Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

The Fixxer


Θα έχετε διαβάσει σίγουρα πολλές φορές και από διάφορες πηγές το πόσο ωραίο είναι να ασχολείσαι με τη μοτοσυκλέτα σου και να τη μαθαίνεις. Σ’ αυτό είμαι κι εγώ υπαίτιος σε κάποιο βαθμό με όσο κόσμο έχω πωρώσει απ’ αυτή τη σελίδα να ασχοληθεί με restoring και γενικά μαστορέματα. Το σε τι φαύλο κύκλο και τι άβυσσο μπορεί να πέσει κάποιος δεν το χω γράψει ποτέ, και το κάνω τώρα προκειμένου να εξαγνιστώ για τις αμαρτίες μου.
Για να μαστορέψει κάποιος αρχίζει και ρωτάει, ασχολείται, ψάχνει, διαβάζει. Στα πρώτα βήματα συνήθως συμβουλεύεται και το μηχανικό του ή κάποιον άλλο γνώστη. Κι εκεί αρχίζει το κολαστήριο. Ας πούμε ότι θέλεις να κάνεις μια εργασία στο μοτέρ, αρκετά απλή, που έχει να κάνει με γυαλίσματα ή καθαρισμούς. Το πρώτο βήμα στο χείλος του γκρεμού είναι η ακατανόητη ορολογία των μαστόρων. Ο guru που επέλεξες μπορεί κάλλιστα να σου πει ‘α, δεν είναι δύσκολο. Στου Αντώνη πήγαινε και πάρε ένα τσικρικάρι το απλό πες.’
Ο διάλογος που ακολουθεί πάει κάπως έτσι:
Εσύ: ‘Στου Αντώνη;’
Guru: ‘Ναι, ξέρεις του ψηλού’
Ε: ‘Ποιανού Αντώνη;’
G: ‘Του Αντώνη; Που πουλούσε παλιά τα κρύσταλλα;’
Διεύθυνση δεν παίζει. Έχεις αρχίσει να χεις την εντύπωση ότι ο Αντώνης είναι αυτόνομο κρατίδιο και πρέπει να το ξέρεις. Μετά από 213 χλμ. γύρω γύρω, τρεις κλήσεις για παρκάρισμα και ένα σκασμό βενζίνα βρίσκεις τον Αντώνη. Και κάνεις το λάθος να μπεις. Με το που θα μπεις βλέπεις τουλάχιστον 10 άτομα οι οποίοι ξέρουν τι τους γίνεται να κρατάνε διάφορα ματζαφλάρια και να μιλάνε σανσκριτικά. ‘Το 25άρι το κοντό δώσε μου καλύτερα’. ‘Δώσε μου και τη λούπα του’. ‘Περτσίνωσε το να πιάσει’. Και προχωράς σαν το πρόβατο στη σφαγή.
Εσύ: ‘Γεια σας’
Αντώνης: ‘Πες μου.’
Ε: ‘Θα ήθελα ένα τσικρικάρι’.
Pause.
Η επόμενη ερώτηση είναι η μαγεία. Είναι το point of no return. Είναι όταν καταλαβαίνεις το λάθος αλλά είναι αργά. Είναι κατά κανόνα τόσο ακατανόητη όσο τα σήματα της τροχαίας στο μέσο οδηγό.
Α: ‘Τσικρικάρι με πόσα ράουλα;’
Ε: ‘Ε…’
Α: ‘Το κοντό θες;’
Ε: ‘Ε… απ’ τον τάδε έρχομαι..’ (ναι σιγά μη γλυτώσεις)
Α: ‘Ναι και τι σου είπε;’ (Έχουμε εδραιώσει την πεποίθηση ότι δεν ξέρεις τι σου γίνεται και ότι σ’ έστειλε η μάνα σου να πάρεις ψωμί).
Ε: ‘Ε… το απλό μου είπε να μου δώσετε.’
Α: ‘ΕΣΥ τι θες να το κάνεις;’
Εδώ πλέον έχεις φτάσει στον απόπατο. Αν το απαντήσεις κι αυτό δεν ξαναφεύγεις από κει μέσα. Αντιλαμβάνεσαι ότι όλοι οι ματζαφλαροκρατούντες έχουν σταματήσει και σε κοιτάνε. Δεν ακούγεται τίποτα. Πέφτει ένα περτσίνι και πέφτει σε slow motion σαν το matrix.
Ε: ‘Θέλω…ε…’
Α: ‘Ναι, πες μου τι θέλεις’ (πλέον παίρνουν τροπή γερμανικής τσόντας τα πράγματα)
Ε: ‘Θέλω να καθαρίσω το καπάκι του μοτέρ’
Α: ‘Ποιο Volvo έχεις;’ (μια και ο Αντώνης αυτά πουλάει αλλά δε στο πανε).
Ε: ‘Έχω ένα CBR600RR
Το χασες. Πέτα κάτω με τρόπο το χαρτάκι που γράφει τσικρικάρι και άρχισε να οπισθοχωρείς προς το μηχανάκι σου. Με λίγη τύχη θα είσαι τρία τετράγωνα πέρα πριν καταλάβουν ότι δεν ξέρεις τι σου γίνεται.
Υπάρχει και η άλλη περίπτωση – η οποία είναι βέβαια χειρότερη. Να ξέρει τι του λες και να στο δώσει αμέσως.
Αντώνης: ‘Έλα αδερφέ. 6 ευρώ. Που θα το βάλεις αυτό;’
Και για να εξηγούμαστε. Οι μισοί ανταλλακτικατζήδες όταν σου δίνουν ανταλλακτικό είναι σα να σου προξενεύουν κόρη. Έτσι θα στο δώσουν; Τι θα το κάνεις; Που θα το πας; Κι άμα κακοπέσει;
Εσύ: ‘Θα καθαρίσω το καπάκι από το μοτ-’
Αντώνης: ‘Ποιος σ’ έστειλε;’ (κοφτά)
Ε: ‘Ο τάδε.’
Α: ‘Και σου είπε να πάρεις αυτό; Έτσι σου είπε; Αυτό σου είπε; ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ;’
Έχεις αρχίσει να φοβάσαι ότι θα τον πάρει τηλέφωνο.
Ε: ‘Ναι… ένα απλό τσικρικάρι μου είπε…’
Α: ‘ΠΕΣΤΟΥ’
Ε: ‘Ναι;’
Α: ‘ΟΤΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΠΕΣ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ’
Ε: ‘Νννναι…;’ (το χεις καταλάβει ότι δεν το παίρνεις, έτσι;)
Α: ‘ΟΤΙ ΑΥΤΑ ΠΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΚΑΝΟΥΝΕ. ΑΥΤΟ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΣ.’
Ε: ‘Μάλιστα’
Α: ‘ΑΥΤΑ ΠΕΣ ΤΟΥ ΤΑ ΕΙΧΕ ΠΑΛΙΑ Ο ΚΩΣΤΗΣ. ΝΑ ΣΕ ΣΤΕΙΛΕΙ ΠΕΣ ΣΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙΣ’
Εκεί αν είσαι έξυπνος πας και αγοράζεις άλλο μηχανάκι. Αφήνεις το παλιό στο μηχανικό, μπαίνεις σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων και εξαφανίζεσαι. Έτσι και κάνεις το λάθος και πας και πεις στο μηχανικό τι σου είπε ο Αντώνης και να σε στείλει στον Κωστή και αρχίσεις να λες στον Κωστή τι σου είπε κι ο μηχανικός και ο Αντώνης είσαι άξιος της μοίρας σου. Στην καλύτερη θα σε στείλει στον αγύριστο.
‘ΤΙ ΛΕΕΙ ΜΩΡΕ; ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΛΕΕΙ ΜΩΡΕ ΑΥΤΑ; ΠΕΣ ΤΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΕΝΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ’.
Φυσικά με την πολυετή πείρα μου τα έχω λύσει πλέον αυτά τα θέματα. Τα αντιμετωπίζω με ψυχραιμία και νηφαλιότητα. Παράδειγμα:
Εγώ: ‘Θα ήθελα ένα τσικρικάρι.’
Αντώνης: ‘Με πόσα ράουλα;’
Ε: ‘Ποια έχεις με το μονό ή το διπλό καπαμά;’
Τσααααααααααααααααακ. Πάρτα.
Αντώνης: ‘Ε… τα απλά έχω.’
Ε: ‘Για δείξε μου.’
Α: ‘Να τα, αυτά εδώ.’
Ε: ‘Μπράβο, αυτά είναι. Δώσε μου ένα.’
Αν δεν σου κάνουν καρφώνεις τον Αντώνη στο μηχανικό σου. ‘Αυτά μου έδωσε’. Και τους αφήνεις να γίνουν μπίλιες. Απλά πράγματα.
Αμ τι νομίζατε, ότι πιάνεις ένα γυαλόχαρτο κι όποιον πάρει ο χάρος;

Προφανώς επειδή το θέμα δεν εξαντλείται εδώ θα υπάρχει συνέχεια. Μέχρι τότε αν πεταχτείτε στου Κωστή πάρτε μου ένα κερκέζι με στριφτό πάσο γιατί ο Αντώνης δεν είχε. 

Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

Μonkey Business

Θυμήθηκα πρόσφατα - με άσχετη αφορμή - τη θεωρία των 'άπειρων μαΐμούδων' γνωστή και ως infinite monkey theorem.

Aυτή η θεωρία με λίγα λόγια λέει ότι αν αφήσεις μια μαΐμού σε μια γραφομηχανή για μια αιωνιότητα, υπάρχει προφανώς η περίπτωση να γράψει μια σωστή λέξη. Ή μια σωστή πρόταση, ολόκληρη. Μικρή μεν αλλά υπάρχει. Υπάρχει ακόμα και η απειροελάχιστη πιθανότητα (αλλά όχι 0) να γράψει όλα τα έργα του Shakespeare χωρίς να λείπει ούτε ένα κόμμα.

Φανταστείτε τώρα άπειρες μαΐμούδες σε άπειρες γραφομηχανές.

Αυτό λοιπόν ήταν μια ενδιαφέρουσα θεωρία που αφορούσε στατιστική και κοσμογονία και είχε τις πηγές της στον Αριστοτέλη αν θυμάμαι καλά, ενώ έχει εμφανιστεί πάρα πολλές φορές.

Αυτό που δεν περίμενα ΠΟΤΕ ήταν ότι κάποιος θα το ΔΟΚΙΜΑΖΕ αυτό. Πρακτικά. Το Πανεπιστήμιο του Plymouth είχε άλλη άποψη.

Brace yourselves.

"In 2003, lecturers and students from the University of Plymouth MediaLab Arts course used a £2,000 grant from the Arts Council to study the literary output of real monkeys. They left a computer keyboard in the enclosure of six Celebes crested macaques in Paignton Zoo in Devon in England for a month, with a radio link to broadcast the results on a website.Not only did the monkeys produce nothing but five total pages largely consisting of the letter S, the lead male began by bashing the keyboard with a stone, and the monkeys continued by urinating and defecating on it. Mike Phillips, director of the university's Institute of Digital Arts and Technology (i-DAT), said that the artist-funded project was primarily performance art, and they had learned "an awful lot" from it"

Πιο Monty Pythons πεθαίνεις.

https://en.wikipedia.org/wiki/Infinite_monkey_theorem

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

Audiobook #1

ΤΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΤΗΣ ΣΠΑΝΑΚΟΠΙΤΑΣ
(ρομαντικόν)

-

Ο μπάμπουρας μπήκε από το ανοιχτό του κράνος, χτύπησε πάνω στο θεληματικό του πηγούνι, και μετά περνώντας μπροστά από τα έκπληκτα γκριζογάλανα μάτια του κατέληξε με το στροβιλισμό του ανέμου στους γκρίζους κροτάφους του.

Σταμάτησε και έβγαλε το κράνος για να τον ελευθερώσει. ‘Πέτα ελεύθερος μικρέ μπάμπουρα’ ψιθύρισε. Το έντομο τον κοίταξε σαστισμένο και μετά ζουζούρισε χαρούμενα μακριά.

Αν το διοικητικό συμβούλιο της αυτοκρατορίας του τον έβλεπε τώρα σίγουρα δεν θα το πίστευε, ότι αυτός ο ισχυρός αυτοδημιούργητος άνδρας που όριζε τις τύχες τόσων ανθρώπων θα είχε ένα απλό καθημερινό χόμπι όπως η μοτοσυκλέτα. Κι όμως πάντα του άρεσε, του έδινε μια αίσθηση ελευθερίας που δεν την έβρισκε στο λήαρ τζετ του ή στα τρικάταρτα ιστιοφόρα του.

Ξεκίνησε ξανά αργά, κυλώντας την μεγάλη γυαλιστερή πανάκριβη μοτοσυκλέτα του με τις δυο της ρόδες στον καταπράσινο επαρχιακό δρόμο, γεμάτο αίλανθους, ενδημικούς κρόκους, γρεβίλλειες και ζουλατζιές. Τον είχε αγοράσει λίγο ακριβά αυτό το δρόμο αλλά το άξιζε. Ήταν βέβαια λίγο επικίνδυνος ακόμα και μετά τις επισκευές μια και είχαν μείνει δυόμιση λακκούβες και μια κλίση λιγότερο από ιδανική – αλλά του άρεσε να ζει στο όριο. Τον κρατούσε ζωντανό.

Πήρε τη στροφή με χάρη, παίρνοντας πρώτα κλίση 5, μετά 6 και μετά 7 μοίρες. Δεν ήταν εύκολο για κάποιον αμύητο, ειδικά με πάνω από 60 χιλιόμετρα ταχύτητα αλλά η άρτια εκπαίδευση του τον είχε μάθει να μη λυγίζει ακόμα και σε συνθήκες τέτοιας έντασης. Έβαλε δευτέρα χωρίς να κόψει καν και συνέχισε στην ευθεία. Ένας εκ των μπάτλερ που ήταν παραταγμένοι στα σημεία για τα φρένα του υπενθύμισε την επόμενη γρήγορη στροφή των 70 που πλησίαζε.

Αυτή ήταν η στροφή τους. Όταν μαζί του ήταν Εκείνη. Αναστέναξε αργά προσέχοντας με τη διεισδυτική ματιά του τον ορίζοντα μην καταπιεί κανένα μπάμπουρα στην αναρρόφηση. Θυμήθηκε εκείνη την τελευταία φορά. Σε μια στιγμή πάθους και τρέλας, είχαν πάρει μαζί τους λίγα αγριογουρουνοπιτάκια με μαραθόσπορο και σως αστερία, δυο χιαμπάνιες (έλα με προφορά, μη μου χαλαρώνετε τώρα) και την περίφημη της σπανακόπιτα και είχαν φύγει στο άγνωστο, δηλαδή στον επόμενο πύργο του 10 χιλιόμετρα παρακάτω.

Σε μια έκρηξη πάθους και γαστριμαργίας του είχε δώσει ένα κομμάτι σπανακόπιτα εν κινήσει, περνώντας την με χάρη και κομψότητα μέσα απ’ το κράνος. Το κρεμμυδάκι τον ξάφνιασε, όπως και τα μυρώνια. Δεν το περίμενε. Ήταν μια μικρή γκουρμέ επανάσταση στον τόσο ελεγχόμενο κόσμο του. Σάστισε τόσο που έχασε τη στροφή. Φρέναρε από τα 40 σταδιακά στα 35, στα 30, στα 20, στα 10, με τα ατσάλινα μπράτσα του να τεντώνονται κάτω από το ακριβό ιταλικό του δερμάτινο.

Έπεσαν.

Ξεγλίστρησαν απ’ το θάνατο εκείνη τη μέρα, όμως εκείνη η τσουκνίδα που βρήκε τρόπο να περάσει μέσα από την πανοπλία του τον έκανε να μείνει στο κρεβάτι δυο μήνες ώσπου να αναρρώσει - κάτι που του κόστισε δισεκατομμύρια. Οι αντίπαλοι του πίστεψαν ότι τέλειωσε. Ευτυχώς είχε πάντα μαζί του λίγα φύλλα μολόχας και είχαν αποφύγει τα χειρότερα. Εκείνη είχε σηκωθεί με τα μεγάλα αμυγδαλωτά της μάτια δακρυσμένα. ‘Συγγνώμη… συγγνώμη για το κρεμμύδι και τα μυρώνια … σε αναστάτωσα… εγώ δεν…συγχώρεσε με…’

Η ίδια όμως δεν μπόρεσε να συγχωρήσει ποτέ τον εαυτό της. Πήρε την πρώτη Aston Martin που βρήκε μπροστά της κι εξαφανίστηκε απ’ τη ζωή του. Δεν την είχε ξαναδεί από τότε, όσες προσπάθειες κι αν είχε κάνει. Από τότε μόλις έβλεπε μια επικίνδυνη στροφή πάντα ένιωθε τη γεύση της σπανακόπιτας στο στόμα του. Τις σκέψεις του όμως διέκοψαν οι φιγούρες με τα μπλε που του έκαναν νόημα να σταματήσει.

‘Τροχαία;’ σκέφτηκε. Η αλήθεια είναι ότι μόλις πρόσφατα είχε αγοράσει το δρόμο. Έπρεπε να φρενάρει εκτός σχεδίου, το μισούσε όταν συνέβαινε αυτό. Τα κατάφερε όμως, αυτή τη φορά χωρίς να τσακίσει κάποιον – αν και τις προηγούμενες 48 φορές ο διοικητής είχε δείξει μεγάλη κατανόηση. Κατέβηκε και αμέσως ένιωσε κεραυνοβολημένος.

‘Εσύ;! Ω εσύ; Εσύ ω;!’

Εκείνη φάνηκε το ίδιο κεραυνοβολημένη. Προσπάθησε να συγκρατηθεί. Τι να του έλεγε; Ότι οι ενοχές της την είχαν κάνει να εγκαταλείψει τον μεγαλύτερο οίκο μόδας του γνωστού σύμπαντος και να αφιερώσει τη ζωή της στην οδική ασφάλεια μετά απ’ αυτό που του είχε κάνει;

‘Τα χαρτιά σας παρακαλώ’ ψέλλισε προσπαθώντας να κρατήσει τη συγκίνηση της. Αυτός άνοιξε αργά την πλαϊνή κομψή ιταλική δερμάτινη βαλίτσα με το οικόσημο του, και έβγαλε το δίπλωμα του το οποίο επίσης είχε το οικόσημο, όπως και όλα του τα σερβίτσια και τα σώβρακα. Το βλέμμα της έπεσε σε ένα μικρό ασημένιο τάπερ.

‘Μα αυτό… Αυτό είναι…’

‘Ναι. Είναι το τάπερ που είχες φέρει εκείνη τη μέρα. Ακόμα μυρίζει το κρεμμυδάκι. Γι’ αυτό το κράτησα. Δεν πέρασε μέρα να μη σε σκεφτώ. Και μερικές φορές – το βλέμμα του σκλήρυνε σαν κασσίτερος – όταν βρίσκομαι απέναντι σε μια επικίνδυνη στροφή πάντα έχω τη γεύση του κρεμμυδιού στο στόμα μου.’

Δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί άλλο. Πέταξε το πηλίκιο της και τον αγκάλιασε δακρυσμένη. Ο συνάδελφος της είχε σαστίσει. ‘Μισό λεπτό… δεν μπορείτε…’

Εκείνη κοίταξε τον ημίβλακα συνάδελφό της κατάματα. ‘Αυτή η ζωή δεν μου ταιριάζει. Προσπάθησα. Πλήρωσα για το λάθος μου. Όμως πάντα ζούσα στα όρια του νόμου. Πάντα ήμουν ατίθαση, αδάμαστη, καγκουρού. Μερικές φορές δεν είχα φραγμούς, και το πλήρωσα, όπως τότε με το κρεμμυδάκι. Αλλά δεν μπορώ ν’ αλλάξω αυτό που είμαι Χάουαρντ.’

Την αγκάλιασε σφιχτά. ‘Αγάπη μου αγάπη μου αγάπη μου αγάπη μου’ της ψιθύρισε σε μια λογοτεχνική έκρηξη.

Εκείνη ανέβηκε πίσω στη μεγάλη πανάκριβη γυαλιστερή του μοτοσυκλέτα με τις δυο ρόδες και χάθηκαν στο ηλιοβασίλεμα. Ναι, θα πήγαιναν στον πύργο, όπου θα έφτιαχνε μια πίτα με διπλή δόση κρεμμυδάκι. Ίσως και μυρώνια. Ποιος ξέρει;

Εκείνος έβαλε δευτέρα και πήγε μέχρι τα 71 ελπίζοντας ότι ο κινητήρας θα αντέξει. Γιατί τη αξία έχει η ζωή χωρίς λίγο κρεμμυδάκι – ή λίγο κίνδυνο;


Δη εντ. 

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Honda RC166

Υπάρχει μηχανολογική τελειότητα;

Ναι, υπάρχει. Αλλά στο RC166 μιλάμε για κάτι παραπάνω από τελειότητα. Μιλάμε για μηχανολογική μαγεία.



6 κύλινδροι σε 250 κυβικά και 24 βαλβίδες σε μέγεθος γόμας μολυβιού. 6 μικροσκοπικά καρμπυρατέρ σε ένα κινητήρα που απέδιδε 65 άλογα στις 20,000 στροφές. Για να καταλάβουμε την απόδοση και τα νούμερα, στα 2000 κυβικά θα είχαμε 48 κύλινδρα 192 βαλβίδες, 32 εκκεντροφόρους και 520 άλογα.

Μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για το 1967. Και για 250 κυβικά.

Τελική ταχύτητα είχε κάτι παραπάνω 240 χιλιόμετρα. Η κατασκευή αυτή είναι ασύλληπτη ακόμα και για σημερινά δεδομένα, το 1966 δούλευαν ακόμα με μετρήσεις 'με το χέρι' δεν υπήρχε computer design. Και αυτό το μοτέρ είναι τρομακτικά δύσκολο αν όχι αδύνατο να φτιαχτεί ακόμα κι έτσι.



O στρόφαλος είναι φτιαγμένος από 13 κομμάτια τόσο μικρά που είναι σα κομμάτια domino. Ήταν τόσο λεπτεπίλεπτος που θα μπορούσε να χάσει το σχήμα του ακόμα και με το χέρι, όμως άντεχε σε τρομακτικές δυνάμεις γυρίζοντας 333 φορές το δευτερόλεπτο παράγοντας όση ισχύ έβγαζε ένα μέσο οικογενειακό ιαπωνικό αυτοκίνητο.



Ο σχεδιαστής του είπε ότι είναι σα να στήνεις 13 μπάλες μπιλιάρδου τη μία πάνω στην άλλη - και μετά να σιγουρευτείς ότι δε θα πέσουν.

Πολλά απ τα περάσματα του λαδιού είναι μισού χιλιοστού - και τα βλέπεις μόνο σε ακτινογραφία.

Αυτή ήταν η Honda του Soichiro πριν αναλάβουν τα τμήματα marketing. Μια εταιρία που ήταν δεκαετίες μακριά απ' τον ανταγωνισμό.



Όταν η BSA και η Triumph δεν μπορούσαν να κρατήσουν τα λάδια τους ή να πάρουν μπροστά ή Honda έφερνε αυτό στο τραπέζι.



Σκεφτείτε απλά το έτος. 1966. Και δείτε τι υπήρχε στον 'ανταγωνισμό'.

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

XL250 - Goldwing. 70s ride part 2

Εικόνες από ένα καλοκαίρι.
Μια βόλτα στην προσπάθεια να ξεφύγουμε λίγο. Σήμερα το 550 πήρε άδεια και τη θέση του πήρε η Χίπισσα. Μπορώ πλέον να το πω με σιγουριά. Αν κρατούσα ένα μηχανάκι απ' αυτά που έχω θα ήταν το 250.
Φρένα δεν έχω, πετάει τη δευτέρα όταν ζεσταθεί, αλλά στον επαρχιακό έβαλα μια τετάρτη, ή μια τρίτη και πήγαινα παντού. Στρίβει με τη σκέψη. Είναι απίστευτο το στήσιμο του. Σε σύγχρονο θα έλεγα ότι είναι ίσως κοντά σε Van-Van.
Οπως ειπε κι ο Πιτσος είναι 'ενας ήσυχος πιονέρος' που νιώθεις οτι θα σε ταξιδέψει παντού χωρίς να σταματήσει ποτέ. Σε κάποια στροφή παραλίγο να πέσω. Στην εσωτερική. Έδωσα πίεση κι έστριψε τόσο πολύ που παραλίγο να φύγω στο εσωτερικό της στροφής. Παίρνεις γραμμές αλλά δεν έχει σημασία γιατί στρίβει όπως και να ναι.
Τελος οι φωτο, οι τελευταιες πιστευω ανετα θα έμπαιναν σε μια διαφήμιση Honda του '70. Centerfold girl