- Δηλαδή τι πρέπει να κάνω;

- Να διαβάσεις το μέιλ που σου στειλα

- Κι αν μπερδευτώ;

- Το διάβασες;

- Οχι, λέω αν

 Αυτός ο διάλογος θα μπορούσε να πάει 600 γραμμές. Την υπεραπλούστευση και την αναζήτηση του σύντομου, του γρήγορου και του εύκολου, τη ζούμε χρόνια και με πολλούς τρόπους. Είναι μια καταδυνάστευση του νοήματος από την ταχύτητα. "Πες μου το ζουμί."

Έχω ακούσει διάλογο όπου κάποιος σύστησε τους 'Αθλιους' σαν κλασσικό βιβλίο σε φίλο του που επέμενε να του πει τι αφορά. Όταν απηύδησε του είπε "κλέβει κάποιος ένα ψωμί και τον φυλακίζουν άδικα" "Α, μπα."

Οτιδήποτε χρειάζεται πνευματική άσκηση τείνει να απορρίπτεται, να απαξιώνεται και να θεωρείται νεκρό βάρος. Στις ταινίες όποτε μιλάει κάποιος επιστήμονας προσπαθώντας να εξηγήσει κάτι κουνάνε το κεφάλι λέγοντάς του ''in English George''. Μέχρι που ο καημένος George να κατεβαίνει συνεχώς μέχρι να τον καταλάβουν. Το σκαλί κάτω πάντα πιο ανώδυνο, βραχυπρόθεσμα.

Μακροπρόθεσμα χάνουμε. Big time.

Παντέρμη Κρήτη

Λαϊκή το πρωί. Πάγκοι τοποθετημένοι σε μεγάλη απόσταση ο ένας από τον άλλο. Κόσμος που κρατάει αποστάσεις, με μασκάκια και γάντια οι περισσότεροι.

Ορεσίβιος τύπος με μαλλί πουλόβερ και ριγέ πουλόβερ μάλλινο που σταματάει στον αφαλό και που το χει συνδυάσει με φανελάκι με τρύπα στέκεται μπροστά στα τυριά και προστάζει:

"Κόψε μου μρε μια λια ντυρί. Κι ένα γκομάτι μυτζήθρα για δοκιμή."

Κοιτάει γύρω του παραξενεμένος. Τρώει το τυρί (που έχει προτεραιότητα από την περιέργεια), ξανακοιτάει. Τρώει και τη μυτζήθρα με το μουστάκι να κρατάει το νόμιμο 15%. Γυρνάει στον τύπο με τα τυριά:

"Μα ήντα επάθανε μρε όλοι και φορούνε τα μασκάτσα*;"

Ο τυράς τον κοιτάει απαθής.

"Ντα δεν ήκουσες για τον ιό; Απου κολλούνε όλοι;"

Ξανακοιτάει δύσπιστα.

"Κολλά; Που; Και στα όρη;"

Παιδιά φοράτε ότι θέλετε, καλή τύχη με τα dettol, εγώ πάω με τον τύπο στα όρη.

Μένουμε Κρήτη, Δεν Κολλάμε Τίποτα.

Glossary
μια λια = μια ολιά = λίγο
ντυρί = τυρί
Ντα δεν ήκουσες = haven't you heard?
μασκάτσα = obvious

Quarantine Blues

Κάθε πρωί βγαίνω για μια σύντομη βόλτα για να μην με φάει η σαπίλα του καθισιού. Όσο προχωράει η καραντίνα νιώθω σαν να κινούμαι σε ταινία του Μπουνιουέλ. Και εξηγώ.

Πριν μερικές μέρες είδα κάποιον στις 7 το πρωί να καθαρίζει το αυτοκίνητο του. Ενώ ψιλόβρεχε. Με μπατονέτα. Το τονίζω. Με μπατονέτα.

Προχτές είδα μια κυρία να έχει βγει στο μπαλκόνι με μια γαμάτη ρόμπα που άνετα την φορούσε ο Έλτον Τζον και φώναζε σε μιαν άλλη που έμοιαζε με τον Έλτον Τζον και που βρισκόταν σε άλλο μπαλκόνι ογδόντα μέτρα πέρα τι θα ψήσουνε.

Και οι δυο είχαν καλύτερη απόδοση από οτιδήποτε ηχείο ή ενισχυτή έχω πάρει ακόμα και στην hi fi περίοδο μου. Η Ρόμπα πρέπει να έβγαζε 2Χ100 RMS. H άλλη έβγαινε λίγο πιο χαμηλά αλλά δεν παραμόρφωνε τόσο.

Μέχρι να περάσω ανάμεσα απ' τα μπαλκόνια είχα μάθει δεκατέσσερις συνταγές για γεμιστά και τρία τζατζίκια (το ένα με καρότο).

Χτες τα πράγματα χειροτέρεψαν. Μέρες τώρα έβλεπα κάποιον ευτραφή κύριο να κάνει σουηδική γυμναστική στο μπαλκόνι. Με το σώβρακο. Και με ιδιαίτερο ζήλο.

Χτες στο μπαλκόνι απέναντι από αυτόν, είχε βγει ένας άλλος, ξερακιανός, γύρω στα 70, με μουστακιά τσιγκελωτή που φαινόταν παλιός στρατιωτικός και παρακολουθούσε τον άλλον να κάνει Σουηδική έχοντας δίπλα του ένα METAXA κι ένα νεροπότηρο. Στις 8 το πρωί.

Εγώ δεν ξαναβγαίνω εκεί έξω. Έχω ειδοποιήσει το National Geographic να πάρει πλάνα και αυτό ήταν.

Καλημέρα.

'Κι εγώ θέλω ένα'

Την έχω ακούσει τη ρήση χίλιες φορές, κι αφορά μηχανάκι custom / restored κτλ. Κι ακολουθείται από 'αλλά δε μπορώ να το πάρω, δε βγαίνω' κτλ κτλ.

Σήμερα λοιπόν ημέρα αργίας, με αφορμή και την πρόσφατη πώληση του 185 μου τα έβαλα κάτω. Αν πουλούσα 5 από τα μηχανάκια μου, και συγκεκριμένα τα παρακάτω

Ηοnda Z50J 1982

XT550 '84

Honda XL250k3 '76

CB750k6 '76 Custom

XR200R '82 - Φωτό από νετ μια και είναι project που ξεκινάει τώρα

μια τιμή πακέτο για όλα, και τα πέντε θα ήταν γύρω στα 11.000 όπως τα χω στο μυαλό μου.

Με 11 χιλιάρικα αν έπαιρνα καινούριο μηχανάκι παίρνω πχ ένα Τ Max 350 ή ένα

Kymco AK550 Noodoe. Παίρνω επίσης ένα V-Strom 650 με έξτρα εξοπλισμό.

Για να πάρω ένα Versys 1000 θέλω άλλα 3000.

Δύο παράμετροι. Δεν είναι τόσο βολικά τα δικά μου στην πόλη όσο τα άλλα. Ναι δεν είναι, αλλά με καλή συντήρηση κυκλοφορούν καθημερινά και είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ πιο βολικά απ' ότι νομίζει κάποιος. Το 750 είναι χαμηλό, ροπάτο, με μίζα και κοντό τιμόνι και περνάει εύκολα. Το 550 και το 250 είναι απόλαυση.

Δεύτερον δεν βρίσκεις κάθε μέρα ν' αγοράσεις τέτοια μηχανάκια σε τέτοια τιμή και κατάσταση. Ναι. Βρίσκεις όμως. Κι αν όντως 'θες ένα τέθοιο' περιμένεις και ψάχνεις. Και εννοείται τρως και όλη την παπάρα της ανακατασκευής.

Αν το θέλεις ΑΡΚΕΤΑ, το κάνεις. Δεν είναι τόσο δύσκολο.

Και στο φινάλε διαλέγεις τι θέλεις. Ενα 350 σκουτερ ή ένα CB750, ενα μπομπο, ενα XL250, ένα ΧR200R κι ένα ΧΤ550;

Τα υπόλοιπα είναι συζητήσεις μεταξύ τύρου και αχλαδίου. 

Αgatha 2018 roadbook

ΟΛΑ ΟΣΑ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΑΓΚΑΘΑ.
Διαβάστε το προσεκτικά όσοι θα συμμετέχετε ή το σκέφτεστε. Στο τελος θα βρειτε το λινκ για το Roadbook.

Πρώτον το χώμα είναι αρκετά νορμάλ και περνάνε αρκετοί τύποι μοτό αν ο αναβάτης έχει λίγο χεράκια. Όμως υπάρχει και φουλ εναλλακτική μόνο με άσφαλτο αν θέλουν να έρθουν στρητάδες με τους οποίους συναντιόμαστε σε αρκετά σημεια.

Τα χιλιόμετρα είναι αρκετά παραπάνω από πέρυσι. Ετοιμαστείτε για οδήγηση σε πολλά διαφορετικά εδάφη. Είναι απόλαυση η διαδρομή που έβγαλαν οι νομικά υπεύθυνοι.

Εξοπλισμος. Θα καβαλάτε σε τεραίν με κοφτερές πέτρες, κοτρώνια, κατηφόρες με κροκάλα κτλ. Δεν είμαι ο μπαμπάς κανενός για να του πω να βαλει ζακετα, αλλα ο κοινος νους εξυπακουεται. Εχω δει αρκετους φιλους με σπασμενα γονατα με 30 χλμ την ωρα. Αν δεν ξερετε τι gear χρειαζεται για το χωμα, ρωτήστε.

Φαί. Θ αργήσουμε πολύ να φάμε την πρώτη μέρα. Κρατάτε μαζι σας οτι χρειαζεστε για να την βγαλετε περιπου μεχρι τις 6 το απογευμα, αμα μεινετε και στα βουνα κατι παραπανω. Γαλετα, σταφιδα, ζβαν, σαντουιτς, κεφτεδακια, ομελετα, τρεξε τρεξε οδηγε. ΦΕΡΤΕ ΚΑΤΙ ΜΗ ΜΕΙΝΕΤΕ ΝΗΣΤΙΚΟΙ ΓΙΑΤΙ ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΤΣΕΛΕΜΑΡΕΙ ΤΟ ΖΒΑΝ ΧΑΝΕΙ ΧΕΡΙ.

ΒΕΝΖΙΝΑ. ΕΛΑΤΕ ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΕ ΓΕΜΑΤΑ ΝΤΕΠΟΖΙΤΑ. Μην μας γαματε - συγνωμη για τα γαλλικα - την βολτα. Θα ειμαστε 150 μηχανες για πλακα. Αν 30 χρειαστουν βενζινα, με 2 λεπτα μεσο ορο εχουμε χασει ΜΙΑ ΩΡΑ. Και μιλαω μονο για 30. Αν χρειαστουν 60 ή 70 πάει κατά διαόλου όλο το πράγμα.

Συμπεριφορά. Πέρσι υπήρχε άτομο, ευτυχως μεμονωμένη περίπτωση που πλακωθηκε στα ξυδια, χυμαρε, έχωσε κοσμο να τον τρεχει απο δω κι απο κει κτλ. Οποιος φερεται ετσι το λεω με καθε συναισθηση ΘΑ ΤΟΝ ΑΦΗΣΩ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ΝΑ ΤΟΝ ΦΑΝΕ ΟΙ ΓΑΜΗΜΕΝΟΙ ΛΥΚΟΙ. Αν δεν εχεις τη στοιχειώδη ευφυια να καταλαβεις οτι δεν αφορα μονο εσενα αλλα γαμας κοσμο με τη μαλακια που σε δερνει τοτε δε σε θελουμε στη βολτα. Καθαρά και ξάστερα. Αλλο να χεις ατύχημα κι αλλο να πλακωθεις στις μπύρες μεσα στο λιοπύρι και πας να χυμαρεις πάνω στο βράχο.

Υπευθυνοι δεν ειμαστε για την ασφαλεια κανενος. Τα οργανωμενα τουρ ξεχαστε τα. Εμεις παμε μια βολτα κι οποιος θελει έρχεται. ΠΡΟΦΑΝΩΣ βοηθαμε σε καθε περιπτωση. Λογω αλληλεγγύης όχι γιατί είμαστε υπεύθυνοι για το ξερό σας το κεφαλι.

Η διαδρομη είναι ευέλικτη. Εχει σημεια που αναλογως το χρονο μας μπορουμε να προσθέσουμε ή να αφαιρέσουμε κομμάτια. Αρα το φέρνουμε στα μέτρα μας. Η 2η μερα ειναι στημενη ετσι ωστε να προλαβουν ολοι ανετα το καραβι.

Κατι δύσκολο στα Αγκαθα ειναι οτι εχουμε διαφορετικους τυπους μηχανων. Αυτο ειναι μια τεραστια ιδιαιτεροτητα. Δεν πανε βολτα 5 χιλιαρια. Πανε βολτα χιλιαρια με παπιά. Η σκουπα εχει πολυ ζορικο έργο. Γενικά το εγχείρημα με 150 μηχανες που ειναι απο 50αρια μεχρι 1200 και απο στρητ μεχρι καθαρά είναι πολύ ζόρι. Κι όμως βγαίνει ζάχαρη...

Την επομενη φορά θα γινει τριήμερο. Στάνταρ. Στο τριήμερο μπορούμε να παίξουμε πολύ διαφορετικά.

Tέλος όσοι είστε interested μας βοηθάτε πολύ πατώντας είτε going είτε ακυρώνετε για να μπορούμε να υπολογίσουμε καλύτερα τι θα χρειαστούμε.

WELCOME TO HELL.

Kατεβάζετε το roadbook από δω

https://www.dropbox.com/s/rjenb53zjhkdd9d/%CE%91gatha%202018-5.pdf?dl=1

Γαΐδουράγκαθα 2018 Part I

Mια σειρά δημοσιεύσεων εν αναμονή του roadbook - που θ' ανέβει κι αυτό εδώ - για να γίνει η ζωή μας πιο εύκολη.

Μερικές διευκρινήσεις και ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ.

Τα Άγκαθα δεν είναι η συνηθισμένη μοτοεκδρομή. Δεν έχει συμμετοχές, κρατήσεις, ιστορίες κτλ. Έχει υποτυπώδη οργάνωση. ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΑΜΕ ΚΑΠΟΥ ΒΟΛΤΑ. Πάμε κάπου ΕΜΕΙΣ βόλτα και ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ έρχεται μαζί μας.

Ναι έχουμε σκούπα, πλοηγό κτλ. αλλά δεν είναι υποχρεωμένοι να περιμένουν κανένα, ούτε σας υπόσχεται κανείς ότι δεν θα κάνετε βαβά. Αν είστε κουλάντζα και ρθείτε με 240 κιλά μηχανάκι που ζορίζεστε να το κατεβάσετε το πεζοδρόμιο και πέσετε φταίει η ξερή σας η κεφάλα. Ναι, θα σας μαζέψουμε αλλά μέχρι εκεί.

Τα φετινά Άγκαθα έχουν μια ιδιαιτερότητα. Τα προηγούμενα ήταν μια διαδρομή σερί λίγο πολύ - και πάλι χάθηκαν άτομα. Η φετινή είναι ασφάλτινα και χωμάτινα κομμάτια, πανέμορφα, που συνδέονται μεταξύ τους. Οποιος δεν ακολουθήσει roadbook χάθηκε. Τα θα ακολουθώ τον τάδε κτλ ξεχάστε τα. Το μπεμβέ μπροστά πάει γρήγορα για κάποιον άπειρο και η σκουπα ειναι ΚΤΜ 990 και δε μπορει να περιμενει 50αρι παπι σε ανηφορες με νταλα ήλιο.

YOU'RE ON YOUR FUCKIN' OWN.

H φάση είναι cannonball. Ξεκινάμε όλοι από κει και φτάνουμε όλοι εκεί.

Τώρα τα καλά νέα.

Η διαδρομή μπορεί να γίνει καθαρά ασφάλτινη μόνο για όποιον θέλει. Επίσης περνάμε πολύ μεγάλα χωριά - Αγ. Βαρβάρα, Ζαρό, Αγιά Γαλήνη κτλ που όπου και να χαθείς ρωτάς και πας. Σε καμιά περίπτωση δεν πάμε τόσο off στα βουνά που να σε φάνε οι σκύλοι. Εκτός κι αν είσαι τρελό ταλέντο.

Μπορεί λοιπόν κάποιος να κάνει όσα χωμάτινα μέρη της διαδρομής θέλει κι όσα ασφάλτινα. Μπορεί να πάει και καρφί στον τερματισμό. Ότι βολεύει τον καθένα. Αλλά το ξαναλέω. Είμαστε 4-5 άτομα, δεν μπορούμε να μαζεύουμε 150 άτομα.

Οι εκδρομες στο χωμα ειναι 20, 30, 50 άτομα. Το 150 ειναι τρελό, άρα πάει έτσι εκ των πραγμάτων.

Αρα, ανακεφαλαιωση. Καντε οτι γουσταρετε αναλογα με τις δυνατοτητες σας. Τα χωματινα κομματια ΔΕΝ τα κανετε χωρις να διαβάσετε roadbook. Oπότε εν αναμονή....

MRCG Top 10

To ζητούσατε καιρό, και είναι εδώ. Ένα top 10 με τυχαία σειρά από τα καλύτερα του MRCG. Αν και θα έπρεπε να είναι top 100. Ή και 1000.

Με τυχαία σειρά λοιπον

1. με καμπιλαρέρ

2. Χωρίς σχόλιο

3. Το μπουλάς;

4. Δεν σε ξέρω... αλλά...

Ένα επικό σχόλιο.

5. Wikipedia

6. Τροχαία φίλε

7. Mερσέντα ρε

8. Εδεσσαικός

9. Κόκκινο

10. ΛΑΒΓΙΟΥ ΩΛ

2-stroke Yamahas

Πολλοί έχουν βγάλει επιτυχημένα δίχρονα. Η Suzuki με τα RG, η Honda με τα NSR, η Αprilia με τα RS, η Cagiva κτλ. Λιγοι έχουν βγάλει τόσο ΟΜΟΡΦΑ δίχρονα όσο η Yamaha.

Το να προσπαθείς να διαλέξεις colour scheme ανάμεσα σε μπλε κίτρινο, κοκκινο ασπρο, μαυρο κιτρινο κτλ ειναι ο δρόμος για την παράνοια

The Fixxer

Θα έχετε διαβάσει σίγουρα πολλές φορές και από διάφορες πηγές το πόσο ωραίο είναι να ασχολείσαι με τη μοτοσυκλέτα σου και να τη μαθαίνεις. Σ’ αυτό είμαι κι εγώ υπαίτιος σε κάποιο βαθμό με όσο κόσμο έχω πωρώσει απ’ αυτή τη σελίδα να ασχοληθεί με restoring και γενικά μαστορέματα. Το σε τι φαύλο κύκλο και τι άβυσσο μπορεί να πέσει κάποιος δεν το χω γράψει ποτέ, και το κάνω τώρα προκειμένου να εξαγνιστώ για τις αμαρτίες μου.

Για να μαστορέψει κάποιος αρχίζει και ρωτάει, ασχολείται, ψάχνει, διαβάζει. Στα πρώτα βήματα συνήθως συμβουλεύεται και το μηχανικό του ή κάποιον άλλο γνώστη. Κι εκεί αρχίζει το κολαστήριο. Ας πούμε ότι θέλεις να κάνεις μια εργασία στο μοτέρ, αρκετά απλή, που έχει να κάνει με γυαλίσματα ή καθαρισμούς. Το πρώτο βήμα στο χείλος του γκρεμού είναι η ακατανόητη ορολογία των μαστόρων. Ο guru που επέλεξες μπορεί κάλλιστα να σου πει ‘α, δεν είναι δύσκολο. Στου Αντώνη πήγαινε και πάρε ένα τσικρικάρι το απλό πες.’

Ο διάλογος που ακολουθεί πάει κάπως έτσι:

Εσύ: ‘Στου Αντώνη;’

Guru: ‘Ναι, ξέρεις του ψηλού’

Ε: ‘Ποιανού Αντώνη;’

G: ‘Του Αντώνη; Που πουλούσε παλιά τα κρύσταλλα;’

Διεύθυνση δεν παίζει. Έχεις αρχίσει να χεις την εντύπωση ότι ο Αντώνης είναι αυτόνομο κρατίδιο και πρέπει να το ξέρεις. Μετά από 213 χλμ. γύρω γύρω, τρεις κλήσεις για παρκάρισμα και ένα σκασμό βενζίνα βρίσκεις τον Αντώνη. Και κάνεις το λάθος να μπεις. Με το που θα μπεις βλέπεις τουλάχιστον 10 άτομα οι οποίοι ξέρουν τι τους γίνεται να κρατάνε διάφορα ματζαφλάρια και να μιλάνε σανσκριτικά. ‘Το 25άρι το κοντό δώσε μου καλύτερα’. ‘Δώσε μου και τη λούπα του’. ‘Περτσίνωσε το να πιάσει’. Και προχωράς σαν το πρόβατο στη σφαγή.

Εσύ: ‘Γεια σας’

Αντώνης: ‘Πες μου.’

Ε: ‘Θα ήθελα ένα τσικρικάρι’.

Pause.

Η επόμενη ερώτηση είναι η μαγεία. Είναι το point of no return. Είναι όταν καταλαβαίνεις το λάθος αλλά είναι αργά. Είναι κατά κανόνα τόσο ακατανόητη όσο τα σήματα της τροχαίας στο μέσο οδηγό.

Α: ‘Τσικρικάρι με πόσα ράουλα;’

Ε: ‘Ε…’

Α: ‘Το κοντό θες;’

Ε: ‘Ε… απ’ τον τάδε έρχομαι..’ (ναι σιγά μη γλυτώσεις)

Α: ‘Ναι και τι σου είπε;’ (Έχουμε εδραιώσει την πεποίθηση ότι δεν ξέρεις τι σου γίνεται και ότι σ’ έστειλε η μάνα σου να πάρεις ψωμί).

Ε: ‘Ε… το απλό μου είπε να μου δώσετε.’

Α: ‘ΕΣΥ τι θες να το κάνεις;’

Εδώ πλέον έχεις φτάσει στον απόπατο. Αν το απαντήσεις κι αυτό δεν ξαναφεύγεις από κει μέσα. Αντιλαμβάνεσαι ότι όλοι οι ματζαφλαροκρατούντες έχουν σταματήσει και σε κοιτάνε. Δεν ακούγεται τίποτα. Πέφτει ένα περτσίνι και πέφτει σε slow motion σαν το matrix.

Ε: ‘Θέλω…ε…’

Α: ‘Ναι, πες μου τι θέλεις’ (πλέον παίρνουν τροπή γερμανικής τσόντας τα πράγματα)

Ε: ‘Θέλω να καθαρίσω το καπάκι του μοτέρ’

Α: ‘Ποιο Volvo έχεις;’ (μια και ο Αντώνης αυτά πουλάει αλλά δε στο πανε).

Ε: ‘Έχω ένα CBR600RR’

Το χασες. Πέτα κάτω με τρόπο το χαρτάκι που γράφει τσικρικάρι και άρχισε να οπισθοχωρείς προς το μηχανάκι σου. Με λίγη τύχη θα είσαι τρία τετράγωνα πέρα πριν καταλάβουν ότι δεν ξέρεις τι σου γίνεται.

Υπάρχει και η άλλη περίπτωση – η οποία είναι βέβαια χειρότερη. Να ξέρει τι του λες και να στο δώσει αμέσως.

Αντώνης: ‘Έλα αδερφέ. 6 ευρώ. Που θα το βάλεις αυτό;’

Και για να εξηγούμαστε. Οι μισοί ανταλλακτικατζήδες όταν σου δίνουν ανταλλακτικό είναι σα να σου προξενεύουν κόρη. Έτσι θα στο δώσουν; Τι θα το κάνεις; Που θα το πας; Κι άμα κακοπέσει;

Εσύ: ‘Θα καθαρίσω το καπάκι από το μοτ-’

Αντώνης: ‘Ποιος σ’ έστειλε;’ (κοφτά)

Ε: ‘Ο τάδε.’

Α: ‘Και σου είπε να πάρεις αυτό; Έτσι σου είπε; Αυτό σου είπε; ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ;’

Έχεις αρχίσει να φοβάσαι ότι θα τον πάρει τηλέφωνο.

Ε: ‘Ναι… ένα απλό τσικρικάρι μου είπε…’

Α: ‘ΠΕΣΤΟΥ’

Ε: ‘Ναι;’

Α: ‘ΟΤΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΠΕΣ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ’

Ε: ‘Νννναι…;’ (το χεις καταλάβει ότι δεν το παίρνεις, έτσι;)

Α: ‘ΟΤΙ ΑΥΤΑ ΠΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΚΑΝΟΥΝΕ. ΑΥΤΟ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΣ.’

Ε: ‘Μάλιστα’

Α: ‘ΑΥΤΑ ΠΕΣ ΤΟΥ ΤΑ ΕΙΧΕ ΠΑΛΙΑ Ο ΚΩΣΤΗΣ. ΝΑ ΣΕ ΣΤΕΙΛΕΙ ΠΕΣ ΣΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙΣ’

Εκεί αν είσαι έξυπνος πας και αγοράζεις άλλο μηχανάκι. Αφήνεις το παλιό στο μηχανικό, μπαίνεις σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων και εξαφανίζεσαι. Έτσι και κάνεις το λάθος και πας και πεις στο μηχανικό τι σου είπε ο Αντώνης και να σε στείλει στον Κωστή και αρχίσεις να λες στον Κωστή τι σου είπε κι ο μηχανικός και ο Αντώνης είσαι άξιος της μοίρας σου. Στην καλύτερη θα σε στείλει στον αγύριστο.

‘ΤΙ ΛΕΕΙ ΜΩΡΕ; ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΛΕΕΙ ΜΩΡΕ ΑΥΤΑ; ΠΕΣ ΤΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΕΝΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ’.

Φυσικά με την πολυετή πείρα μου τα έχω λύσει πλέον αυτά τα θέματα. Τα αντιμετωπίζω με ψυχραιμία και νηφαλιότητα. Παράδειγμα:

Εγώ: ‘Θα ήθελα ένα τσικρικάρι.’

Αντώνης: ‘Με πόσα ράουλα;’

Ε: ‘Ποια έχεις με το μονό ή το διπλό καπαμά;’

Τσααααααααααααααααακ. Πάρτα.

Αντώνης: ‘Ε… τα απλά έχω.’

Ε: ‘Για δείξε μου.’

Α: ‘Να τα, αυτά εδώ.’

Ε: ‘Μπράβο, αυτά είναι. Δώσε μου ένα.’

Αν δεν σου κάνουν καρφώνεις τον Αντώνη στο μηχανικό σου. ‘Αυτά μου έδωσε’. Και τους αφήνεις να γίνουν μπίλιες. Απλά πράγματα.

Αμ τι νομίζατε, ότι πιάνεις ένα γυαλόχαρτο κι όποιον πάρει ο χάρος;

Προφανώς επειδή το θέμα δεν εξαντλείται εδώ θα υπάρχει συνέχεια. Μέχρι τότε αν πεταχτείτε στου Κωστή πάρτε μου ένα κερκέζι με στριφτό πάσο γιατί ο Αντώνης δεν είχε. 

Μonkey Business

Θυμήθηκα πρόσφατα - με άσχετη αφορμή - τη θεωρία των 'άπειρων μαΐμούδων' γνωστή και ως infinite monkey theorem.

Aυτή η θεωρία με λίγα λόγια λέει ότι αν αφήσεις μια μαΐμού σε μια γραφομηχανή για μια αιωνιότητα, υπάρχει προφανώς η περίπτωση να γράψει μια σωστή λέξη. Ή μια σωστή πρόταση, ολόκληρη. Μικρή μεν αλλά υπάρχει. Υπάρχει ακόμα και η απειροελάχιστη πιθανότητα (αλλά όχι 0) να γράψει όλα τα έργα του Shakespeare χωρίς να λείπει ούτε ένα κόμμα.

Φανταστείτε τώρα άπειρες μαΐμούδες σε άπειρες γραφομηχανές.

Αυτό λοιπόν ήταν μια ενδιαφέρουσα θεωρία που αφορούσε στατιστική και κοσμογονία και είχε τις πηγές της στον Αριστοτέλη αν θυμάμαι καλά, ενώ έχει εμφανιστεί πάρα πολλές φορές.

Αυτό που δεν περίμενα ΠΟΤΕ ήταν ότι κάποιος θα το ΔΟΚΙΜΑΖΕ αυτό. Πρακτικά. Το Πανεπιστήμιο του Plymouth είχε άλλη άποψη.

Brace yourselves.

"In 2003, lecturers and students from the University of Plymouth MediaLab Arts course used a £2,000 grant from the Arts Council to study the literary output of real monkeys. They left a computer keyboard in the enclosure of six Celebes crested macaques in Paignton Zoo in Devon in England for a month, with a radio link to broadcast the results on a website.Not only did the monkeys produce nothing but five total pages largely consisting of the letter S, the lead male began by bashing the keyboard with a stone, and the monkeys continued by urinating and defecating on it. Mike Phillips, director of the university's Institute of Digital Arts and Technology (i-DAT), said that the artist-funded project was primarily performance art, and they had learned "an awful lot" from it"

Πιο Monty Pythons πεθαίνεις.

https://en.wikipedia.org/wiki/Infinite_monkey_theorem

Audiobook #1

ΤΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΤΗΣ ΣΠΑΝΑΚΟΠΙΤΑΣ

(ρομαντικόν)

-

Ο μπάμπουρας μπήκε από το ανοιχτό του κράνος, χτύπησε πάνω στο θεληματικό του πηγούνι, και μετά περνώντας μπροστά από τα έκπληκτα γκριζογάλανα μάτια του κατέληξε με το στροβιλισμό του ανέμου στους γκρίζους κροτάφους του.

Σταμάτησε και έβγαλε το κράνος για να τον ελευθερώσει. ‘Πέτα ελεύθερος μικρέ μπάμπουρα’ ψιθύρισε. Το έντομο τον κοίταξε σαστισμένο και μετά ζουζούρισε χαρούμενα μακριά.

Αν το διοικητικό συμβούλιο της αυτοκρατορίας του τον έβλεπε τώρα σίγουρα δεν θα το πίστευε, ότι αυτός ο ισχυρός αυτοδημιούργητος άνδρας που όριζε τις τύχες τόσων ανθρώπων θα είχε ένα απλό καθημερινό χόμπι όπως η μοτοσυκλέτα. Κι όμως πάντα του άρεσε, του έδινε μια αίσθηση ελευθερίας που δεν την έβρισκε στο λήαρ τζετ του ή στα τρικάταρτα ιστιοφόρα του.

Ξεκίνησε ξανά αργά, κυλώντας την μεγάλη γυαλιστερή πανάκριβη μοτοσυκλέτα του με τις δυο της ρόδες στον καταπράσινο επαρχιακό δρόμο, γεμάτο αίλανθους, ενδημικούς κρόκους, γρεβίλλειες και ζουλατζιές. Τον είχε αγοράσει λίγο ακριβά αυτό το δρόμο αλλά το άξιζε. Ήταν βέβαια λίγο επικίνδυνος ακόμα και μετά τις επισκευές μια και είχαν μείνει δυόμιση λακκούβες και μια κλίση λιγότερο από ιδανική – αλλά του άρεσε να ζει στο όριο. Τον κρατούσε ζωντανό.

Πήρε τη στροφή με χάρη, παίρνοντας πρώτα κλίση 5, μετά 6 και μετά 7 μοίρες. Δεν ήταν εύκολο για κάποιον αμύητο, ειδικά με πάνω από 60 χιλιόμετρα ταχύτητα αλλά η άρτια εκπαίδευση του τον είχε μάθει να μη λυγίζει ακόμα και σε συνθήκες τέτοιας έντασης. Έβαλε δευτέρα χωρίς να κόψει καν και συνέχισε στην ευθεία. Ένας εκ των μπάτλερ που ήταν παραταγμένοι στα σημεία για τα φρένα του υπενθύμισε την επόμενη γρήγορη στροφή των 70 που πλησίαζε.

Αυτή ήταν η στροφή τους. Όταν μαζί του ήταν Εκείνη. Αναστέναξε αργά προσέχοντας με τη διεισδυτική ματιά του τον ορίζοντα μην καταπιεί κανένα μπάμπουρα στην αναρρόφηση. Θυμήθηκε εκείνη την τελευταία φορά. Σε μια στιγμή πάθους και τρέλας, είχαν πάρει μαζί τους λίγα αγριογουρουνοπιτάκια με μαραθόσπορο και σως αστερία, δυο χιαμπάνιες (έλα με προφορά, μη μου χαλαρώνετε τώρα) και την περίφημη της σπανακόπιτα και είχαν φύγει στο άγνωστο, δηλαδή στον επόμενο πύργο του 10 χιλιόμετρα παρακάτω.

Σε μια έκρηξη πάθους και γαστριμαργίας του είχε δώσει ένα κομμάτι σπανακόπιτα εν κινήσει, περνώντας την με χάρη και κομψότητα μέσα απ’ το κράνος. Το κρεμμυδάκι τον ξάφνιασε, όπως και τα μυρώνια. Δεν το περίμενε. Ήταν μια μικρή γκουρμέ επανάσταση στον τόσο ελεγχόμενο κόσμο του. Σάστισε τόσο που έχασε τη στροφή. Φρέναρε από τα 40 σταδιακά στα 35, στα 30, στα 20, στα 10, με τα ατσάλινα μπράτσα του να τεντώνονται κάτω από το ακριβό ιταλικό του δερμάτινο.

Έπεσαν.

Ξεγλίστρησαν απ’ το θάνατο εκείνη τη μέρα, όμως εκείνη η τσουκνίδα που βρήκε τρόπο να περάσει μέσα από την πανοπλία του τον έκανε να μείνει στο κρεβάτι δυο μήνες ώσπου να αναρρώσει - κάτι που του κόστισε δισεκατομμύρια. Οι αντίπαλοι του πίστεψαν ότι τέλειωσε. Ευτυχώς είχε πάντα μαζί του λίγα φύλλα μολόχας και είχαν αποφύγει τα χειρότερα. Εκείνη είχε σηκωθεί με τα μεγάλα αμυγδαλωτά της μάτια δακρυσμένα. ‘Συγγνώμη… συγγνώμη για το κρεμμύδι και τα μυρώνια … σε αναστάτωσα… εγώ δεν…συγχώρεσε με…’

Η ίδια όμως δεν μπόρεσε να συγχωρήσει ποτέ τον εαυτό της. Πήρε την πρώτη Aston Martin που βρήκε μπροστά της κι εξαφανίστηκε απ’ τη ζωή του. Δεν την είχε ξαναδεί από τότε, όσες προσπάθειες κι αν είχε κάνει. Από τότε μόλις έβλεπε μια επικίνδυνη στροφή πάντα ένιωθε τη γεύση της σπανακόπιτας στο στόμα του. Τις σκέψεις του όμως διέκοψαν οι φιγούρες με τα μπλε που του έκαναν νόημα να σταματήσει.

‘Τροχαία;’ σκέφτηκε. Η αλήθεια είναι ότι μόλις πρόσφατα είχε αγοράσει το δρόμο. Έπρεπε να φρενάρει εκτός σχεδίου, το μισούσε όταν συνέβαινε αυτό. Τα κατάφερε όμως, αυτή τη φορά χωρίς να τσακίσει κάποιον – αν και τις προηγούμενες 48 φορές ο διοικητής είχε δείξει μεγάλη κατανόηση. Κατέβηκε και αμέσως ένιωσε κεραυνοβολημένος.

‘Εσύ;! Ω εσύ; Εσύ ω;!’

Εκείνη φάνηκε το ίδιο κεραυνοβολημένη. Προσπάθησε να συγκρατηθεί. Τι να του έλεγε; Ότι οι ενοχές της την είχαν κάνει να εγκαταλείψει τον μεγαλύτερο οίκο μόδας του γνωστού σύμπαντος και να αφιερώσει τη ζωή της στην οδική ασφάλεια μετά απ’ αυτό που του είχε κάνει;

‘Τα χαρτιά σας παρακαλώ’ ψέλλισε προσπαθώντας να κρατήσει τη συγκίνηση της. Αυτός άνοιξε αργά την πλαϊνή κομψή ιταλική δερμάτινη βαλίτσα με το οικόσημο του, και έβγαλε το δίπλωμα του το οποίο επίσης είχε το οικόσημο, όπως και όλα του τα σερβίτσια και τα σώβρακα. Το βλέμμα της έπεσε σε ένα μικρό ασημένιο τάπερ.

‘Μα αυτό… Αυτό είναι…’

‘Ναι. Είναι το τάπερ που είχες φέρει εκείνη τη μέρα. Ακόμα μυρίζει το κρεμμυδάκι. Γι’ αυτό το κράτησα. Δεν πέρασε μέρα να μη σε σκεφτώ. Και μερικές φορές – το βλέμμα του σκλήρυνε σαν κασσίτερος – όταν βρίσκομαι απέναντι σε μια επικίνδυνη στροφή πάντα έχω τη γεύση του κρεμμυδιού στο στόμα μου.’

Δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί άλλο. Πέταξε το πηλίκιο της και τον αγκάλιασε δακρυσμένη. Ο συνάδελφος της είχε σαστίσει. ‘Μισό λεπτό… δεν μπορείτε…’

Εκείνη κοίταξε τον ημίβλακα συνάδελφό της κατάματα. ‘Αυτή η ζωή δεν μου ταιριάζει. Προσπάθησα. Πλήρωσα για το λάθος μου. Όμως πάντα ζούσα στα όρια του νόμου. Πάντα ήμουν ατίθαση, αδάμαστη, καγκουρού. Μερικές φορές δεν είχα φραγμούς, και το πλήρωσα, όπως τότε με το κρεμμυδάκι. Αλλά δεν μπορώ ν’ αλλάξω αυτό που είμαι Χάουαρντ.’

Την αγκάλιασε σφιχτά. ‘Αγάπη μου αγάπη μου αγάπη μου αγάπη μου’ της ψιθύρισε σε μια λογοτεχνική έκρηξη.

Εκείνη ανέβηκε πίσω στη μεγάλη πανάκριβη γυαλιστερή του μοτοσυκλέτα με τις δυο ρόδες και χάθηκαν στο ηλιοβασίλεμα. Ναι, θα πήγαιναν στον πύργο, όπου θα έφτιαχνε μια πίτα με διπλή δόση κρεμμυδάκι. Ίσως και μυρώνια. Ποιος ξέρει;

Εκείνος έβαλε δευτέρα και πήγε μέχρι τα 71 ελπίζοντας ότι ο κινητήρας θα αντέξει. Γιατί τη αξία έχει η ζωή χωρίς λίγο κρεμμυδάκι – ή λίγο κίνδυνο;

Δη εντ. 

Honda RC166

Υπάρχει μηχανολογική τελειότητα;

Ναι, υπάρχει. Αλλά στο RC166 μιλάμε για κάτι παραπάνω από τελειότητα. Μιλάμε για μηχανολογική μαγεία.

6 κύλινδροι σε 250 κυβικά και 24 βαλβίδες σε μέγεθος γόμας μολυβιού. 6 μικροσκοπικά καρμπυρατέρ σε ένα κινητήρα που απέδιδε 65 άλογα στις 20,000 στροφές. Για να καταλάβουμε την απόδοση και τα νούμερα, στα 2000 κυβικά θα είχαμε 48 κύλινδρα 192 βαλβίδες, 32 εκκεντροφόρους και 520 άλογα.

Μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για το 1967. Και για 250 κυβικά.

Τελική ταχύτητα είχε κάτι παραπάνω 240 χιλιόμετρα. Η κατασκευή αυτή είναι ασύλληπτη ακόμα και για σημερινά δεδομένα, το 1966 δούλευαν ακόμα με μετρήσεις 'με το χέρι' δεν υπήρχε computer design. Και αυτό το μοτέρ είναι τρομακτικά δύσκολο αν όχι αδύνατο να φτιαχτεί ακόμα κι έτσι.

O στρόφαλος είναι φτιαγμένος από 13 κομμάτια τόσο μικρά που είναι σα κομμάτια domino. Ήταν τόσο λεπτεπίλεπτος που θα μπορούσε να χάσει το σχήμα του ακόμα και με το χέρι, όμως άντεχε σε τρομακτικές δυνάμεις γυρίζοντας 333 φορές το δευτερόλεπτο παράγοντας όση ισχύ έβγαζε ένα μέσο οικογενειακό ιαπωνικό αυτοκίνητο.

Ο σχεδιαστής του είπε ότι είναι σα να στήνεις 13 μπάλες μπιλιάρδου τη μία πάνω στην άλλη - και μετά να σιγουρευτείς ότι δε θα πέσουν.

Πολλά απ τα περάσματα του λαδιού είναι μισού χιλιοστού - και τα βλέπεις μόνο σε ακτινογραφία.

Αυτή ήταν η Honda του Soichiro πριν αναλάβουν τα τμήματα marketing. Μια εταιρία που ήταν δεκαετίες μακριά απ' τον ανταγωνισμό.

Όταν η BSA και η Triumph δεν μπορούσαν να κρατήσουν τα λάδια τους ή να πάρουν μπροστά ή Honda έφερνε αυτό στο τραπέζι.

Σκεφτείτε απλά το έτος. 1966. Και δείτε τι υπήρχε στον 'ανταγωνισμό'.

XL250 - Goldwing. 70s ride part 2

Εικόνες από ένα καλοκαίρι.

Μια βόλτα στην προσπάθεια να ξεφύγουμε λίγο. Σήμερα το 550 πήρε άδεια και τη θέση του πήρε η Χίπισσα. Μπορώ πλέον να το πω με σιγουριά. Αν κρατούσα ένα μηχανάκι απ' αυτά που έχω θα ήταν το 250.

Φρένα δεν έχω, πετάει τη δευτέρα όταν ζεσταθεί, αλλά στον επαρχιακό έβαλα μια τετάρτη, ή μια τρίτη και πήγαινα παντού. Στρίβει με τη σκέψη. Είναι απίστευτο το στήσιμο του. Σε σύγχρονο θα έλεγα ότι είναι ίσως κοντά σε Van-Van.

Οπως ειπε κι ο Πιτσος είναι 'ενας ήσυχος πιονέρος' που νιώθεις οτι θα σε ταξιδέψει παντού χωρίς να σταματήσει ποτέ. Σε κάποια στροφή παραλίγο να πέσω. Στην εσωτερική. Έδωσα πίεση κι έστριψε τόσο πολύ που παραλίγο να φύγω στο εσωτερικό της στροφής. Παίρνεις γραμμές αλλά δεν έχει σημασία γιατί στρίβει όπως και να ναι.

Τελος οι φωτο, οι τελευταιες πιστευω ανετα θα έμπαιναν σε μια διαφήμιση Honda του '70. Centerfold girl