Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Τριπλή και πρόστυχη

Το Strange Kind of Woman θα πήγαινε κουτί.

Είναι το σωτήριο έτος 1974 κι εσύ κάθεσαι έξω απ' τη βιτρίνα κάπου στο κεντρικό Λονδίνο και χαλβαδιάζεις. Αν το CB750 έφτιαξε το φέρετρο της Βρετανικής μοτοβιομηχανίας το Η2 έβαλε τα καρφιά. Tι να σταθεί δίπλα στην υστέρω; 12 δευτερόλεπτα το quarter mile γράφανε τα περιοδικά. Δηλαδή τι περιμένουμε άλλο; Την εισβολή απ' τον Άρη;

Κολλάς τη μούρη σου στο τζάμι.


Διαβάζεις το ταμπελάκι που στέκει πάνω στο φτεράκι της, πίσω απ' το τζάμι.

Engine: Air-cooled, two-stroke, transverse three-cylinder,
Engine capacity: 748 cc 
Bore x Stroke: 71 x 63 mm
Compression Ratio: 7.3:1
Induction: 3x 30 mm Mikuni carbs
Starting and ignition: Kick start battery and coil
Max Power: 74 hp  @ 6800 rpm
Max Torque: 7.9 kg-m @ 6500 rpm
Transmission: 5-speed, chain drive.
Frame: Double tubular steel cradle
Front: Suspension: Telescopic hydraulic forks
Rear Suspension: Dual shocks, Swing arm
Brakes: Single disc (front) Drum brake (rear)
Dry-Weight 205 kg (423 pounds)

Fuel Capacity: 17 liters (4.49 gallons)

Τρία τριαντάρια Mikuni να ρίχνουν με τα καντάρια για να ταίσουν 74 δίχρονα άλογα. Αλλά αυτό το μωβ! Αυτό το μωβ! Κι οι άλλοι του χρωματισμοί είν' ωραίοι, αυτό το πράσινο ή το πορτοκαλί, αλλά το μωβ είναι προστυχιά τελείως.

Που να κοιμηθείς το βράδυ. 

Και μετά δυο μέρες τη βλέπεις και στο δρόμο.


Ψάχνεις τσέπες, συρτάρια, καραμπίνα για τράπεζα, ποιος σου χρωστάει λεφτά, τα κάνεις σούμα και μαζεύεις 17 λίρες και 62 πένες. Και τα τρία νοίκια που χρωστάς. 

Πουτάνα τύχη.

Αράζεις πίσω και χαζεύεις το deep purple μωρό. Τουλάχιστον θα περιμένεις να φύγει ο τύπος να μυρίσεις λίγο διχρονίλα.



Κάθεσαι απέναντι της στο παγκάκι, έχοντας τσιμπήσει την εφημερίδα. Κοιτάς μια τις αγγελίες για δουλεία, μια το πουτανοφλέικ στην ουρά της, τα δυο αλληλένδετα. Θα κάτσεις εκεί μέχρι να φύγει ο τύπος ν' ακούσεις και τον ήχο και μετά καρφί το τουρ της ανεργίας, από πόστο σε πόστο.

Πως σε λενε mate ?
Tom Hunter
Tι ξέρεις να κάνεις;
Σούζες και να πινω μπυρες

Μάλλον θα πρεπε ν' αλλαξεις γραμμη συνεντευξης. Αν εβρισκε δουλεια σε κανα βενζιναδικο θα ηταν καλύτερα, να ταΐζει και το μωρό.

Γονατίζεις δίπλα στο ντεπόζιτο. Δηλαδή μ' ένα μεροκάματο του τάληρου.... αν την δίνουν με δόσεις...


αλλά έχεις χαθεί προ πολλού στην αντανάκλαση στο ρεζερβουάρ για να σκέφτεσαι νούμερα...

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Slide 101



Πώς να παίξεις slide κιθάρα. Τhe basics.

1. Φόρα παντόφλες. Η χαλάρωση είναι σημαντική.
2. Βάλε γυάλινο slide ή κεραμικό ή αναπτήρα μπικ ή μπουκάλα μπύρας ή κάτι.
3. Μην πατάς τις χορδές, slide το είπανε.
4. Χτύπα πάνω στα τάστα όχι ανάμεσα.
5. Κάνε open G ή open D tuning
6. Σπάσε 3 slide. Μείνε με τα μεταλλικά.
7. Όλοι οι μαστερ του slide θα σου πουν ποσο σημαντικό είναι να κάνεις mute τις χορδές που δε θες ν ακουστούν. Γράφτους. Βάρα εκεί ν’ ακούγονται όλες, σου δίνει ένα cosmic vibe. Λες και στα juke joints που ήταν όλοι λιάρδα από το moonshine έκαναν mute να μην ακούγεται η D.
8. Μια και θα χρειαστείς αρκετά μπουκάλια πιες τις μπύρες πριν. Από την τρίτη μπύρα και μετά πάει μόνο του το slide. Γλυκαίνει κι ο ήχος πάρα πολύ. Μετά την πέμπτη μπύρα την κοιτάς και παίζει μόνη της.
9. Άρχισε να διανθίζεις το λεξιλόγιο σου με yee-haw, yes maam και φτύνε.
10. Βάλε στην άκρη μερικές συνταγές για burger με κροκόδειλο.
11. Κάνε σ΄όλες σου τις κιθάρες παράξενα κουρδίσματα. Φτιάξε δικά σου κουρδίσματα με πολλές διέσεις και υφέσεις στις ανοιχτές.
12. Ξέχνα ποια έχει ποιο κούρδισμα. Δεν έχει σημασία. Ολο και κατι θα πετύχεις.
13. Βάλε τον ενισχυτή σου στο 11. Η ένταση πάντα πείθει ότι ξέρεις τι κάνεις.
14. Φώναζε για να σκεπάζεις την κιθάρα και βάρα για να σκεπάζεις τη φωνή.
15. Άρχισε να κοιτάς με οίκτο οποιονδήποτε παίζει παραπάνω από 3 χορδές και χρησιμοποιεί περισσότερο από ένα δάχτυλο.

Go for it. Totally worth it.



Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Back to the future

Ο Τάνταλος κι ο Σίσσυφος είχαν τα δικά τους βασανιστήρια. Το δικό μου είναι να ζω με τη συνεχή διαπίστωση του πόσο τραγική αποδείχτηκε η γενιά μου.

Η οποία πέρα από τα τραγικά λάθη σε κάθε τομέα, από την πολιτική και την κριτική σκέψη μέχρι την παιδεία και το περιβάλλον επιμένει να λέει τη γνώμη της με στεντόρεια φωνή και να ρίχνει στον Καιάδα οτιδήποτε καινούριο.

Η γενιά που μεγάλωσε με τα κουδούνια της ΥΕΝΕΔ, που έθρεψε σαπουνόπερες και ανέδειξε τη Ρούλα, γκρινιάζει για τα 'αποβλακωμένα παιδιά με τα κινητά.'

Η γενιά που διέλυσε τη χώρα απ' όποια μεριά μπορούσε συνεχίζει την προσπάθεια του να δίνει συμβουλές σε κάθε νέο για το πως να ζήσει τη ζωή του.

Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει κάποιος ότι η οργή και η απαξίωση δεν είναι γόνιμες αντιδράσεις. Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι αποκαλώντας τα παιδιά αποβλακωμένα δείχνεις ότι έχεις χάσει κάθε ελπίδα για το μέλλον, κάθε ελπίδα να επικοινωνήσεις με τους νέους, κάθε επαφή με τη ζωή - γιατί ζωή είναι αυτό που τρέχει, όχι αυτό που έζησες - γιατί καταλήγεις σαν τον γέρο έξω απ' το καφενείο με τη μαγκούρα που του φταίνε και οι κάλτσες του.

Το χω ακούσει κι απο εκπαιδευτικό. ''Τα σημερινά παιδιά είναι χαζεμένα''.

Μπαίνεις στην τάξη και θεωρείς ότι τα σημερινά παιδιά είναι χαζεμένα; Αλήθεια;

Άλλο η κριτική κι άλλο η απαξίωση. Η κριτική είναι κάτι πολύ γόνιμο, η απαξίωση είναι δηλητήριο.

Ευτυχώς τα 'παλιά καλά χρόνια' δεν ξανάρχονται. Αν θέλετε να γίνει κάτι καλό πρέπει να πάτε εσείς μπροστά. Όχι να προσπαθήσετε να σύρετε τους νέους πίσω. Ψάξτε, κάπου είχατε ένα πιτσιρίκι, βρείτε το.

Άντε, γιατί χανόμαστε.



Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

Πόθοι στα Γαιδουράγκαθα

Σήμερα ξεκίνησα με το φίλο Κώστα και τη Μαρία για να δούμε διαδρομές για τα Γαιδουράγκαθα.

Στην αρχή είχαμε ξεκινησει για να ειναι μονο χώμα, μετά κόλλησαν και πολλοι στρητάδες οπότε είπαμε να το κάνουμε ως εξης:

Να βρούμε ένα προορισμό νότια Κρήτη που να πάμε μέχρι εκεί μόνο άσφαλτο ώστε να μπορούν να έρθουν όλοι. Το μέρος που θα πάμε να έχει κοντα πολλές και καλές χωμάτινες διαδρομές κάθε είδους ώστε να λυσσάξουν τα χωματερά και όσοι γουστάρουν. Επίσης θέλαμε καθαρή θάλασσα, ταβερνάκια κοντά, παγωμένες μπύρες και τα ρέστα.

Μετά από αρκετό ψάξιμο καταλήξαμε στα Πλατιά Περάματα που είναι πολύ κοντά στους Καλούς Λιμένες και το Λέντα. Εκεί έχει χώρο για να αράξουμε, αλλά έχει και το καλύτερο. Τουλάχιστον 20 χλμ φλαταδούρα και χωματόδρομους γύρω γύρω για να πάνε από σκληροπυρηνικοί μέχρι light. Έχει 9 χλμ ωραίο χωματόδρομο που ενώνει τα Περάματα με το Λέντα. Το κάναμε σήμερα και μετά συνεχίσαμε όλο πέρα, περάσαμε ένα μικρό φαράγγι και ξαναβγήκαμε από την άλλη μεριά και γυρίσαμε Ηράκλειο.

Ο χωματόδρομος έχει μόνο 2-3 δύσκολα κομμάτια που θέλει πατιναριστά και αργά για στρητ, οτιδήποτε είναι ελαφρύ κτλ περνάει αέρα. Το υπόλοιπο είναι φλαταδούρα, σε σημεία έχει φυτευτή κροκάλα, και σε μερικά σημεια απανωτά σαμαρακια που αν δεν τα αντεχουν οι αναρτήσεις σας ή τα νεφρά σας τα περνάτε λάου λάου. Οι υπόλοιποι αέρα πατέρα. Έχει κομμάτια για τσίτα γκάζια, νεροφαγώματα ελάχιστα, χώρια που φεύγουν κι άλλοι χωματόδρομοι αριστερά δεξιά απ' τον βασικό.

Πάρτε φωτό και μετά λέμε τα υπόλοιπα.





















Αρα μπορει να ρθει καποιος και
- να κανει μπανάκι και να μην κανει χωμα καθολου, να ερθει για το χαβαλε
- να κανει μονο το βατο χωματοδρομο με το στρητ ετσι για τη βολτα και να μην κανει τα δυσκολα κομματια
- να λυσσαξει στο χωμα απ την ωρα που θα παει μεχρι να τον βρουνε στη μουρνια
- να παρει τους παραδρομους απ το χωματοδρομο και να δουμε που θα βγει..
- να κανει μονο ασφάλτινες βολτες στο ωραιο στροφιλικι που εχει στα γυρω χωρια

Ετσι οτι και να γουσταρει ο καθενας δεν χαλιέται...

Φαγητο τωρα. Στο χωματοδρομο αναμεσα στα δυο χωρια εχει μια εκπληκτικη ταβερνα, πηγαμε σημερα και μας κερασε η γυναικα συρωτό γιαούρτι θεικό, παξιμαδι, και πολλά άλλα και δε δέχτηκε χρήματα (ταβέρνα έτσι;) γιατι μας ειπε 'σιγα παιδια, ετσι ειναι η Κρητικη φιλοξενια'. Επισης η ποιοτητα αντε γεια, σε ολα. Θα μας φτιαξει σφακιανες πιτες, τσιγαριαστο, κουνελι στιφαδο με κριθαρακι, οτι θελουμε. Οι τιμες ειναι επισης το κατι αλλο. 6 ευρώ το πιατο χοιρινή μεγάλη, θα τα πουμε αυτα οταν ειναι ωρα.

Παρτε και το προγραμμα τωρα - που το ακολουθει οποιος θελει.
Μαζευομαστε το πρωι στο λιμανι.
Τυροπιτα-καφεδακι-βενζινα, δρομο.

Παμε Πλατια Περασματα.

ΕΚΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΚΑΝΕΙ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ.

(ειναι σφιχτο, το ξερω)

Κατα τις 4 θα πω στη γυναικα να ετοιμασει στην ταβερνα για οσους ειμαστε. Φυσικα οποιος θελει τρωει οπου θελει. Ή δεν τρώει. Ή κλέβει κότες. Ανοιχτά.

Τα υπολοιπα στην πορεια...

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Αργοπόδης the great

Διαβάζω αρκετά τεστ, και από πολλές πηγές. Σπάνια μιλάω γι' αυτά, αλλά μερικά με κάνουν να χαμογελάσω ειδικά όταν αφορούν το πως σκέφτομαι και την πρόσφατη επιλογή μου του Αργοπόδη.

 Το Cycle World κάνει ένα πολύ καλό συγκριτικό ανάμεσα σε:

 KTM990
Husky TR650 Terra (υπέροχο)
Τiger 800XC Triple
Yamaha Super Tenere
KLR650

 και ποιο θα διάλεγαν σε περίπτωση Armageddon.


 Το τεστ το βρίσκετε εδώ:

http://www.cycleworld.com/2013/03/29/2013-adventure-bike-comparison-test-review-stats-photos/

Αξίζει αν έχει κάποιος καλά Αγγλικά να το διαβάσει όλο.

Θα γράψω απλώς το συμπέρασμα που αφορά το νικητή του τεστ, KLR.

''Which brings us to the winner. Here, Volkman spoke for all of us: “No Internet support and no trained motorcycle technicians will be available after Armageddon. So, I want the AK-47 of adventure bikes. Beauty, plastic doodads and sophisticated electronics won’t matter. I don’t need a bike that will shed plastic in a fall like a Labrador Retriever loses fur in the summer. I need absolute reliability, ease of access to mechanical internals and no-manual fixability. This bike isn’t the best in all areas, but, like the AK, it will be simple, reliable and effective. The bike I’m riding through the dust with the sunset at my back is the Kawasaki KLR650. When I pull the trigger, I want it to fire. Dust, sand or mud won’t stop this bullet.”

Kαι η μετάφραση:

''Πράγμα που μας φέρνει στο νικητή... Δεν θα υπάρχει internet support και ειδικευμένοι μηχανικοί μετά τον Αρμαγεδδών. Θέλω το ΑΚ-47 της μοτοσυκλέτας. Τα όμορφα πλαστικά και τα σοφιστικέ ηλεκτρονικά δεν θα έχουν κανένα ρόλο. Δε θέλω μια μοτοσυκλέτα που θα χάνει τα πλαστικά της σαν Λαμπραντόρ το καλοκαίρι. Θέλω απόλυτη αξιοπιστία, ευκολία πρόσβασης στα μηχανικά μέρη και επισκευή ακόμα και χωρίς μάνιουαλ. Αυτή η μοτοσυκλέτα δεν είναι η καλύτερη σε όλα, αλλά όπως το ΑΚ είναι απλή αξιόπιστη και αποτελεσματική. Το μηχανάκι που θα καβαλούσα στο χώμα με τον ήλιο να δύει πίσω μου είναι το Kawasaki KLR650. Όταν πατήσω τη σκανδάλη θέλω να πυροβολήσει. Σκόνη άμμος ή λάσπη δε θα σταματήσουν αυτή τη σφαίρα.''