Harley Davidson και άλλες ασθένειες

Πηρα βολτα το Sportster το Σ/Κ. Μια μικρη.

65 αλογα? Με τιποτα, φαινοταν αρκετα παραπανω. Τα 55 μιλια που εδειξε το κοντερ μου φανηκαν χαλαρα 140 χλμ.

Κραδασμοι τρελοι. Θεση οδηγησης καλυτερη απ οσο περιμενα, οχι τοσο ξαπλα.

Αναρτησεις; Δεν ξερω, δεν εχει. Ανυπαρκτες.

Βαρυ, πολυ. Το γκαζι στο συγκεκριμενο ηταν τυπου ον-οφφ, δεν εχει λιγο γκαζι, εχει ή ολο ή καθολου. Σαζμαν θετικο αλλα με πολυ θορυβο. Μηχανακι του 70.

Απολαυσα βολτα, εννοειται.

Παιρνω μετα απο λιγο το 13.Στο πρωτο φρεναρισμα παραλιγο να φυγω πανω απ το τιμονι. Συνηθισμενος απ το Χαρλευ τα φρενα του 13 μου φαινονται τρελα, το γκαζι ασυλληπτο (εχει περιπου τα διπλα αλογα του Χαρλευ). Στριβει πανω σε κερμα (μη φωναζετε, ΜΕΤΑ το Χαρλευ ειναι οι εντυπωσεις - μετα το FZ1 μου ειχε φανει τσοπερ.)

Αποτελεσμα; Μια βολτα με το 13, πολυ μικρη. 170-180 στις ευθειες. Στις στροφες να πηγαινω οσο μπορω με το κτηνος, και ξανα παρτα. Ο αερας με κοπαναει αλυπητα, κατεβαινω απ το 13 κι εχει γυρισει το ματι μου κανονικα.

Βολτα εκανα; Ποιο ηταν η βολτα; Το Χαρλευ ή αυτη;

Το μειονεκτημα του 13, ειναι οτι σε μπριζωνει για ενα τροπο οδηγησης που αν πας να τον ακολουθησεις σε ζοριζει ασχημα. Οχι δε θελω σπορ χιλιαρι, γιατι θα μπω χειροτερα στην πριζα, καθε αλλο. Το 13 με συγκρατει να μην κανω μλκιες. Τουλαχιστον οχι χοντρες και οχι συχνα.

Και ξανα το ερωτημα.Ποια ηταν η βολτα με ολη τη σημασια της λεξης;

Το 13 ή το Χαρλευ;

Oregon

Έψαχνα για αρκετη ωρα για να βρω καποιο ηχητικο δειγμα σε βιντεο ή κατι αλλο.

Τους Oregon τους ειχα συναντήσει σε ενα απο κεινα τα πολυωρα ψαξιματα σε δισκαδικα. Εκεινη η εποχη ηταν παραδεισος. Ανοιγαμε 2 μπυρες με το Μανωλη, τον ιδιοκτητη και βαζαμε στο πικαπ οτι φαινοταν ενδιαφερον. Οτι μ αρεσε το βαζαμε στην ακρη και το χρωστουσα επ' απειρον. Οτι λεφτα ειχα στα βινυλια πηγαινανε.

Εκει λοιπον ακουσα και πρωτη φορα Oregon χωρις να ξερω οτι αναμεσα τους ήταν ο 'πολυς' Colin Walcott. Σιταρ, ομποε, ακουστικες κιθαρες, σαξοφωνο, κοντραμπασο, βιολοντσελο, πραγματικα αναριθμητα στη συνθεση τους σχηματα στο τι χρησιμοποιουσαν.

Ξεκινησαν το 60 απο δυο φοιτητες του Oregon τους Ralph Towner και Glenn Moore με επιρροες απο Bill Evans μεχρι βραζιλιανικη μουσικη. Με τεραστιες σπουδες διπλα σε μεγαλους οπως ο Dexter Gordon. Oταν ηρθε μαζι τους ο Walcott που επαιζε απο ταμπλα μεχρι σιταρ αρχισε να δενει το πραγμα. Επαιζαν 10 χρονια μαζι, με πειραματισμους ατελειωτους μεχρι που εκαναν το ντεμπουτο τους το 71. Οι διακρισεις ακολουθουσαν η μια την αλλη, ενα αλμπουμ τους μπηκε στα 100 καλυτερα Jazz albums.

Το 84 ο Walcott σκοτωνεται σε τροχαιο ατυχημα. Η συνθεση αλλαζει με την προσθηκη εκπληκτικων κρουστων του Ινδου Trilok Gutru.

Η μουσικη τους ειναι οπως και τ' ονομα τους εξαιρετικα απλη. Καμια σχεση με την τζαζ που γινεται ανυποφορη μετα τα πρωτα 5 λεπτα. Απιστευτα λυρικος και δεμενος ηχος. Βρηκα ενα οχι ιδιαιτερα αντιπροσωπευτικο δειγμα τους, εχουν γραψει αρκετα καλυτερα, αλλα δινει μια καλη γευση...

Flash (not Gordon)

Aπο καιρο σε καιρο τρωγω κατι τρελλα κολληματα.

Το κακο ειναι οτι σπανια ειναι παροδικα, με πιανει και τα συνεχιζω. Επαιζα χθες λιγο κιθαρα,

μπυριτσα και μου καρφωθηκε.

Μπασο ειχα προσπαθησει να μαθω, εμαθα λιγο, δεν τρελλαθηκα. Πνευστα μπα, δεν ειμαι του φυσηματος. Οσα εχουν δοξαρι, δλδ λυρες, βιολια κτλ δεν τρελλαινομαι, περα απ το τσελο. Επισης σκεφτομουν για κατι που δεν θα επαιζα παλι ροκ-μπλουζ κτλ, γι' αυτα η Charvell φυσαει.

Σιταρ.

Τσααααααααακ φλασια. Βαζω να παιζουν πισω κατι ινδικα τζαζ αυτοσχεδιαστικα γμσε τα. Ψαχνω ψαχνω. Γυρω στα 300-600 γιουρα για ενα καλο μαθητικο σιταρ. Οι χορδες περνανε κατω απ τα ταστα. Τι λες ρε φιλε. Τα ταστα ειναι κινουμενα.

λεω θα μας τρελλανεις; και πως κουρδιζω? Το κουρδισμα λεει ο καλλιτεχνης εξαρταται απο την παραδοση σου, τη σχολη σου, την προτιμηση σου και το προσωπικο σου στυλ. Καταλαβα, τα μισα ξεκουρδιστα ειναι.

Αρχιζω και θυμαμαι και κατι κομματακια Miles Davis, Colin Walcott κτλ που παιζανε με κατι μυστηριους με σιταρ μεσα. Κινουμενα ταστα ε? Το θεμα σ' αυτα τα οργανα ειναι οτι δεν παιζεις 'κομματια'. Κανεις αυτοσχεδιασμο, Improvisation που λενε.

Το εντελως αντιθετο απ τα καρφωμενα 12μετρακια μου. Εκει ισχυει και το ρητο οτι η τζαζ ειναι σαν τον αυνανισμο. Μονο αυτος που παιζει τη βρισκει. Για να το σκεφτουμε λιγο ομως. Αυτος που παιζει δεν παιζει κατι mainstream και ευπεπτο για να σ' αρεσει εσενα που ακους, αυτος παιζει τα σωψυχα του. Μπορει να του βγει μια μλκια, μπορει να του βγει καλουτσικο, μπορει να του βγει γμω. Οτι και να βγει δεν μπορει να το ξαναπαιξει, σας το υπογραφω. Της στιγμης ειν' αυτα. Ρωτηστε 10 κιθαριστες και θα σας πουν οτι καποτε παιξανε ενα #$ τα σολα που αναθεμα και θυμουνται τι ητανε.

Συνεχιζεται (;)

Time Machine

Εχει γραφτει και ξαναγραφτει σε εκατονταδες βιβλια επιστημονικης φαντασιας, μερικα απο πολυ γνωστους και καλους συγγραφεις... HG Wells..

Ονειρο επιστημονων απιαστο, ταινιες επι ταινιων. Φιλοσοφικα ερωτηματα αλυτα. Κι αν ξαναγυριζα πισω αυτα που θα εκανα θα αλλαζαν αυτο που τωρα ειναι παρον?

Χαος.

Μηπως το παμε λαθος τελειως? Μηπως οι χρονομηχανες υπαρχουν αναμεσα μας? Μηπως η αντιληψη μας και οχι καποια καλωδια και τεχνικες διαστρεβλωσης του χωροχρονου ειναι που θελουν δουλεια;

Μηπως μια χρονομηχανη ειναι τοσο απλη οσο ενα χαρτι;

Ειναι Παρασκευή μεσημερι, μετα το σχολειο. Το πιτσιρικι καθεται στο τραπεζι της κουζινας και ζωγραφιζει με κεινη την ηρεμη ευδαιμονια που του δινει το διημερο διαλλειμα απ' το σχολειο. Η κιτρινη μπογια του, πιανει ακριβως το φως εκεινου του μεσημεριου και το περναει στο χαρτι. Απ το βαζο μπροστα του, δυο πεταλα απο τα χρυσανθεμα που αρχιζουν να μαραινονται στο βαζο εχουν πεσει στην πανω δεξια γωνια της ιχνογραφιας, αλλα δεν τα διωχνει για την ωρα.

Με την κοκκινη μπογια που του δανεισε η Αννα 'να μου δωσεις να βαψω λιγο;' 'ναι, ελα' (τα μαλλιά της μυριζαν ομορφα) αρχιζει να χρωματιζει τον ηλιο πανω απ' το κιτρινο, για να του δωσει λιγο ακομα απ το χρωμα της Αννας.

Σταματαει για λιγο να το θαυμασει κοιτωντας με τα ματια μισοκλειστα οπως ολοι οι μεγαλοι ζωγραφοι, και παιρνει ενα κομματι πιτα απο το πιατακι διπλα του. Λιγη άχνη ζάχαρη, λίγη κανέλλα πέφτουν πάνω στο σπιτακι κατω απ τον ηλιο του. Τα σκουπιζει βιαστικα με την αναστροφη του χεριου, και κοκκοι τους ποτιζουν το χαρτι, μπαινουν βαθια μεσα και γινονται ενα.

Το δεντράκι διπλα απ το σπιτι ειναι το ιδιο με αυτο στο σπιτι του φιλου του του Μιχαλη, του αρέσει αυτο το δεντρο. Ισως πει στην Αννα να της το δειξει μια μερα (τα μαλλια της μυριζαν ομορφα)

Κι εκει απ τη γωνια της ζωγραφιας ερχεται ο πατερας του και του φερνει το δωρο που περιμενει για τη γιορτη του, εκεινο το τρομερο τζιπ, το μεγαλο, της βιτρινας με την μεγαλη κεραια με το σημαιακι.

'Δες εδω, φαινεται η μαμα δε συμμαζευε χρονια. Παλιες ζωγραφιες, δικια σου πρεπει να ναι αυτη.'

Η ζωγραφια μετα απο 38 χρονια. 38 χρονων κανελλα. Ο πατερας δε θα ρθει απ τη γωνια, και το τζιπακι ειναι κατω στο υπογειο μ' ενα τροχο σπασμενο. Ξαφνικα ολα ζωντανευουν, το ξερεις αυτο το δεντρο, αυτο το σπιτακι που μυριζει κανελλα και ζαχαρη, κι ο ηλιος απο πανω κόκκινος, τι να κανει ο Μιχαλης ο φιλος του, απόγευμα πρεπει να ητανε γιατι εχει ενα κιτρινωπο τονο το χαρτι παραξενο (σα κουρασμενα χρυσανθεμα), και (τα μαλλια της μυριζαν ωραια) ξαφνικα νιωθει πολυ κουρασμενος, (Αννα) πως λεγανε εκεινο το κοριτσακι (Αννα) που καθοταν πισω του στο δημοτικο (ΑΝΝΑ φωναζει η ζωγραφια).

Εδω κατι εχει πεσει, το χαρτι εχει κοκκινισει λιγο, αφη, μυρωδιες, οραση συνωμοτουνε, θελει να βγει εξω και να παει βολτα, ναι, Αννα τη λεγανε. Τι να κανει αυτη τωρα?

τι σημασια εχει?

Απογευμα ειναι, παμε μια βολτα, παμε να βρουμε χρυσανθεμα.

Αννα τη λεγανε.

Xωρις τιτλο

Ασπρομαυρη φωτο ενα παιδι με κοντα παντελονακια και γδαρμενα γονατα κλωτσαει τα χαλικια με μανια εξω απ την εκκλησια. Η μανα του, οι φιλοι του, ειναι μεσα, στη βαφτιση που γινεται. Δε μπαινει, σκαρφαλωνει τα δεντρα, παιζει μπαλα με τα μπουκαλια, λερωνει τα χερια του κι ας ξερει οτι θα τ' ακουσει μετα. Στο τελος παιρνει ενα κλαδι, καθεται κι αρχιζει και ζωγραφιζει στο χωμα.

Καπου μακρια ακουγεται η λειτουργια.

Εγχρωμη φωτο, θαμπη, λιγο μεγαλυτερη απο πακετο τσιγαρα. Πιο περα ειναι μαζεμενοι οι μεγαλοι και μιλανε γυρω απ το τραπεζι. Ο πιτσιρικας γυαλιζει ενα κοκκινο ποδηλατο και χαμογελαει αμηχανα στο φακο. Ολα πισω του φαινονται παραξενα μικρα, ακομα πιο μικρα απ οτι θα υπολογιζες απ το βαθος πεδιου. Ξερεις οτι μολις φυγει η καμερα θα ξαναγυρισει στον κοσμο του γυαλιζοντας μαλακα το μεταλλο.

Καπου μακρια ακουγονται οι φωνες των μεγαλων.

Φωτο μικρη σε κινητο. Στη δουλεια. Μερα που τα ξυνεις. Οι υπολοιποι γελανε με αστεια, βλεπουνε βιντεο, λενε βρωμικα ανεκδοτα. Κοιταει τη φωτο στο κινητο, ενα δρομο επαρχιακο στη νοτια Γαλλια. Δεν εχει τιποτα το ιδιαιτερα ομορφο εκτος που οποτε το βλεπει φανταζεται τον εαυτο του μεσα στην εικονα με τη μηχανη. Να, σ εκεινη τη στροφη, ομορφα το γκαζι, ομορφα, ανοιγμα στην ευθεια, και σα ν ακουει τον ηχο της να χανεται στην ευθεια.

Καπου μακρια ακουγονται τα γελια απ' τους συναδελφους.

Την Κυριακη θα παρω ειτε το Χαρλευ, ειτε το δικο μου, δεν εχει σημασια, καμια. Θα περπατησω λιγο κοιτωντας την οπως παντα, θα γυαλισω μαλακα το τεποζιτο της με ενα πανακι, θα σχηματισω στο μυαλο μου την εικονα απ αυτη την ομορφη διαδρομη στη νοτια Γαλλια. Και πιστος στο DNA μου, τοσα χρονια μετα τη βαφτιση, τη ζωγραφικη στο χωμα, το ποδηλατο μου, το ονειρο του ταξιδιου που δεν εγινε, θα κατσω πανω και θα ανοιξω γκαζι για το πιο πολυτιμο συναισθημα ολων.

Καπου μακρια πισω μου θα χανεται η πολη.

Aκομα τιποτα

Περιμενω απ το πρωι τηλεφωνο απ τις τραπεζες να μου πουν να μην παω αλλα λεφτα. Ακομα τιποτα. Τι διαολο γινεται; Δυο μερες τωρα εχει βγει ο Γιωργος.

Ρε λες?

Ξαφνικη απορια

Τωρα που βγηκε ο Γιωργακης θα συνεχισουν να μας ψεκαζουν μπακλαβαδωτα οι Ελοχιμ?