Never give up

Συμβουλές αποφεύγω να δίνω γιατί δεν ξέρω πολλά πολλά, αυτήν αν θέλετε την ακούτε οι πιτσιρικάδες. Αν έχετε την τρέλα που χουμε όλοι δω μέσα με τα μηχανάκια, μην την παρατήσετε. Μη σας πιασει καμια μαλακια και 'μεγαλώσετε'΄. Εχω δει τοσες φορες αυτο το υφος στο 'ειχα κι εγω ενα και το δωσα', που δε θελω να το δω αλλες. Για κανενα δεν παιζουν φραγκα, κοφτε το τσιγαρο, καντε οτι καταλαβαινετε. Δικη σας η επιλογη.

Παω την αλλη φορα βολτα με το σκραμπλερακι, βλεπω ενα τυπο που εχω να τον δω χρονια. Ας πουμε γνωστό. Ειχε ενα GPz τοτε, κι ήταν και κωλόχερο, τον βλεπω την ωρα που κοβω σε διασταυρωση να περασω απεναντι, πιανουμε ο ενας το βλεμμα του αλλου και ειναι η στιγμη εκεινη η παραξενη που αναγνωριζεις τον αλλο αλλα το αφηνεις να περασει, ντουκου. Αφου δεν εχεις τι να πεις, θα παιζεις την κομμώτρια; Τ' αφηνεις και περνανε αυτα. Κλάσματα δευτερολεπτου. Αυτος μ ενα σπασμενο σκουτερ διπλα του, παιζει τα κλειδια στο χερι, κι οπως κοιταει το 750 και με τον τροπο που το κοιταει, ξερω οτι το χει παρατησει το θεμα. Μη ρωτατε πως, απλα το ξερω. Με τον καιρό τα βγάζεις αυτά.

Κι επειδη ειμαι μεγαλο παιδακι, με πολλους φιλους, εχω μερικους που εχουν R1 κι ας μην εχουν να του βαλουν βενζινα και περιμενουν ποτε να το ξαναβγαλουν, εχω κι αλλους που πουλησαν καποτε ενα RD, ένα Blade, ένα XT και... και τιποτα. Κι εχω δει το πως κοιτανε και οι μεν και οι δε. Μην το παρατήσετε. Βασικα μην παρατάτε ποτέ τους παλιούς εαυτούς σας. Θα το μετανιώσετε και δε θα χει δρόμο πίσω.

Πολλά είπα, κι είναι και βράδυ. Ουτως ή αλλως οποιος καταλαβαινει απ' αυτα, καταλαβαινει και μονος του, δε χρειαζεται εμένα ή κανέναν άλλον.

Η μοτοσυκλέτα που δε μ' άρεσε

- ενώ όλες μ' αρέσουν.

Και ένα περιποιημένο παπί να βλεπα το χάζευα - και το χαζεύω. Κανένα κουκλάκι DT200 παλιότερα, κανένα XRάκι 125 ή CRF σήμερα. Σε όλα έβρισκα κάτι όμορφο (εκτός από τα σκούτερ φυσικά, τα οποία δεν τα θεωρώ καν τίποτα, ή μάλλον τα θεωρώ τον απόπατο της μεταφοράς).

Μηχανές και μηχανάκια όμως, όλα. Μέχρι πριν λίγες μέρες. Όπου σταματημένος στο φανάρι, ξαφνικά σοκάρομαι απ' την ιδέα ότι περνάει μια μηχανή που απλά ΔΕΝ μ' αρέσει. Και για κάποιον που του αρέσει μέχρι και η Seca αυτό είναι κατόρθωμα. Και το εννοώ το σοκαρίστηκα.  Δεν μου έχει ξανασυμβεί. Γέλασα ηλιθίως μην έχοντας άλλη αντίδραση σ' αυτό το συναίσθημα απέχθειας.

Η 'μηχανή' ήταν ένα V-Strom 650 μ ένα τύπο πάνω με το κράνος στον αγκώνα για να μην το χτυπήσει και μίλαγε στο κινητό. Και μην πέσετε να με φάτε οι Βιστρομάδες, θα μπορούσε να ναι κάτι άλλο. Αλλά αυτή η εικόνα της μηχανής... της μηχανής τίποτα, ήταν που με τάραξε. Δεν έβλεπα απολύτως κανένα λόγο να θέλω να καβαλήσω αυτό το μηχανάκι. Μα κανένα. Μου φάνηκε μια ξενέρωτη μαρκετίστικη σούπα που φρενάρει στρίβει δεν καίει δε χαλάει και χέστηκα τι άλλο κάνει. Εκείνη τη στιγμή μίσησα το Βιστρόμ από τα κατάπατα της ύπαρξης μου.

Έψαχνα να δω κανένα R6 ή κανένα Hyper να ισιώσω.

Κάτι που να ναι επικίνδυνο και να θέλει @@ για να το οδηγήσεις. Παλιά καινούργια δε με νοιάζει αν και θα προτιμούσα παλιά. Μια μηχανή που τον χαρακτήρα της τον κάνουν τα γκάζια της κι ο αναβάτης όχι οι πλαστικούμπες στο φέρινγκ. Χαρακτήρας μαρκετίστικος και μύδια μάντολες.

Κι επειδή έχει γίνει σούπα η λέξη. Χαρακτήρας δεν είναι το ντιζάιν, γιατί το ντιζάιν ήταν πάντα επιφανειακό. Ξεκόλλα. Τα καπάκια κάρμπον που αλλάζουν πρετ-α-πορτέ σε άλλα 30 χρώματα δεν είναι χαρακτήρας.

Χαρακτήρας είναι να ακούς RD350 στα κόκκινα να ουρλιάζει και να βρωμάει η διχρονίλα του καστρόλ από τα 5 χιλιόμετρα. Χαρακτήρας είναι να βλέπεις ΚΤΜ να αφήνει κάτω το μισό λάστιχο. Χαρακτήρας είναι ν ακους το Ενφιλντ να βαράει το ίδιο ρελαντί που βάραγε 500 χρόνια τώρα και να την έχεις στη βροχούλα να περιμένει.

Χαρακτήρας είναι να βλέπεις σιμπι 900 εφ δυο με την κουρελου και το πλαστικό το άζαξ για ντεπόζιτο και να κατεβαίνει ψαράκι σπασμένο στην ευθεία. Χαρακτήρας είναι να βλέπεις το R69S να παίρνει μπρος με την πρώτη μανιβελιά. Χαρακτήρας είναι να πηγαίνεις να κάτσεις πάνω και ν' ακούς να σου λένε 'πρόσεχε'.

Χαρακτήρας είναι να ναι και παλιά επικίνδυνη και σκοτώστρα. Είδα και μ αυτές που δεν είναι σκοτώστρες πόσο μειώθηκαν τ' ατυχήματα. Όσο αβάντα σου δίνουν τα ηλεκτρονικά τόσο πιο μαλάκας σου επιτρέπουν να είσαι - και είσαι. Όταν ανέβαινες όμως σε RG500 και σου είχε πάει το σκατό στην κάλτσα πρόσεχες γιατί κανείς δε σου λεγε ότι είναι εύκολο.

Το θυμάται κανείς αυτό το πρόσεχε; Για ανέβα σε ΙΤ, σε PE, σε CR, σε XR500, σε RD κι άλλα τόσα. Θυμάσαι που έτρεμε το πόδι στη μανιβελιά;

Θέλω μια μηχανή που να σαλτάρει και να ουρλιάζει, που να χαλάει και να σ' αφήνει, που να έχει ιστορία ή να τη γράφεις εσύ. Κι ας είναι ταπεινή. Ναι, κι ένα Βιστρόμ μπορεί να σε πάει στο Βόρειο Ακρωτήρι και να σου χαρίσει μαγικές στιγμές αλλά δεν με εμπνέει σε τίποτα. Χίλιες φορές ένα παλιό KLR ή ένα καινούριο ΚΤΜ.

Μια που να ξυπνάει συναισθήματα. Θυμάται κανείς να την κουνάς άνάμεσα στα πόδια για να δεις τι βενζίνη έχεις και να παίρνεις τζούρα απ΄το ντεποζιτο μεχρι να δεις στα σκοτεινα τι εχει; Να τρως ανάποδη απ' τη μανιβέλα; Να φτύνεις τον κύλινδρο για να δεις αν ζεστάθηκε ή να πλησιάζεις το χέρι και να νιώθεις τη ζέστη; Αισθήσεις κάργα, όχι αποστειρωμένοι καταψύκτες.

Ευτυχώς που υπάρχουν και κάτι Tuono και μερικά άλλα...

Βαρέθηκα να βλέπω σούπες που τα κάνουν όλα, που μπορεί να τα οδηγήσει ο οποιοσδήποτε και που τελικά δεν εμπνέουν κανένα να κάνει τίποτα. Και δε μιλάω για το 5% που θα γυρίσει τη μισή ευρώπη, μιλάω για το 95% που θα λιώσει 1200άρια στην πόλη.


Μπορεί να γερνάω και να τα βλέπω έτσι αλλά αυτό δεν αλλάζει κάτι. Ασε που απ' ότι θυμάμαι και στα 18 τα ίδια τα βλεπα, και στα 65 τα ίδια θα τα βλέπω. Λίγοι είμαστε τότε, λίγοι είμαστε και τώρα. Δεν άλλαξε κάτι.


Γίναν οι μάγκες φεμινίστριες με ταγάρια, μα δεν πειράζει πατριώτες. Είμαστ' εφτάψυχοι.

Λίγα πράματα

και μικρά. Δε θέλει πολλά.

50 κυβικά, παλιά παπιά και βεσπάκια.

Γίνεται το 125 custom ;

Mια χαρά γίνεται.

Φτηνά εξαρτήματα και πολύ φαντασία.

Τα μηχανάκια ζούνε στη μουτζούρα, όχι στις εκθέσεις. Κι όποιος τ' αγαπάει τα παιδεύει κιόλας.

Και με ένα δεκαρικάκι βενζίνα κάνει τη βόλτα της ζωής του. Δε θέλει κυβικά, καλή παρέα θέλει κι εκείνο το φως το απογεματινό το όμορφο. Δείτε και ταξιδέψτε. Οn little wings.

The killing fields

Σήμερα γυρίζοντας στην πόλη για διάφορες δουλειές, παραλίγο να έχω ατύχημα τουλάχιστον 5 φορές, και μιλάω για καλό ατύχημα. Ο παππούς που ούτε σταμάτησε στο στοπ, ο τύπος ανάποδα στο μονόδρομο, το ποδήλατο που ήρθε απ το πουθενά, η πόρτα που άνοιξε, ο πεζός που πέρασε μπροστά απ' το λεωφορείο χωρίς ορατότητα και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά.

Απέφυγα 'ρουτινιάρικα' ότι έτυχε στο δρόμο μου, όπως κάνετε όλοι τουλάχιστον όσοι έχετε χρόνια στη σέλα ή καλή αντίληψη. Τίποτα το ιδιαίτερο. Αυτό που με τρόμαξε είναι πόσο μέρος της ρουτίνας μας είναι πλέον όλη αυτή η ιστορία. Είναι πλέον τόσο αυτονόητο που δεν το αντιλαμβανόμαστε καν. Σκεπτόμενος ένα νέο οδηγό και πως βγαίνει σ' αυτούς τους δρόμους είναι να σε πιάνει τρεμούλα.

Το τραγικό δεν είναι ότι δεν υπάρχουν δρόμοι, δεν υπάρχει σωστή σήμανση, δεν υπάρχει οδική παιδεία, δεν υπάρχει κοινός νους, δεν υπάρχει υπομονή - το τραγικό είναι πόσο αυτονόητο έχει γίνει όλο αυτό - τόσο, που πλέον δεν το προσέχεις καν.

Απλά 'έτσι είναι'. Και τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα θα κόψει και τις κλήσεις η τροχαία για να κλείσει οικονομικά το έτος και απ' του χρόνου με πρωτιές στα δυστυχήματα πάλι η Κρήτη και η Ελλάδα.

Καλημέρα.

Tρεις κι ο Λύκος

Είμαι 'παράξενος' με τα μηχανάκια κι αρκετά που γράφω δεν είναι... χμ... mainstream υποθέτω. Μερικά απ' αυτά είναι λόγω βιωμάτων, πεποιθήσεων, ονειρώξεων, απωθημένων και εμπειριών και άλλα απλά επειδή είμαι μάλλον κωλοχαρακτήρας και στραβόξυλο.

Και με χαλάνε πολλά σήμερα. Ναι μ' αρέσει αυτό που ζούμε, το καινούριο - don't get me wrong. Μ' αρέσει που φρέναρα με το 13 επειδή είχε κατσίκια (κλασσικά...) στη στροφή πριν την ευθεία στη Φόδελε με 130 και αφού το έκανα σκέφτηκα ότι με οτιδήποτε μηχανάκι του 85 μάλλον θα με ξεκόλλαγαν απ' τα βραχάκια απέναντι. Ναι μ' αρέσουν όλα αυτά.

Απ την άλλη είναι και πολλά που με χαλάνε, κι όσοι με διαβάζετε τα ξέρετε, εξάλλου είμαι γνωστός γκρίνιας. Πολλά, πάρα πολλά απ' αυτό που βλέπω να έχει καταντήσει η μοτοσυκλέτα.

Όμως είναι τρεις κι ο κούκος ρε φίλε, ακόμα και σήμερα, που μου γεμίζουν την ψυχούλα και μου δίνουν αέρα. Διαβάζω τον Αχιλλέα, που τον πάω με χίλια και που έχει ένα κωλομηχανάκι ρε (συγνώμη κιόλας φιλαράκι) αλλά έχει καταλάβει ότι δε χρειάζεται ούτε δερμάτινα, ούτε χρονόμετρα, ουτε τζάμπα μαγκιά και φτιάχνει το κινεζάκι του όπως μπορεί και γράφει χιλιόμετρα.

Είναι ο Παναγιώτης, νεανίας κι αυτός, που χαιδεύει σκουριασμένα μέταλλα κι αναστενάζει. Που σου μιλάει για τα μηχανάκια και παίζει ολόκληρος.

Που δεν παρκάρουνε το εργαλείο στην καφετέρια, που δεν αγοράζουν ντιζαινερ μπουφανάκια, που ότι και να τους δώσεις θα το γουστάρουν αρκεί να χει δυο τροχούς και να σε ταξιδεύει. Γιατί το τριπάκι τους και το ταξίδι το χουν μέσα στο κεφάλι τους όχι στο χαρτί του δυναμόμετρου και τα 'specs'.

Είναι ο Βασίλης, που ξέρω ότι με διαβάζει κι εδώ, που είναι όλο μέσα στην πατέντα και φτιάχνει αριστουργήματα, είναι ο Χρήστος...

Πρόσφατα μου στείλανε και μια φωτό, αυτήν εδώ.

 Τους συνάντησε κάποιος, έβγαλε φωτό και μου την έστειλε. 2 πιτσιρικάδες Ιταλοί δικάβαλλο, ταξιδάκι Ευρώπη με το ΤΤ350 Guzzi (του 83-84 λογικά...). Τι να τους πεις τώρα για 1200GS και 1300PSX και Playstation 4. Πλασματικές ανάγκες. Η ανάγκη είναι το ταξίδι ρε.... αυτό ήταν πάντα.

Κι οι τρεις κι ο κούκος το ξέρουνε. Και όπως τα θυμάμαι τα πράγματα (ε φίλε Μπουλ; ) αυτή η 'φάρα' πάντα τρεις κι ο κούκος ήτανε... Επιβιώσαμε όμως κι ο σπόρος φυτρώνει ακόμα. Στην υγειά σας παίδες και καλά ταξίδια...

Machete

Μια φυλή ιθαγενών, κάπου στον Ειρηνικό. Όλη μέρα στη ζούγκλα. Μια μέρα ένας εξ αυτών ανακάλυψε το machete. Και γαμώ. Μπορούσαν πλέον να περνάνε από ζόρικα σημεία πολύ πιο εύκολα άσε που είχε φοβερή πλάκα αυτό το χρατς χρατς. Μερικοί πιο επιδέξιοι απ’ τους άλλους κάνανε και κόλπα.

Και αργά ή γρήγορα θα γινόταν η μαλακία όπως κι έγινε. Ένας απ’ τους ιθαγενεις που ήταν λίγο γκάου και πήγε να το παίξει μάγκας έκοψε το χέρι ενός άλλου απ’ τον καρπό πάνω στην αεροπεταχτή τριπλέτα που πήγε να κάνει. 

Βγήκε λοιπόν νόμος. Κάθε ένας που θέλει να έχει machete θα πρέπει να περνάει εξετάσεις πρώτα για να δουν αν μπορεί να τη χειρίζεται. Οι εξετάσεις όμως ήταν της πλάκας τελείως. Με αποτέλεσμα κάποιοι να πιστεύουν ότι μπορούν να χειριστούν machete επειδή έτσι το είπε ο εξεταστής και να σφαγιαστούν.

Με το που ανέβηκαν τα ατυχήματα συφιλιάστηκαν οι υπεύθυνοι της φυλής. Σου λένε εδώ χάνουμε φόρους και πληρώνουμε νοσοκομεία. Δε λέει. Κάνανε λοιπόν άλλο νόμο. Ότι πρώτα θα παίρνεις δίπλωμα για μαχαιράκι και μετά για machete. Επίσης, θα πρέπει να μπει όριο και καμιά machete να μην περνάει τα 100 άλογα, συγνώμη, τους 100 πόντους.

Έτσι η ζούγκλα γέμισε με πιτσιρικάδες με μαχαιράκια – ή με τη machete του βλάκα πατέρα που τους την έδινε – και επειδή τους το είχαν πει οι εξεταστές της πλάκας αλληλοσφάζονταν.

Τότε βγήκε και η πανοπλία. Ολόσωμη. Καύκαλο χελώνας στο κεφάλι και στους αγκώνες, ξύλα γύρω γύρω δεμένα με φύκι. Βγαίνανε όλοι στη ζούγκλα πλέον, πιτσιρικάδες με μαχαιράκια, άσχετοι με machete ένα μέτρο, όλοι με διπλώματα, sunday macheters με πανοπλίες και καύκαλα και η σφαγή έδινε κι έπαιρνε. Το κακό ήταν όπως λέγαν κάποιοι, ότι όταν πρωτοάρχισε όλο αυτό υπήρχαν λίγοι με machete και όσοι τις έπαιρναν είτε ήξεραν καλά τι κάνουν είτε δεν επιβίωναν. Και επίσης δεν ήταν τόσο απλό τότε να αγοράσεις machete.

Από τότε που ο σιδεράς της φυλής άρχισε να δίνει machete με 0% προκαταβολή και 94 άτοκες είχε γεμίσει ο κόσμος με τύπους που γύρναγαν στη ζούγκλα αλέθοντας ότι έβρισκαν.

Επιτροπές και υποεπιτροπές σχηματίστηκαν για να δουν γιατί γίνεται αυτό. ‘Ο Κήρυκας της Φυλής’ έβγαινε με πύρινα άρθρα και μίλαγε για εκατόμβες στη ζούγκλα.

Τότε βγήκε και η νομοθεσία για στομωμένες machete που δεν έκοβαν. Έπρεπε να χτυπήσεις τα φύλλα τρεις φορές για να τα κόψεις, για μπαμπού δεν το συζητάμε. Άσε που σε σταματούσαν κάθε τρεις και λίγο για να τσεκάρουν αν φοράς το καύκαλο χελώνας.

Σε λίγο το machete έγινε ένα ακριβό σπορ. Χαράχτηκαν ειδικές διαδρομές στη ζούγκλα, μερικές οβάλ, και με ένα αντίτιμο έμπαινες εκεί με ένα κοφτερό machete και καύκαλο χελώνας με δέρμα dainese από πάνω και λύσσαγες. Μια φορά το χρόνο, δυο.

Και μερικοί που θυμόντουσαν ακόμα εκείνη την πρώτη φάση που βγαίνανε σε μια παρθένα ζούγκλα με κοφτερές, επικίνδυνες machete βλέποντας την τωρινή ζούγκλα με τους χιλιάδες διπλωματούχους να αλληλοσφάζονται με στομωμένες ασφαλείς machete σκέφτηκαν ότι παραμαλακίστηκε η φάση.

Και φύλαξαν την παλιά καλή τους machete για να βγαίνουν που και που μια καλή βόλτα στη ζούγκλα όταν δεν θα χει πολύ κόσμο. Ούτως ή άλλως οι περισσότεροι πλέον τα ήξεραν όλα και δεν είχε νόημα πολύ να μιλάς γι’ αυτά. Εκτός από μια στις τόσες, έτσι για την τιμή των όπλων.

Neverending Story

Δεν τελειώνει. Από που θυμάμαι τον εαυτό μου, και στη μουσική και στα μηχανάκια, κόλλημα και με τα δυο. Ήρθαν κι άλλες λόξες που πέρασαν ή που περνάνε κύματα κατά καιρούς. B-movies. Experimental Mexican cooking. Μοντελισμός. Και χίλια δυο.

Αλλά τα μηχανάκια και η μουσική εκεί. Κι ακόμα είμαι ψάρακας. Noob. Με την ίδια λαχτάρα, βλέπω καινούριο στη βιτρίνα κι έχω αυτό το πςςς.... του να θέλω να το αγγίξω, να καβαλήσω να πάω βόλτα. Με όλα. Με ένα μονοκύλινδρο που θα χτυπάει στακάτο, με ένα ψιλοαρρύθμιστο δικυλινδράκι για να χει και πλάκα το beat... και να χτυπάει λέει δωδεκάμετρα σε καλοκαιρινά σούρουπα από τα εξατμισάκια του... και τετρακύλινδρα που να ξεσκίζονται και να μουγκρίζουν...

Και η μουσική τα ίδια... δε χορταίνεις ποτέ, ποτέ δεν έχεις αρκετό. Όταν ακούσω αρκετό ροκ ή progressive, μετά πάμε σε stoner, μετά σε jazz, μετά σε ισπανική κιθάρα, μετά σε Kitaro και ηλεκτρονικά ακούσματα, μετά πάλι ένα πέρασμα από psych του '70, κι αν σε κουράσει κι αυτό λίγο παλιό καλό άκουσμα από Ramones και Link Protrudi για να ισιώσουμε. Και μετά με τα μούτρα σε funk/soul μπητάκια, κι όταν χορτάσεις από wah βάλε και μια μπλουζιά του νότου ξύλινη ακουστική σαν του Hooker να αναστηθείς. Και λίγο μετά τζούρα από Sonics και Cramps και μπόλικο reverb για να ξαναγυρίσεις στο Immigrant Song που ξεκίνησες. Να τελειώσει; Τι να τελειώσει;

Κι αν μάθεις μια κλίμακα πετάγονται άλλες δέκα, και όλο μαθαίνεις κι όλο τίποτα δεν ξέρεις. 

Κι είναι απίστευτος πλούτος αυτός. Απίστευτος. Το να έχεις στο κεφάλι σου τόσους ρυθμούς, τόσους ήχους τόσες εικόνες από βόλτες. Δεν έχω τρόπο να το γράψω καλύτερα μα στο κεφάλι μου ένα είναι όλα αυτά. 

Κι όταν βρίσκεις ένα άκουσμα καινούριο είναι όχι σαν να μαθαίνεις για πρώτη φορά κάτι άγνωστο, αλλά να ανακαλύπτεις κάτι που ήταν στο μυαλό σου πάντα. Όταν ακούς το take five, όταν ακούς blue rondo a la turk, όταν ακούς echoes, είναι σαν να νιώθεις την ικανοποίηση, το θρίαμβο, ότι όλα αυτά κάποιος κατάφερε να τα πει ρε πούστη μου επιτέλους και σου ρχεται να φωνάξεις, 'αυτό'! 'Έτσι!

Το ίδιο και με τους δρόμους, πολλές φορές βλέπεις ένα δρόμο κι ήταν σαν τον είχες σκεφτεί, δέκα, πενήντα, εκατό φορές και τώρα είναι μπροστά σου. Επαρχιακός, καλοκαίρι, να μυρίζουν τα στάχυα, ο αέρας να ναι γαλάζιος, τόνοι ξανθού παντού από άχρωμο λευκό μέχρι σταράτο μπεζ και πορτοκαλί του ήλιου στο βάθος. 

Είναι απίστευτος πλούτος όλα αυτά - και δεν μίλησα καν για να τα κάνεις με φίλους που εκεί πολλαπλασιάζονται στο έπακρο. Λίγη βενζίνα για το ένα, λίγο χρόνο για το άλλο - αν το αποφασίσεις είναι τελικά φτηνή η ευτυχία μας ρε συ...

Και ξέρεις, υπάρχουν τόσοι δυστυχισμένοι τύποι που ποτέ δεν πρόκειται να γουστάρουν όσο γουστάρεις εσύ με ένα δεκάρικο βενζίνα ή με ένα σόλο του Gilmour.

Ποτέ ρε φίλε. Και δεν περνιέται αυτό το γαμημένο κόμπλεξ. Κι όσα να χει πάντα φτωχός θα ναι, κι όσο πιο φτωχός θα ναι στο μυαλό, τόσο πεινασμένος θα ναι και θα προσπαθεί να πάρει και το λίγο σου. Χωρίς να καταλαβαίνει ότι τίποτα δεν θα του γεμίσει το κενό. 

Αφιερωμένο σε όσους κατάλαβαν το νυχτερινό παραλήρημα, το παρακάτω...

Overhead the albatross
Hangs motionless upon the air
And deep beneath the rolling waves
In labyrinths of coral caves
An echo of a distant time
Comes willowing across the sand
And everything is green and submarine.

And no one called us to the land
And no one knows the where's or why's.
Something stirs and something tries
Starts to climb toward the light.

Δε μπεριγράφω άλλο

Έχω γραψει κατα καιρους στο μπλογκ για όσα βλέπω στο δρομο. Προσπαθω παντα οσο πιο γλαφυρα να δωσω το τι βλεπω καθε μερα. Κινητο δεν βγαζω ποτε εν κινησει ουτε για να μιλησω ουτε για μηνυματα, ποσο μαλλον για φωτογραφιες. Το θεωρω εγκληματικο.

Ηξερα ομως οτι αυτον τον τυπο δε θα μπορουσα να τον περιγραψω. Τον προλαβα, ναι, γιατι πηγαινε αερα πατερα. Τον προλαβα στο φαναρι κι εβγαλα τη φωτογραφια. Πλεον ο σουρρεαλισμος στους δρομους εχει φτασει σε αλλα επιπεδα. Χαλαρα του χτυπας ενα ασπρομαυρο χοντροκοκκο και τον βαζεις εξωφυλλο στο Ummagumma των Floyd.

Αλλα τα λογια ειναι φτωχια. Ας μιλησει η εικονα. Να προσθεσω μονο, απλα, οτι ειχε κοντραρισμενο το πετάλι στο κούτελο. Δε μπεριγράφω άλλο.

CB50J

Το 'ταχυδρομικό'

Περασε απ τα χερια μου μια εποχη. Δεν πηγαινε μια σε σχεση με τα διχρονακια που το αφηνανε στην καπνα τους. Σκυλι στην κυριολεξια, ο ορισμος του ασπαστου. Κι απο βενζινα μηδενικη. Εργατης πραγματικα. Ειχα κανει και κατι ωραιες εκδρομουλες μ' αυτο...

Πολλοι σημερα το ψαχνουν και θα δειτε τιμες, μερικες φορες εξωφρενικες.

Γιατι το λεω 'ταχυδρομικο'; Γιατι το ειχαν παλια τα ΕΛΤΑ και οι διανομεις εκαναν μ αυτο τις γυρες τους. Γαλαζια ολα, απ οσο θυμαμαι σαν αυτο της φωτογραφιας γιατι εβγαινε και σε...

Και που το θυμηθηκα; Οχι δεν ειδα καποιο. Κοιταω δεξια οπως ερχομαι σημερα στη δουλεια και βλεπω ενα μαυρο no-name σκουτερ με φορτωμενες εφημεριδες και δεματακια. Γκρι πλαστικα, αχρωμο αοσμο αγευστο. Αυτο θα ναι που λενε 'χαρακτηρας'... Γιατι ειμαι σιγουρος οτι αρκετοι με το που θα δουν αυτο το κουκλακι στη φωτο θα γνωρισουν το CB το πενηνταρακι... και μερικοι θα θυμηθουν και το 'ταχυδρομικό' του παρελθον.

Αλητικη φατσουλα κι ας φαινεται καθως πρεπει.

Ποσοι θα κοιταξουν αυριο μεθαυριο ενα σκουτερ ετσι; Σε ποσους θ' αφησει αναμνηση; Τι θα γραφτει σε μπλογκ και για ποιο;

Η μετάβαση από τη βενζίνα στο ηλεκτρικό κι από τις 'φατσούλες' στα εφήμερα αναλώσιμα.... Αφιερωμένο στο μικρό μου CBάκι όπου κι αν βρίσκεται.

Απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα.

Γιατί οι αναβάτες Χαρλευ δε χαιρετανε

-         Φοβουνται ότι θα ακυρωθει η εγγυηση

-         Το δερμα και τα καρφια είναι πολύ βαρια για να σηκωσουν το χερι

-         Δεν χαιρετανε μοτοσυκλετες που τις εχουν ξεπληρωσει οι αναβατες τους

-         Ο αερας μπορει να τους χαλασει το τατουαζ
-     Είναι μια μορφή άσκησης

-         Δεν μπορουν να καταλαβουν αν χαιρετας ή πας να κλεισεις τ’ αυτια σου όπως ολοι

-         Θυμαται την τελευταια φορα που χαιρετησε και καρφωσε το χερι του στο κερατο που εχει βαλει στο κρανος

-         Είναι πολύ κουρασμενοι απ τις ωρες που περασαν να γυαλιζουν τα χρωμια για να σηκωσουν το χερι

Γιατι οι αναβάτες ρετρό μοτοσυκλετών δε χαιρετανε

-         Δε σε βλεπουν λογω ορασης

-         Πιο πολύ ακουνε παρα βλεπουνε

-         Το μανικι του τζακετ εχει σκαλωσει στο τσοκ

-         Είναι πολύ απασχολημενοι να θυμηθουν αν είναι μια κατω και τεσσερις πάνω ή τεσσερις κατω και μια πάνω

-         Κοιταζουνε μια καυτη 60αρα να βγαινει απ το μαναβικο

-         Τα γυαλια τους είναι τιγκα στο λαδι

-         Το ξεχνανε

-         Η αρθριτιδα δεν επιτρεπει μη προγραμματισμενες κινησεις

Γιατι οι αναβάτες μπεμβε δε χαιρετανε

-         Το μανιουαλ λεει να μην αφηνεις το τιμονι

-         Το μηχανακι σου δεν είναι αρκετα παραξενο

-         Πολύ απασχολημενος να ρυθμιζει το gps, radar, sat nav, ipod, ή να μιλαει στο κινητο.

-         Τα καλωδια στα χερια του είναι πολύ κοντα.

-         Δεν οδηγεις τη σωστη μπεμβε

-         Φοβαται ότι μπορει να παρεξηγηθει σαν φιλικη χειρονομια

-         Δεν ξερει αν τον χαιρετησες ή του εκανες κωλοδαχτυλο

-         Φοβαται μην παθει κρυοπαγηματα αν αφησει το θερμαινομενο γκριπ

-         Κοιμοταν όταν χαιρετησες

-         Εκανε conference με τον χρηματιστη του και έναν εμπορο aftermarket katouratech

-         Εψαχνε το κουμπι auto wave back.

Γιατι οι αναβάτες supersport δε χαιρετανε

-         Δεν οδηγανε αρκετο καιρο για να ξερουν ότι πρεπει

-         Πηγαινουν πολύ γρηγορα για να καταχωρησουν την κινηση στον εγκεφαλο τους και να προλαβουν ν ανταποκριθουν

-         Δεν φορας αρκετα γυαλιστερα ρουχα

-         Αν βγαλουν χερι σ’ αυτή την ταχυτητα θα τους το ξηλωσει ο αερας απ τον ωμο

-         Είναι απασχολημενοι να φανε ολο το λαστιχο για να μην τους την λενε

-         Η στολη που είναι φτιαγμενη από καγκουρο-κεβλαρ-σφιχτονάιλον-κατεργασμένο πουτσοδερμα δεν επιτρεπει άλλη σταση εκτος την εμβρυακή

-         Αν σηκωσουν χερι χανουν την ισορροπια τους

-         Θα τους μπει μυγακι στο αεριζομενο μερος στη μασχαλη και θα είναι παλι κολαση.

Honda CL 350 Scrambler

Φετιχ. Το γραφω αυτο, και θα γραψω και για μερικες ακομα κουκλες, πρωτον για να τις γνωρισουν και οι ακομα πιο νεοι απο μενα αλλα και μερικοι γεροξουρες με πρεσβυωπια που δεν βλεπουν τη γραμματοσειρα και με βαζουν ν αλλαξω ολο το μπλογκ και πραγματικα δεν θα ηθελα να τους εκθεσω Κωστα.

Το μηχανακι ειναι.... αυτο εδω...

Επίσης το γράφω αυτό για να μου κάνω μια χάρη και όποτε μιλάω για μοτοσυκλέτες όπως το GB500 ή το CL να μην ακούω ''σιέλ; μόνο σε σιέλ το βγαζε; άλλα χρώματα όχι;''

Δείτε... Είναι μικρό, αλλά τα μικρά έχουν όλη τη χάρη ; )

Είναι ένα κλασσικό on/off scrambler μοντέλο '68 με το οποίο η Honda αντικατέστησε το προηγούμενο best-seller της CL 305

Το ξανάφτιαξε από την αρχή στην ουσία. Παρόλο που το 305 ήταν τρομερά επιτυχημένο, η Honda έβαλε 5άρι κιβώτιο αντί για 4άρι και ξανάφτιαξε το μοτέρ σχεδόν από το μηδέν. Το θεωρώ ως μια απ' τις πιο όμορφες μοτοσυκλέτες που έχουν φτιαχτεί ποτέ.

Kαι πάμε και στο ζουμί. Θυμίζω μιλάμε για το '68... Τα φρένα ήταν από τα μεγαλύτερα μοντέλα, το πηρούνι ήταν ξανασχεδιασμένο και το σαζμάν όπως έγραφαν οι τέστερ της εποχής ήταν 'σαν να περνάς ζεστό μαχαίρι μέσα από βούτυρο. Έγραφαν επίσης το πως μπορούσες να βρεις εύκολα νεκρά ακόμα και σταματημένος κάτι που για την εποχή δεν ήταν καθόλου αυτονόητο.

Το CL350 έβγαζε 33 άλογα στις 9,500 στροφές, η τελική του ήταν 160 χλμ περίπου. To βάρος ήταν 158 κιλά. Για τη συμπεριφορά του, αντιγράφω από τεστ του '68:

Το handling του θυμίζει πιο πολύ road racer παρά scrambler. 

Road racer είπα; Κάτσε να βάλω και καμιά φωτό από μόντες...

Πολύ προσεγμένη η μικρή (δεν της αξίζει;) από το όρθιο σταντ μέχρι το μικρό κλιπάκι που είχε πάνω από το αριστερό φλας για να κρατάει το κράνος. Και φυσικά μνεία γίνεται σε όλα τα τεστ για το πόσο φυσικά πέφτουν τα χειριστήρια στα χέρια σου και πόσο καλή είναι η θέση οδήγησης... 

Αν σας άρεσε το CLάκι και υπάρχει ενδιαφέρον θα ακολουθήσουν κι άλλα. Όπως και να χει όμως ένα δυο ακόμα θα μπουν.... 

Αμαρτία να ξεχνιώνται τέτοιες κούκλες...

Οτι μηχανάκι και να χετε... Ποιος δεν θα γούσταρε ένα τέτοιο στην πένα να τον περιμένει για μια Κυριακάτικη βόλτα; Ρετρολάγνος ή μη;

Και για να μην ξεχνιομαστε, μετα ηρθε κι αυτο...

Δειτε ενα μαμίσιο CL450 του 71.....

Φυσικα σημερα μπορει να αγορασει καποιος ενα τωρινο, συγχρονο scrambler οπως πχ της Triumph, 865 κυβικα, 59 αλογα και 230 κιλα ( ω ναι) και να παει στο χωμα να διασκεδασει.

9990 κανει. Ουτε 10 χιλιαρικα, οποτε ειναι φτιαγμενο για ατελειωτο παιχνιδι στο χωμα και εκτος, χωρις να φοβασαι μην του ρημαξεις καμια μανετα ή κανένα καπάκι. Οπως τοτε, το ιδιο.

Kαι δυο βιντεο του CL... 

YΓ. Μην ακουσω οτι σημερινο ον/οφφ ειναι το Tiger... Ναι ειναι... Αλλα αν το καλυτερο που μπορουσε να κανει καποιος για να δωσει την αισθηση του ρετροσκράμπλ σήμερα ειναι αυτο.... κατι παει λιγο στραβα.... 

Εχω εκστασιαστει

Τα χω παιξει μ αυτο το βιντεο. Οι ηχοι μοτοσυκλετων μ αρεσουν ολοι. Μα ολοι. Μονοκυλινδρα, δικυλινδρα, μονοκοτυληδονα, δικοτυλήδονα, ολα. Αλλα τιποτα, ουτε ξεροκαμπανα ουτε ξεροτηγανα, ουτε διχρονα μου ακουγονται πιο evil, απο το ουρλιαχτο του 4κυλινδρου, ειδικα του retro απο κανενα devil χωνακι ή καμια kerker του κερατα σε κανενα Kawa.

Τι-πο-τα.

Κι αυτο το βιντεο ειναι οργασμος. Ειναι αυτο που θα βαζω καθε πρωι να ξυπναω τις επομενες μερες. Ειναι CBX 1050 6κυλινδρο με 4 διαφορετικες εξατμισεις που κανει περασματα.

1) Pipemaster 6 σε 6
2) Kerker 6 σε 1
3) Μαμά μπουριά του '82
4) Bassani 6 σε 1, που περναει 1η και 2α.

Ακουστε το μια....

ακουστε το οσες θελετε και μετα καντε αυτο που εκανα κι εγω.

Ξαναγυριστε το στην αρχη και ακουστε τους ηχους που κανει πριν να φυγει. Τη μιζια, την ταχυτητα που καρφωνει, τα μπασα, τις ξερογκαζιες - κι αν δε σας θυμισει σκυλι που ετοιμαζεται να δαγκωσει....

Τι να το κανεις το φρενα και τη γρηγορη κορωνα και τα σταμπιλιζατερ, εκει να κατσεις βραδυ πανω στο γκοτζιλα και να του τις καρφωσεις ολες να του @#% και δε γραφω αλλα γιατι θα χτυπησω κοφτες

Οχι θα γραψω. Εντιτ. Τι καφριλα ρπμ. Τι σκυλος μαυρος. Δεν εχει ABS δεν εχει TC δεν εχει τιποτα. Οχι να σου βαζουν 150 αλογα και μετα να πεφτουν ολοι πανω του με 400 συστηματα για να τα παλεψει. Αυτο δεν τα παλευει, το πλαισιο δεν την παλευει, οι αναρτησεις δεν την παλευουν, τιποτα δεν την παλευει.

Οριακες καταστασεις, θες δε θες. Γιατι δεν ανεβαινεις πανω σ' αυτο να πας νορμαλ.

Αυτο δε γραφει χρονους. Αυτο σε παει στο χρονο βολτα. Με συνοδεια τις Βαλκυριες απ τα μπουρια. Evil was never so hardcore.

Λοιπόν....

θέλω να θυμάστε ότι το ακούσατε πρώτη φορά εδώ.... 

straight from the wulf's mouth, γιατι δεν κυκλοφορει και πολυ. 

Η Yamaha πάντα ειχε ΤΗΝ παράδοση στα δίχρονα, σε αντιθεση με τη Χονδα που...δεν. Γι' αυτο και στην γκάμα της είχε πάντα δίχρονα που πουλούσαν σαν τρελά. Και ηταν θεμα χρόνου να μην την σταματησει το Euro 3...

Λοιπον για σκεφτειτε πως θα σας φαινοταν να αγοραζατε αρχές του 2013 ενα διχρονακι, για την πολη και για μικρες εκδρομες - δε μιλαμε για σκουτερ, προς θεου... Μιλαμε για ενα ον-οφφάκι, με δισκοφρενο, με 200cc, με 32 αλογάκια (και ζωηρά γιατί ειναι και δίχρονα...), υγροψυκτο φυσικα, που θα μπορει να κανει μικρες εκδρομουλες, που θα γαζωνει στον επαρχιακο και που σε χωμα θα περναει απο πανω απ το πλαι κι απ οπου θελει ολες τις συγχρονες μπαλοτσες..... Bαρος; Ποιο βαρος; Μιλαμε για κατω απο 100 κιλα.....

Στην πολη φυσικα θα ειναι τζετ, δεν το συζηταμε. Τωρα να σας πω και τιμη να γουσταρετε γιατι τα ψαχνω ολα; 

2,500 χιλιαρικα περιπου. 

Not bad eh?

Κι επειδη ειμαι και πολυ γάτα λύκος έχω και spy shots.... 

Ψηθείτε... 

Yamaha 2-stroke

Nα θυμαστε οτι τα specs ειναι οτι σας ειπα... Δεν κλεβω....

FΑK

και ναι, σκεφτηκα πολυ πριν βάλω τον τίτλο. Δεν ξερω αν θα περασει η @#$νομοθεσια τους αυτη τη φορα. Μαλλον οχι. Με ενοχλει μονο και σα προθεση. 

Θαυμάστε. Εψαξα αρκετα για να το βρω γιατι δεν εχει κυκλοφορησει πολυ.

Tampering-petition

To Μotorcycle Action Group (MAG) κάνει προσπάθειες για να το σταματήσει κι απ οτι διαβαζω οι ελπιδες του ειναι οτι επειδη ο Καμερον αντιδρα σε οτιδηποτε ευρωπαικο θα το σταματησει στην Αγγλια. Rest of Europe?

Και για οσους δεν καταλαβαν εξηγω συνοπτικα.

Δεν θα μπορειτε να βαζετε 'custom' εξαρτηματα στις μοτοσυκλετες ή να τις τροποποιείτε με οποιοδήποτε τρόπο ακομα και με ανταλλακτικα που ειναι 'safe and approved'. 

Φυσικά η παράνοια δε σταματάει εδώ. Έχει κι άλλα - που δεν ξέρω κατά πόσο θα προσπαθήσουν να περάσουν όπως το να απαγορεύεται η διήθηση στην κυκλοφορία ή να μην επιτρέπεται σε μοτοσυκλέτες πάνω από 7 ετών να μπαίνουν σε 'urban areas'. 

Σχόλια που διάβασα σε φόρουμ, γιατί μπήκα και σε αυτοκινητιστικά φορουμ και σε διάφορα να δω τι παιζει. 

Βαζω ενα που μ αρεσε.

'If I could have my way I would ban bikes altogether'.

Υπογράψτε petition ή μην υπογράψετε petition. Κρατήστε εύκαιρο ένα πριονάκι όμως κι ένα καλό σετ εργαλεία. Πότε αφήσαμε να περάσει το δικό τους για να περάσει και τώρα;

Bike Porn

Τίτλος του φίλου μου του Μιχαήλου. Αν μου λέγανε θα χεις ένα μηχανάκι. Ένα. Για πάντα. Αυτό θα ναι. Ε, τότε θέλω αυτό. Τέλος. 

Τις φωτό και τα specs τα βουτάω από το BikeEXIF. Πάρτε τα ανήλικα μακριά από τις οθόνες. Οι φωτογραφίες είναι σκληρό μοτοσυκλετιστικό πορνό. 

Το μηχανάκι φτιάχτηκε από την Racefit, εταιρία που φτιάχνει εκπληκτικές εξατμίσεις titanium και carbon στο Derbyshire, μια απο τις περιοχες με τους περισσοτερους μπατσους ανα τετραγωνικο...

Το μηχανάκι όπως καταλαβαίνετε γδύθηκε τελείως.... και ξαναφτιάχτηκε...

Το πλαίσιο είναι διπλό αλουμινένιο Το πιρούνι είναι πληρως ρυθμιζόμενο Marzocchi RAC 50, και τα πίσω είναι WP Stereo Spin Fusions. Οι τροχοι ειναι Βρετανικοί  Dymag H. 16″αρη τροχό μπροστά και 17″άρη πίσω, με μπροστινούς δίσκους 320mm Spondon. Οι δαγκάνες είναι AP Lockheed radial και το master cylinder είναι Brembo προδιαγραφών MotoGP από μια ομάδα που έχει αποσυρθεί.

Κωλοφάναρο GSX-R1000, σέλα Steve Adams, όργανα Stack. Τα πάντα μπήκαν με σκοπό να μην αλλάξουν το χαρακτήρα του Ζ, γι' αυτό και το βάψιμο είναι μια deluxe έκδοση του αρχικού root beer στυλ. Χρησιμοποιήθηκαν βαφές House of Kolor.

Το μοτερ.... Το μοτέρ ξαναφτιάχτηκε με πιστόνια Wiseco, εκκεντροφόρους Kent και πολύ δουλειά...  Τα καρμπυρατέρ είναι 32mm Mikuni TMRs, ενώ η εξάτμιση είναι τιτανίου με τελικό Racefit Legend.

Η Racefit πουλάει τελικά γύρω στις  £400, ενώ μπορεί να βρεθεί εξάτμιση και με £150. Μια full Ti Legend, κατά παραγγελία πάει στις £1500,  ενώ ένα κομπλέ Ζ με πλαίσιο Spondon στοιχίζει γύρω στις £15-20,000, αναλόγως τα specs. Aν το κάνεις με κάτι σαν GSX1100 ET ή  EFE και κρατήσεις τον αρχικό σκελετό με ενισχύσεις η τιμή πέφτει στις  £10,000.

Αναλυτικά τα specs και άλλα στοιχεία τα βρίσκετε εδώ BikeEXIF Z1 όπου θα βρείτε και άλλα λινκς για τις εξατμίσεις και τα ρέστα... 

Και ναι, αυτό, ΑΥΤΟ είναι η ονείρωξη. Δεν θέλω πιστάδικες πολυεστερικές υστερικές, δε θέλω 500 κιλά πλαστικά ον-οφφ 1600 κυβικά, δε θέλω τουριστικές μπαλότσες, δε θέλω drive-by-wire, δέ θελω σκούτερ-πολυθρόνες, δε θέλω τίποτα. 

Αυτό το Ζ θέλω.

ΤΣΟΝΤΑ.

Ηot Babes

εφηβικές ονειρώξεις. Σαν τίτλος τσόντας ακούγεται και καλά κάνει. Προχθες το φτιαξα το βιντεάκι, σε κλασσικές στιγμες αυπνιας. Πρωταγωνιστουν οι ακολαστες:

RG500Γ, CR500, RD500, DT200, Z1000, IT175, PE400, XT550, TENERE, BOL'D'OR, FZR 1000 GENESIS, TT600R, TDR250.... ποια να πω και ποια ν' αφησω... Aπο Cagiva Elephant μέχρι Freccia, από MB5 μέχρι AR50.

Ολοκληρωμενη συλλογη; Φφφφφφφ σιγά.... Δεν ολοκληρώνονται ποτέ οι ονειρώξεις...

Αλλά... κάτι γίνεται....

Wulftube strikes again που θα λεγε κι ο φίλος μου ο Ζαγουρας ; )

Καλημέρα

ΥΓ. Κάτι τελευταίο. Η μουσική είναι από βινύλιο μου, ένα αρκετά σπάνιο art punk κομματάκι των Defoliants που δεν κυκλοφορεί σε ελευθέρα βοσκή. 

Strawberry 500

Σε ένα αλμπουμάκι που έφτιαξα στο φβ με τίτλο Old Skool, και που θα το βαλω κι εδώ καποια στιγμη για κατεβασμα, εχω βαλει 100 μηχανακια +, από τις κουκλες που οδηγουσαμε τοτε.

Σε ποιο λυσσαξανε ολοι στα σχολια; Στα CR500. Το τερας. 

Ποσοι το πηραν; Ποσοι θα το επαιρναν; Λιγοι. Που να το παλεψεις και που να το πας; Ευκολο είναι; Μπορει ολοι να αγοραζουν μηχανες καθημερινες, που βολευουν, που δεν καινε, που που… ναι αλλα το ματι κολλαει εκει. Στο 500.

Χωρις παθος όλα είναι λαθος

Μια ατακα που μ αρεσει είναι everything I like is either illegal, immoral or fattening.

Το 500 είναι 2 στα 3. Not bad. Το οδηγας και ξεχνας τ’ ονομα σου, είναι ‘don’t forget to breathe’. Eτσι δεν πρεπει να είναι τα πραγματα; Όλα; Όχι μονο τα μηχανακια;

Και ξαναλεω, αν και τα χω ξαναπει. Το να οδηγας μηχανακια, ‘τοτε’, τετοια μηχανακια ειδικα, ηταν ο ορισμος της αλητειας και των ακρων. Το να οδηγας καν μηχανη τοτε ηταν αλητεια. Κι αυτό ηταν ένα κτηνος που εκανε θορυβο, δεν ειχε φωτα, δεν ειχε πινακιδες, ειχε σπασει 100 νομους στα 50 μετρα….. με σουζα παντα……

Τωρα προσπαθουμε να το κανουμε αυτό… αλλιως. Δε μιλαω για το 500 συγκεκριμενα, ξερετε γιατι μιλαω αν διαβαζετε πισω απ τις λεξεις λιγο…. Να το κανουμε πιο ησυχο, πιο καθαρο, πιο αντι-σπιν, πιο κοινωνικο, πιο….

Ελα… σου κουνανε και το κερασακι… πιο γρηγορο είναι… γραφει χρονους…. Δεν κανει φασαρια να σου παιρνει τ’ αυτια… δεν μυριζει λαδιλα…κι είναι κι ευκολη… ευκολη…

Απλα δε θα είναι κατι ακραιο…. Μα το ακραιο μ αρεσε ρε φιλαρακι……… και που ηταν δυσκολη… αυτό μ αρεσε… το δυσκολη……

Παμε αλλου το παθος…. και τα δυσκολα….

Εισαι πιτσιρικι… Γουσταρεις τη δασκαλα της 6^ης. Ουτε να σκεφτεις τη λεξη ‘γουσταρω’ δεν ξερεις. Τιποτα. Περιστερά. Και μια μερα, μια αγία ημέρα, - το χει κάνει ο Γουντυ Αλλεν στο Radio Days – την βλεπεις από ένα παραθυρο να τα πεταει. Συγκρινεται με τιποτα αυτό; Tην απαγορευμενη τρελα;

Ότι σου προσφερεται απλοχερα και χωρις κανενα φραγμο αργά ή γρήγορα ευτελιζεται και χανει τη σημασια του. Αργα η γρηγορα θα το βαρεθεις. Κανονας παθους; Δεν ξερω.

Πρεπει ποτε να μη μπορεις να το χεις ολο για να το ζητας συνεχεια.

Παμε αλλου. Εισαι σπορος. Πιτσιφριγκος. Σου χουν κρυψει τη μαρμελαδα φραουλα. Γαμωτο. Στην χουν κρυψει και δεν ξερεις που. Αστο, δεν κανει να φας. Δε θα φας μετα. Γαμωτο. Κι είναι ολοι απασχολημενοι και τη βρισκεις. Κοκκινη ε… ξερεις… της κολασεως… να γυαλιζει…. Ω ρε φιλε. 5 μερες το ψαχνεις και νατο. Αλλα δε μπορεις να φας πολύ θα σε παρουν γραμμη και θα της αλλαξουν θεση. Μια κουταλια, μια καλη. Ελα…… ωωω ρε φιλε…..

Ξερεις, εκει που κλεινεις τα ματια, αυτό το……πωωω…… Πως νιωθεις μ αυτή την κουταλιά ε;

Το ιδιο θα ηταν να στο βαζανε μπροστα σου και να σου λεγανε φαε οσο θες είναι λαιτ, φατο ολο, μετα εχει αλλα 4 βαζα; Το ιδιο;  Ξενερα….

Είναι ωραιο να εισαι σωστος, να εισαι μετρημενος, να να να… Αλλα καπου, σε καποιες φασεις της ζωης σου, πρεπει να ΛΥΣΣΑΣ. Να χεις παθος. Να τα @#% όλα. Να τα ξεφτιλιζεις. Να κανεις λαθη. Δε γινεται χωρις λαθη.

Παντα το παθος κανει λαθος (τιγκα στην ατακα ειμαι σημερα). Και το ξερεις και παλι το κανεις. Καμια φορα ασχημα λαθη, χοντρα λαθη. Στο παιχνιδι ειν’ αυτό απ την αρχη. Γι αυτό δεν κρινω ποτε τα ψωνια και την τρελα του αλλου. ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙ, ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΒΑΡΕΤΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ.

Ποτε δε βριζω όταν δω παπια να σουζαρουν. Ποτε δεν ηθικολογω όταν πιασουνε κανενα να κανει οργια. Μ αρεσει να παιζουν παιδια μπαλα και να γκαριζουν. Μ αρεσει ο τυπος που περναει με το ξεταπωτο χιλιαρι στις 3 κι ας με ξυπναει. Μ΄αρεσουν οι τυποι που κλεβουν το γλυκο, μ αρεσουν οι τυποι που θ ανεβαιναν στο 500, μ αρεσει που πηρα το Χασκυ το 250 και κυκλοφορουσα και στην πολη μ αυτό και ειχα πιστεψει κι ότι βολευε, μ αρεσει να κανω λαθη από μαλακια μου γιατι ΖΩ.

Το λαθος που γινεται σημερα είναι το χειροτερο. Η εννοια του politically correct επρεπε να χει καει στην πυρα μαζι με 10 άλλες μαλακιες. Δε μιλαω για ασυδοσια. Κάθε άλλο. Μιλαω να εισαι παντα, παντου σωστος και να σεβεσαι τον άλλο, αν δεν εχεις όμως εστω ΜΙΑ… ας πουμε ‘σκοτεινη’ πλευρα, τοτε… βουλιάξαμε αδερφέ.

Κι αν κανεις λαθη και πονανε – γιατι καποια στιγμη θα γινει κι αυτό – σκεψου ότι θα μπορουσε να είναι χειροτερα. Θα μπορουσε να μη νιωθεις τιποτα. Τωρα τι θα γινει;

Θα κλεψεις τη φραουλα να καβαλησεις και το 500 με 90% πιθανοτητα να φας στουκο ή θα κατσεις να τα κοιτας σαν το ζομπι; Αν σε παρει ο διαολος σε πηρε. Όλα μεσα στο παιχνιδι δεν είναι;

O γιέα μπέιμπι

Με αφορμη κατι που εγραψε ενας φιλος σε φορουμ, και συγκεκριμενα τη λεξη

SYPER SPOR

που ναι, την εχω δει σε αυτοκολλητο εκεινη τη χρυση εποχη που βαζανε ολοι οτι ναναι...  θυμηθηκα το παρακατω. Ενταξει τα μεγαλα TURBO DIESEL και τα BAVARIA stickers πάνω σε Dacia αλλα το θεικό...

το θεικό... από τα εκατοντάδες...

ήταν ΧΤ του τότε, βαμμένο όλο μπλε με spray. Κι απάνω μωβ αυτοκόλλητη ταινία-σελοτέιπ-γάζα-χανζαπλάστ δεν ξερω τι σκατα, να διαγραφει το απολυτο δεος.

ΧΤ ΕKSAKOSA

Ατς............................

Τωρα που το θυμηθηκα πανω να φτιαξω αυτοκολλητο

SIBI XILIATRAKOSA

Καλημερα...

Γ@μω τα όλα

Εχω μια ανηφορα κοντα στο σπιτι που παει στο θεο, την περναω καθε μερα.

Προσφυση ανυπαρκτη. Οχι κακη. Ανυπαρκτη. Εκει παω παντα με το γκαζι με κρινοδακτυλα για να την ανεβω.

Και οπως ειναι λογικο λεω σημερα κατσε να κανω μια μαλακια να δω τι θα γινει. Ουτως ή αλλως το χουν ψιλοσυνηθίσει. Με το που θα περασω απ το βενζιναδικο που ισιωνει λιγο γυρνανε ολοι να δουνε. Σε λιγο θα βγαινουν κι απ τα μαγαζια. 'Ελα ελα νατονε τρεχα τρεχα'

Σημερα λοιπον ανοιγω δευτερα σταδιακα, οσο μπορω γρηγορα χωρις να φυγει ο κωλος, δινω σταθερα γκαζι, εχω περασει τα  4/5 της ανηφορας, εχω μαζεψει καλα χιλιομετρακια και ΧΡΑΠ κλεινω γκαζι

Μαχαιρι.

Μουρωνει το μπροστινο αλλα ο κωλος γλυστραει απο το κλεισιμο του γκαζιου και μονο και ανεβαινω την υπολοιπη με το μηχανακι να διπλωνει με ΚΛΕΙΣΤΟ γκαζι

ΑΝΗΦΟΡΑ. 

Και βρισκομαι να τσουλαει το μηχανακι 'αναποδα' στην ανηφορα!!! Ελλαδάρα ρε!!!

Μλκ δεν υπαρχει αυτο το πραγμα! Περιμενω αυριο να το ξανακανω!Λογικα σε 5-6 μερες θα του χω παρει το κολάι και θα το διαβάσετε και στις εφημερίδες, δεν ξέρω αν θα μπορω να το γραψω εδω, μπορεί να μην πιανει ιντερνετ στο κελί ή στο νοσοκομείο, εχουν προβλημα.

Καλημέρα dudes