Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Honda RC166

Υπάρχει μηχανολογική τελειότητα;

Ναι, υπάρχει. Αλλά στο RC166 μιλάμε για κάτι παραπάνω από τελειότητα. Μιλάμε για μηχανολογική μαγεία.



6 κύλινδροι σε 250 κυβικά και 24 βαλβίδες σε μέγεθος γόμας μολυβιού. 6 μικροσκοπικά καρμπυρατέρ σε ένα κινητήρα που απέδιδε 65 άλογα στις 20,000 στροφές. Για να καταλάβουμε την απόδοση και τα νούμερα, στα 2000 κυβικά θα είχαμε 48 κύλινδρα 192 βαλβίδες, 32 εκκεντροφόρους και 520 άλογα.

Μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για το 1967. Και για 250 κυβικά.

Τελική ταχύτητα είχε κάτι παραπάνω 240 χιλιόμετρα. Η κατασκευή αυτή είναι ασύλληπτη ακόμα και για σημερινά δεδομένα, το 1966 δούλευαν ακόμα με μετρήσεις 'με το χέρι' δεν υπήρχε computer design. Και αυτό το μοτέρ είναι τρομακτικά δύσκολο αν όχι αδύνατο να φτιαχτεί ακόμα κι έτσι.



O στρόφαλος είναι φτιαγμένος από 13 κομμάτια τόσο μικρά που είναι σα κομμάτια domino. Ήταν τόσο λεπτεπίλεπτος που θα μπορούσε να χάσει το σχήμα του ακόμα και με το χέρι, όμως άντεχε σε τρομακτικές δυνάμεις γυρίζοντας 333 φορές το δευτερόλεπτο παράγοντας όση ισχύ έβγαζε ένα μέσο οικογενειακό ιαπωνικό αυτοκίνητο.



Ο σχεδιαστής του είπε ότι είναι σα να στήνεις 13 μπάλες μπιλιάρδου τη μία πάνω στην άλλη - και μετά να σιγουρευτείς ότι δε θα πέσουν.

Πολλά απ τα περάσματα του λαδιού είναι μισού χιλιοστού - και τα βλέπεις μόνο σε ακτινογραφία.

Αυτή ήταν η Honda του Soichiro πριν αναλάβουν τα τμήματα marketing. Μια εταιρία που ήταν δεκαετίες μακριά απ' τον ανταγωνισμό.



Όταν η BSA και η Triumph δεν μπορούσαν να κρατήσουν τα λάδια τους ή να πάρουν μπροστά ή Honda έφερνε αυτό στο τραπέζι.



Σκεφτείτε απλά το έτος. 1966. Και δείτε τι υπήρχε στον 'ανταγωνισμό'.

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

XL250 - Goldwing. 70s ride part 2

Εικόνες από ένα καλοκαίρι.
Μια βόλτα στην προσπάθεια να ξεφύγουμε λίγο. Σήμερα το 550 πήρε άδεια και τη θέση του πήρε η Χίπισσα. Μπορώ πλέον να το πω με σιγουριά. Αν κρατούσα ένα μηχανάκι απ' αυτά που έχω θα ήταν το 250.
Φρένα δεν έχω, πετάει τη δευτέρα όταν ζεσταθεί, αλλά στον επαρχιακό έβαλα μια τετάρτη, ή μια τρίτη και πήγαινα παντού. Στρίβει με τη σκέψη. Είναι απίστευτο το στήσιμο του. Σε σύγχρονο θα έλεγα ότι είναι ίσως κοντά σε Van-Van.
Οπως ειπε κι ο Πιτσος είναι 'ενας ήσυχος πιονέρος' που νιώθεις οτι θα σε ταξιδέψει παντού χωρίς να σταματήσει ποτέ. Σε κάποια στροφή παραλίγο να πέσω. Στην εσωτερική. Έδωσα πίεση κι έστριψε τόσο πολύ που παραλίγο να φύγω στο εσωτερικό της στροφής. Παίρνεις γραμμές αλλά δεν έχει σημασία γιατί στρίβει όπως και να ναι.
Τελος οι φωτο, οι τελευταιες πιστευω ανετα θα έμπαιναν σε μια διαφήμιση Honda του '70. Centerfold girl











Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Αγκαθα preview

Μόλις επιστρέψαμε από την αναγνωριστική για το καινούριο κομμάτι που θα προστεθεί στην υπάρχουσα διαδρομή.

Με τους φίλους Κώστα Παπαδάκη, Πίτσο, και Χρήστο Παπαδάκη. Τα μηχανάκια ήταν ένα XT550, ένα KLR650, ένα BMW HP2 κι ένα TTR250.



Δε θα σας πω για τη διαδρομη ομως. Η διαδρομη.... θα τη δειτε οταν ερθετε...χο χο χο...

Ξεκινήσαμε με αρκετή ζέστη απ το Ηρακλειο που ειχε πιασει ηδη απ τις 8 το πρωι. Οσο κατεβαιναμε τοσο γινοταν χειροτερη. Σταματησαμε σε χωριουδακι για καφε και νερο και συνεχισαμε για το βουνο. Με το που φτασαμε κοντα στη Μεσσαρα η ζέστη άρχισε να γίνεται σχεδόν εξωπραγματικη. Με κλειστο κρανος ελιωνες στον ιδρωτα, το ανοιχτο το ξεχναγες γιατι με τη μια σου εκαιγε ο αερας στομα. ματια, μυτη, τα παντα.

Ανεβαινουμε στην κροκαλα κι αρχιζουμε να καταχτυπιομαστε. Τα μοτερ εχουν παρει φωτια αλλα δε διαμαρτυρονται. Ο ιδρωτας μου πεφτει στα ματια και δε βλεπω, τσουζουν παρα πολυ. Ο αερας φερνει καυτα κυματα σκονης απανωτα. Ανοιγω τη ζελατινα για λιγο, μεγαλο λαθος. Την ξανακλεινω σχεδον αμεσως, αλλα βλεπω ελαχιστα απ τον ιδρωτα. Ανεβαινουμε ανηφορικες φουρκετες με μεγαλη υψομετρικη και κροκαλα.

Σταματάμε στο πάνω μέρος του βουνου και ξανα πίσω. Στο γυρισμο, δεν το χω ξανανιωσει αυτο στη ζωη μου. Δυο απο μας, ο Χρηστος κι ο Κωστας φορανε κορντουρα, εγω με τον Πιτσο ειμαστε φουλ ολντ σκουλ, κοντομανικο, βερμουδα, φορμα κτλ. Γυριζοντας απ το βουνο εχω καει, εχει στεγνωσει ο λαιμος μου, τα παντα. Βλεπω την ανηφορα τιγκα στην πετρα και κατεβαζω δυο στον Αργοποδη και παρτα, αρχιζει να πηδαει σαν το κατσικι, κοιταω κοντερ μεσα απ τον ιδρωτα 90-100 στην κροκαλα, αερα πατερα.

Συνεχιζουμε να κατεβαινουμε σε αφορητη, αποπνικτικη ζεστη, ανασαινω οσο λιγοτερο μπορω και με δυσκολια. Ο συμπλεκτης καιει, δε μπορει κανεις να πιασει μανετα, κι εγω κι ο Πιτσος παμε με μια ταχυτητα. Ακουμπαω συμπλεκτη κι αρχιζει και ξεβαφει στο χερι μου, τον τσιμπαω ν αλλαξω ταχυτητα και νιωθω να κανω φουσκαλα στα δαχτυλα απ το καψιμο. Το γκριπ του γκαζιου εχει λαστιχώσει τελειως και στριβει το μισο μαζι με το χερι οπως ανοιγω γκαζι.

Σταματαμε Μεσσαρα, εχουμε κατεβει το βουνο επιτελους. Ρωταμε θερμοκρασια στο χωριο.
47.7

Στο βουνο ηταν παραπανω, σιγουρα.

Σταματαω σ ενα μαναβικο, πεταω φρουτα σε μια τσαντα, νεκταρινια, αχλαδια, της λεω γεμισε μου την τσαντα νερο. Τη γεμιζει, παιρνω κι ενα λαστιχο και ριχνουμε στα κεφαλια μας. Ο Πιτσος σταματησε το 550 κι οταν πηγε να πατησει ελιωνε η ασφαλτος και δεν εβρισκε το παπουτσι προσφυση.

Η γυναικα με ρωταει απο που ερχομαστε. Της λεω ανεβηκαμε το βουνο πανω και με κοιταει και σαλταρει. Βγαινει μ ενα τεραστιο παγωμενο καρπουζι κι ενα μαχαιρι. Ελατε να σας κερασω.

Ειναι οτι καλυτερο εχω φαει στη ζωη μου, εβερ.

Καθομαστε στο πεζοδρομιο, λουζομαστε μπουκαλια νερο, τρωμε μερικα φρουτα και πισω. Εχουμε πιει ο καθενας απειρο νερο αλλα με το που κανεις ενα χιλιομετρο στομα και λαιμος τελος.

Ανεβαινουμε προς Αγ. Βαρβαρα. Εκει εχει 42 βαθμους και ουτε τους νιωθουμε, 'ψύχρα κανει ρε' φωναζω του Παπαδακη. Πραγματικα ταξιδευουμε για λιγο με 42 και μου φαινεται ενα δροσερο αερακι.

Καταληγουμε στο γραφειο του Κωστα με 4 παγωμενες κανελλαδες.

''Μαλάκα επιβιώσαμε''.

Τα δαχτυλα μου εχουν φουσκες απ τις μανετες. Του Χρηστου δυο δαχτυλα εχουν κολλησει μαζι απ το ζορι. Χασαμε την πινακιδα του HP2 εσπασε, οπως και το κωλοφαναρο του ΤΤ, η σολα του Παπαδακη που ξεκολλησε, και κατι αλλα ψιλα...

To κομματι που καναμε ηταν συνολο γυρω στα 180 χλμ.

Αλλα μαλακες επιβιώσαμε.


















Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Οn Any Sunday - again

Λιακάδα κι ωραία μέρα. Μια βόλτα πρώτα από το μαγαζί του φίλου 'Ironmoto' Γιάννη Κριαρά που το χει γεμίσει παλιομηχανάκια...










Ετοιμασίες Λουτσας...





Μετα απ το Γιαννη πηγα βολτα σε μια γιαφκα που χει φτιαξει ενα παλιοροκαμπίλι...


Και μέσα...