Είμαι με το ποδήλατο

Σήμερα παραλίγο να σκοτώσω κάποιον. Βγήκε με το ποδήλατο ανάποδα  από μονόδρομο, από το πεζοδρόμιο πάντα, κάθετα στον κεντρικό.

Στο 'που πας' που του είπα μου έδωσε τη ΓΑΜΑΤΗ απάντηση "Είμαι με το ποδήλατο."

Εκστασιάστηκα. Από δω και πέρα πιστεύω ότι θα την ακούμε παντού ως παντελώς άσχετη απάντηση που δικαιολογεί τα πάντα.

Πχ.
- "Κατηγορούμενε γιατί καταχράστηκες τα κονδύλια της εταιρίας;"
- "Είμαι με το ποδήλατο."

- "Συγνώμη αλλά είμαι πριν από σας"
- "Είμαι με το ποδήλατο."

- "Γιώργο με απατάς;"
- "Είμαι με το ποδήλατο."

- "Ρε συ Windows 10 μου βαλες;"
- "Είμαι με το ποδήλατο."

- "Μα καλά τι ψήφισες;"
- "Είμαι με το ποδήλατο."

- "Είσαι τελείως μαλάκας αγόρι μου;"
- "Είμαι με το ποδήλατο"

Όχι εντάξει η τελευταία θέλει συζήτηση.

Enduro

Πρώτη φορά εντούρο. Η παρθενική μου. Λα πρίμα βόλτα. Με το φιλο μου το Μιχαλη, παποβιο. Ειμαστε στο εξοχικο τους και μου λεει θες να κανουμε εντουρο; Ναι, που να το βρουμε το εντουρο; Ελα, εχει ο πατερας μου.

Παω και βλεπω αυτο της φωτογραφιας. Του λεω αυτο ειναι εντουρο; Μου λεει θα παθεις λαλα, δεν ξερεις πως παει. Τρια τεταρτα αργοτερα το χαμε βαλει μπροστα κι εκανε πιφα-κιαφα-τουφα-πιφα-κιαφα, μου λεει κατσε πανω. Με του που καθομαι κανει ενα ΚΡΑΚΑΚΑΚΑΠΑΦ-ΠΑΤ κι εχουμε παρει κατω το λιοφυτο, μου φωναζει ο Μιχαλης ΣΚΥΒΕ του φωναζω ΓΙΑΤΙ τρωγω το πρωτο κλαδι μες στη μαπα, στο δευτερο καταπια μια ελια, ΣΚΥΒΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ σκυβω κι αρχιζει το ξυλο απ τις ελιες, ειναι κατηφορικο το χωραφι, το εντουρο γαμει σου λεω τωρα, τανκ, δε σταματαει πουθενα, καποια στιγμη μου λεει ο Μιχαλης ΜΗ ΣΚΥΒΕΙΣ του λεω ΓΙΑΤΙ, μου φωναζει ΓΙΑΤΙ ΣΚΥΒΕΙΣ ΔΕ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΗ ΓΑΜΗΣΑΜΕ και βλεπω το ρεμα μπροστα και το αναχωμα απ την αλλη δυο μετρα πανω, πέσαμε στο ρέμα, το τανκ βγηκε απο την αλλη, ανεβηκε το αναχωμα, δεν ψοφαγε το ρημαδι, θυμαμαι να μαι ανασκελα και να βλεπω τον ουρανο αναμεσα απ τις ελιες, και κανει ενα τελευταιο ΠΑΦ το κερατο, σου λεω τωρα για καπακι οχι μαλακιες, τι να μας πουν και τα ΙΤ, καπακι και σου ρχεται ολο παπλωμα.

Μας γαμησε ο πατερας του. Για μηνες σκεφτομουν οτι θα παρω μια τετοια και θα την κανω μαυρη ματ με νικελ φαναρακια μπροστα και ελευθερας και θα τρομοκρατω μικρα χωριά τα Σαββατοκύριακα.
Το κακό είναι ότι το σκέφτομαι ακόμα.

May 1st

Πρωτομαγιατικη. Εχω παρει την αδεια απο ενα τυπο, εποχη που εχω το κροσάκι και μπαινω σ' ενα χωραφι που εχει γαματο, εχει και μια πεζουλα στη μεση και κανει αλμα. Ειναι πανω στη διαδρομη μου, και καθε φορα μπαινω και στο χωραφι μπας και ξελυσσαξω. Εκει που παω με το γκαζι καρυδωμενο προς το αλματακι βλεπω δυο κεφαλακια. Χομπιτ. Ειναι ενας γερος και μια γρια που εχουν σκυψει και μαζευουν χορτα, ακουσανε τον τεντζερη και σκιαχτηκαν.

Λεω μλκ θα πατησω γρια. Παλι. Παλι γρια. Λασπη στο μεταξυ τση πτανας. Αν φρεναρα θα επεφτα απ την πεζουλα και θα γινομουν ρουμπικ με τη γρια και το γερο. Η απαντηση ειναι παντα γκαζι. Βλεπω ενα βραχακι πλακε γαματο, και περναω πανω απ το γερο και τη γρια που σκυψανε μην αποκτησουν τατου πιρελι. Λεω μλκ μια χαρα, κανω αναστροφη στη λασπη και αντιλαμβανομαι πως οταν περασα τερμα γκαζι απο πανω τους ο πισω τροχος αφησε 488 κιλα λασπη σπατουλαριστη.

Τη γρια την ειχα κανει ρελιεφ, ολο. Το τερας της γλιτσας. Ουτε ματια φαινοταν ουτε το ενα χερι. Ο γερος ηταν αθικτος. Κυριος. Το μονο κακο ήταν οτι του ειχε μπει ενα τεραστιο πλακε κομματι λασπη πισω απο το ενα γυαλι. Και με κοιταζε μονοφθαλμος με το αλλο ματι γουρλωμενο.

Χεστηκα πανω μου.

Μετα βγαλανε κατι αναρθρες κραυγες και προσπαθησαν να με κυνηγησουν αλλα ο γερος επεσε. Απο τοτε εχω να ξαναπερασω απο κει. Μια φορα το ειχα ξαναδει εφιαλτη.

Fry

Πρωινος διαλογος με φιλο: Και που λες ρε μλκ αλλαζω το Μιλλε να το κανω Τουονο και το ψιλοκαστομαρω κιολας, αλλα περισσεψανε βιδες φιλε

Ποσες βιδες;

Κανα εναμιση κιλο

Νταξει αρκει να χεις τις βασικες. Τιμονοπλακα, ψαλιδι, αξονες μοτερ, τωρα και να παιζει το ντεποζιτο και η σελα στ @@ σου

Ναι ρε, στο μεταξυ το πηρα και ριχνω ενα γκαζιδι και κουναει η σελα ολη γιατι οχι μονο ειναι ξεβιδωτη, ουτε την εχω κουμπωσει και φευγω πισω και καθομαι στου συνεπιβατη, αλλα εκει δεν εχει σελα, δεν εχω βαλει ακομα και καθομαι μλκ στον εγκεφαλο, στις φισες

Ψηθηκες;

Δεν ξερω ρε μλκ που εκατσα αλλα κατι πρεπει να βραχυκυκλωσε και πηγαινε γαμιωντας μετα, μακαρι να μπορουσα να παω στο δυναμομετρο οπως ημουνα, αλλα ειχε ενα σαμαρακι κι εχασα το σεταπ

Aπ τη ζωή βγαρμένα

Τα γράφω συχνά στο ΜΟΤΟ κι ακούω το γνωστό πλέον ''που τα βρισκεις'' χαχαχα.

Το χω πει πολλακις οτι ειναι απ τη ζωη βγαρμένα. Κι εχω δωσει συμβουλες πραγματικες, οχι αυτα τα φορα κρανος και δεν ξερω τι. Συμβουλες για πραγματικες καταστασεις απ οπου σου ρχεται εκει που δεν το περιμενεις.

Για παραδειγμα ας πουμε οτι εχουμε εναν αξιοσεβαστο μοτοσυκλετιστη. Κυριος. Με το restored εντουράκι του, πχ XL185s. Φυσικα πρεπει να προσεχει τα ανυπαρκτα φρενα, τα αδυναμα φωτα, κτλ κτλ. Αυτα τα ξερουν ολοι. Αυτο που δεν ξερουν ειναι οτι αν ας πουμε παει καποιος, αγνωστος ΙΞ μ αυτο το μηχανακι πρωι πρωι στη λαικη και παρει 5 κιλα πορτοκαλια, 3 τονους ντάκο κριθινο γιατι αυτη ειναι η μικροτερη συσκευασια που βγαζει ο $@$!!, ενα μπροκολο, 2 κιλα σπανακι και κατι ψιλα, μετα πρεπει να γυρισεις σπιτι σου.

ΔΕΝ πρεπει να δεις ευκαιρο επιτελους εκεινο το 'αλματακι' που συνηθως το χουν κλεισει αυτοκινητα και να σκεφτεις τι ωραια που θα ταν να το παρεις με μια σκαστη δευτερα και αλλαγη τριτη στο μπαμ μαζι με την ντανιά στο τιμονι για να σηκωσεις τον τροχο, ΟΧΙ οταν κουβαλας τοσα κιλα στον καρπο στο καθε γκριπ. ΕΠΙΣΗΣ ειναι ακομα χειροτερη ιδεα να πατησεις εκεινο το κομματι το τσιμεντακι που γλυστραει πανω στις λασπες για να δωσεις λιγο ακομα στον πισω τροχο και φυγεις σαν τον Ροτζερ 'δε μαν' Ντε Κοστερ ο οποιος ποτε δεν εκανε αλμα με μπροκολα.

Γιατι ΑΝ τα κανεις ολα αυτα, δεν το ευχεσαι μετα ουτε στον οχτρό σου αυτό που θα περάσεις.

Τα πρόσωπα που αναφέρονται, το μηχανάκι, καθώς και το μπρόκολο είναι τυχαία, οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικα μπροκολα ειναι συμπτωματικη. Λογικά και μέχρι την επόμενη Τετάρτη που ξαναέχει λαική θα χει σταματήσει να γελάει σα ρινόκερος με κοκκίτη και το @@ με τα παξιμάδια.

Communication breakdown

Tι γίνεται όταν ένας ηλεκτρολόγος, ένας καθηγητής, ένας μανάβης κι ένας τίμιος έμπορος δομικών υλικών αποφασίζουν να φτιαξουν ενα Κ6 στον 'ελευθερο χρονο τους'. Το επόμενο κείμενο για το ΜΟΤΟ γράφτηκε μόνο του.

Εγώ:
‘Σπύρο, έλα ρε μαλάκα, θέλω το μαρκού- έλα Δημητράκη, τι θες; - το μαρκούτσι για το δοχείο λαδ – ναι παιδί μου, αόριστο διαρκείας – για το δοχείο λαδιού γιατί θέλουμε τις μούφες – ΔΙ-Α-ΡΚΕΙ-ΑΣ – γιατί αλλιώς χρειαζόμαστε – σελίδα 55, νάτο, που σου δείχνω, νάτο εδ- βλέπω τα ανώμαλα ρήματα τα φαγε η μαρμάγκα στην αποκάτω – ναι ρε, κάπου πρέπει να το χεις, ψάξε.’

Σπύρος:
''ελα μωρηηηηη το ξεχασα το μαρκουτσι γιατι ειχα πολύ δουλεια κι εχω γαμηθει, μπανανα βαλε μου μια και βαλε και πορτοκαλι μερλιν αλλα βαλε 2 στην ιδια τιμη για χυμο, και κατεβασε την τιμη, τι δε μπορεις ρε μαλακα, μπορεις, σκασε, καπου το χω δει το μαρκουτσι νομιζω, και μια μπανανα ναι, ελπιζω να μην το πεταξα, απ ολα εχει κυρια μου, το χει δει λεει καπου κι ο Γιαννης, Μερλιν για χυμο ρε μαλακα σου ειπα, ελα κλεινω γεια.''

Μιχαήλος:
‘Έλα τι σου είπε ο Σπύρος για το – ναι απ τα λεπτά – για το μαρκούτσι – θα τα στειλω εγω – όχι δε μιλαω σε σενα, ναι το βρηκε ειπε; - όχι δε μιλαω σε σενα – Κώστα τηλέφωνο – μίλησες και με τον Κωστάκη; - όχι δε μιλάω σε σένα – α ωραία κλείνω γειά’

Κωστάκης
‘Έλα, όχι πες μου, ένα πίνακα φτιαχ-ΠΑΦ – πωωω, έλα πες, το βρήκε ο Σπύρος το μαρκούτσι, πες του να το βρει, τι τι είναι αυτό; όχι αυτό δεν παει εκει, μην το βαλεις θα σου πω εγω – το ειχε σφάξει πες το δοχειο λαδιου – ΜΗΝ ΤΟ ΒΑΛΕΙΣ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΓ-ΠΑΦ – κλεινω γεια’

Γκο Γκετ Δεμ

Eχω δει απειρες εκκινησεις. Απο φτιαγμενα ντραγκστεραδικα μπουσα, απο οτι θες. Tην εκκινηση που εχω δει να κανει αυτο εδω το πραγμα δεν την εχει κανει τιποτα.

Εποχη 80φεύγα κι είχα ένα Χασκυ 250 CR. Φιλος εχει το Φαντικακι και οποτε συναντιομαστε στην πιστα με ψηνει να του δωσω το μοτερ του Χασκυ να το χωσει στο Φαντικ.

Ain't gonna happen. Σιγα μην κατεβαζω το μοτερ του Χασκυ για να κανω φονο, δεν παιρνω και μια καραμπινα να μην ταλαιπωρουμαι;

Μετα απο καιρο ειμαι στην πιστα, εχω αραξει για τσιγαρο αθλητης γαρ και βλεπω το Φαντικακι να ερχεται με ενα εκκωφαντικο θορυβο την ανηφορα. Ο πουστης ειχε ψησει καποιον κι ειχε βαλει μοτερ KDX είτε 175 είτε 200.

Δηλαδή απ αυτό

Ερχεται μ ενα ημιτρελο υφος, ακουω ενα

΄΄΄ΓΚΙΓΚΙΓΚΙΝ- κεη ντη εξ ρε μου δω -ΓΚΙΓΚΙΙΙΙΝ - Γιαννης το μοτ - ΓΚΑΓΚΑΓΚΙΙΝΝΝ - και το βαλαμ - ΓΚΙΙΙΙΝΓΚΙΝΓΚΙΝ - να δεις πως πα- ΓΚΙΡΙΝ ΓΚΙΡΙΝ ΓΚΙΝ - κοιτα τωρ - ΓΚΑΓΚΑΓΚΙΝΝΝ

Αυτο το εφε το χω δει εκτοτε μονο στο σταρ τρεκ με τη διακτινηση. Ναου γιου ση ιτ ναου γιου ντοντ. Πρωτα ηταν μπροστα μου και μιλουσαμε και μετα ήταν 100 μετρα περα. Δεν υπήρξαν ενδιάμεσα στάδια. Ποτέ.

Η συζητηση απο κει που την αφησα συνεχισε ως εξης

'ΓΚΑΓΚΑΓΚΙΝΝΝ -γκι-γκιαααΑΑΑΑΑΑΑΝΝΝ- ΓΚΑΓΚΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ-ΚΡΑΚΑ-ΚΡΑΚΑ-ΖΒΙΙΙΙΙΝ- ΓΚΡΑΟΥΓΚΡΑΟΥΓΚΡΑΟΥ - ΚΡΑΚΑΤΡΑΚ.'

Το μοτερ το βγαλαμε αλλα χρειαστηκε να κοψουμε το πλαισιο με το σαρακα γιατι ειχε τυλιχτει σαν το χταποδι γυρω του. Το Φαντικ εγινε σαν να το πατησε ο Γκοτζιλας. Οχι κατα λαθος. Επιτηδες. Δυο φορες.

Απο τοτε οποτε μου πει κανεις για ρεπριζ και μου δειχνει κανενα R1 και κανενα Βusa ουτε πεταριζει το βλεφαρο. Τι να κλασει φιλε. Φαντικακι θρησκεια.

Tα αποδημητικά της τροχαίας στο Ηράκλειο Κρήτης

έκθεση του Λ. A., μαθητή ΣΤ' τάξης 1ου Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου.

Έφυγαν οι γιορτές και το χαρμόσυνο μήνυμα της αναστάσεως και μαζί τους έφυγε και η τροχαία. Η πόλη μας, η πλημμυρισμένη από τις μπλε και φωσφοριζέ στολές που έδιναν ένα γιορτινό χρώμα έμεινε ξανά άδεια και γκρίζα.

Λίγες μέρες πριν, οι πολύβουοι δρόμοι της πόλης μας, οι γεμάτοι με χαρούμενους ζαβλακωμένους 'οδηγούς' που χαμήλωναν τη μουσική για να μιλήσουν στο κινητό κινούμενοι με 7 χιλιόμετρα την ώρα και με πεζούς ζαλωμένους λαμπάδες να κινούνται σαν μεθυσμένοι ρινόκεροι σε stampede έδιναν το δικό τους χρώμα. Η τροχαία, συμμετέχοντας στους εορτασμούς, σταματούσε διακριτικά πέφτοντας στις ρόδες του τον μέσο άτυχο κακομοίρη που του κλήρωσε το ένα από τα τρία ετήσια εορταστικά μπλόκα και απαντούσε σε λογής λογής ερωτήσεις.

'Πρώτη ερώτηση για 350 ευρώ. Γιατί δεν φοράτε κράνος;'

Πανέμορφοι και γυαλιστεροί οι τροχαίοι, με τα φλούο αντιανεμικά μοίραζαν αυγά και κλήσεις σε όλη την οικουμένη αντηχώντας έτσι το δικό τους χαρμόσυνο μήνυμα του πρωτογενούς πλεονάσματος.

Όμως οι γιορτές πέρασαν. Πάει η τροχαία, έφυγε, αφήνοντας την πικρή γεύση του αποχωρισμού. Θα τους ξαναδούμε με τα πρώτα πλοία με τουρίστες, και μετά ξανά τα Χριστούγεννα. Μόνο όσοι είναι τυχεροί μπορεί να πετύχουν σποραδικά και ενδιάμεσα ένα μικρό σμήνος να τριγυρνάει την πόλη σαν χαμένο. Γι αυτό και πολλοί συμπολίτες μας στράφηκαν από την παρατήρηση σπάνιων πτηνών στην παρατήρηση τροχαίας και αστυνόμευσης. Μάλιστα πλήθος κόσμου αναμένεται να προσελκύσει και η σχετική έκθεση φωτογραφίας στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου με σπανιότερο έκθεμα τροχαίο να σταματάει πατέρα που παίρνει τρία παιδιά από το σχολείο ξεκράνωτος πάνω σε μηχανάκι χωρίς λάστιχα.  Το ίδιο μάλιστα θα εκτεθεί και σε ακρυλικό έργο με λάδι και θα αποκτηθεί από κάποιον τυχερό συλλέκτη.

Τώρα η πόλη μας φαντάζει άδεια. Μισοκοιμισμένοι οδηγοί με χοληστερίνη πέρα και μακριά από κάθε όριο, με τριγλυκερίδια σε έξαρση και με πίεση 3 η μικρή και 45 η μεγάλη κινούνται καθημερινά στους δρόμους προσπαθώντας μάταια να μην πατάνε τρια τρια τα πλήκτρα στο κινητό για να ρωτήσουν 'Μαρία τι έψησες;'.

Ζήσαμε πάλι για λίγες μέρες το όνειρο. Τώρα επιστροφή στη σκληρή πραγματικότητα. Καληνύχτα σας.

Τhe Mastor

Ψοφάω να μιλάω με μαστόρους. Είναι η μόνη φατρία που είναι απόλυτα συγκρίσιμη με κομπιουτεράδες.

'Καλημέρα, θέλω ένα μολυβάκι απ' αυτά που έχουν οι μαραγκοι'.
'Δηλαδη;'
'Απ' αυτα που γραφουν πανω σε ξυλο, μεταλλο κτλ'
'Α, δεν έχω τέτοιο πράγμα...'
'Σίγουρα; Γιατί συνήθως από χρώματα/σιδηρικά τα παίρνω.'
'Ναι, δεν το ξερω αυτο που λες'

Κανω μεταβολη για να φυγω.

'Μονο μολυβι οικοδομης εχω'

Μετα-βολή.

'Ννναι.... το οποιο....'
'Γράφει παντού.'
Παύση.

Παύση.

Παύση.

Πασχίζω με κάθε τρόπο να πνίξω τη φράση 'Η αραχνοαίσθηση μου μου λέει ότι ένας απ' τους δυο μας είναι στόκος'

'Εεεε....δώσε μου ένα'
'Δεν ξερω αν θα κανεις δουλ-'
'ΔΕΜΠΕΙΡΑΖΕΙ'

Εχω πλεον τοσες εμπειρίες που γράφω βιβλίο. Coming soon to a Motomag near you.

Τούρβοχ

Ψοφάω να πηγαίνω σε γνωστή αλυσίδα ηλεκτροκομπιουτερότηλέφωνων γιατί πάντα κάτι μου τυχαίνει, το είχα γράψει και εδώ

http://stoma-tou-lykou.blogspot.gr/2013/01/utobots.html

Σήμερα πήγα για να γυρίσω ένα ασύρματο πληκτρολόγιο που είχαμε πάρει σετ με πόντικα. Δεν χρειαζόμαστε πόντικα, μόνο πληκτρολόγιο αλλά το πήραμε σετάκι μια και ήτο καλή τιμή. Βγάλαμε το πληκτρολόγιο το γουάιρλες για να το συνδέσουμε αλλά δεν υπήρχε αντάπτορας. Ψάξαμε το κουτί, τίποτις.

Σήμερα λοιπόν πήγα να το γυρίσω να πάρω κάτι άλλο που χρειαζόμουν. Μου το γύρισαν φυσικά χωρίς πρόβλημα και μπράβο τους μέχρι που με ρώτησε ο τύπος γιατί το γυρνάμε. Του λέω για τον αντάπτορα.

Με κοιτάει. Τον κοιτάω. Χαμογελάμε κι οι δυο σαν τον Κλιντ Ηστγουντ καμία σχέση.

Ανοίγει το πακέτο. Πετάει στην άκρη με νόημα το πληκτρολόγιο. Βγάζει το ποντίκι - που δεν χρειαζόμουν - από το νάιλον. Ανοίγει τη θήκη για τις μπαταρίες για το ποντίκι - που δεν χρειαζόμουνα - και το κουνάει ανάποδα, μια δυο τρεις και πέφτει ο αντάπτορας του πληκτρολογίου.

Με κοιτάει με θρίαμβο. Παίρνω το ύφος το αυστηρό το καλό, τρίτο συρτάρι δεξιά, αυτό που έχω όταν δε μου φέρουν οι μαθητές δεύτερη φορά εργασία και του λεω 'ΣΟΒΑΡΑ τώρα; '

'Ε... τι να σας πω κι εγώ...'

Τουλάχιστον έφυγα ΧΩΡΙΣ περιοδικό, που το θεωρώ ΘΡΙΑΜΒΟ.

I fought the law

Με ταχύτατα βήματα προχωράει το σχέδιο της κυβέρνησης που σκοπό έχει να ξαναφέρει στο προσκήνιο τις θρυλικές ημέρες των μηχανόβιων της δεκαετίας του ’80 αποτελώντας έτσι πόλο έλξης για εκατοντάδες τουρίστες αλλά ταυτόχρονα αυξάνοντας τα δημόσια έσοδα σύμφωνα με όσα δήλωσε ο υπεύθυνος του προγράμματος κ. Βασίλης Καγκουράκης.

‘Bρισκόμαστε αυτή τη στιγμή σε μια θέση όπου έχουμε ένα σύγχρονο στόλο από άρτια εξοπλισμένα superbikes τα οποία λόγω των ασφυκτικών οικονομικών μέτρων παραμένουν στα γκαράζ. R1, GSXR, 1098 και τόσα άλλα που έχουν υποστεί απανωτά πλήγματα από τα τέλη κυκλοφορίας, τα ασφάλιστρα, το ΚΤΕΔ, τον ΦΠΑ στα κράνη τον οποίο βάλαμε φροντίζοντας για την ασφάλεια των αναβατών κτλ. βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε ακινησία. 

Με το να βάζουμε συνεχώς όλο και πιο δυσβάσταχτα χαράτσια κάνουμε πραγματικότητα αυτό που αποτελούσε όνειρο πολλών. Όταν το πάρουν πλέον απόφαση ότι θα πρέπει να πληρώνουν περίπου 600 ευρώ το χρόνο μόνο και μόνο για να πηγαίνουν με 80 μέχρι τα διόδια γιατί αλλιώς υπάρχει και η κάμερα τότε πιστεύουμε ότι θα έρθει και η Απελευθέρωση. Πινακίδες στα συρτάρια, μπουριά 4 σε 1, κι όποιον πάρει ο χάρος. Στην γιορτινή ατμόσφαιρα θα συμβάλλει το γεγονός πως ότι ελπίδα είχε το 750 της τροχαίας το ’80 να πιάσει φτιαγμένο Μπολντόρ, τις ίδιες ακριβώς έχει και σήμερα κυνηγώντας R1 τούμπανο. 

Ταυτόχρονα δουλεύουμε σε συνεργασία με τον κ. Γεωργιάδη ώστε να ρυθμίσουμε τα υπέρογκα νοσήλια που θα συσσωρεύονται με τέτοιο τρόπο ώστε υπολογίζοντας μέσο όρο 78 στούκους το μήνα θα μηδενιστεί το έλλειμμα και θα βγούμε από το μνημόνιο!’

Δάκρυα χαράς έχει φέρει η είδηση στους μοτοσυκλετιστές που βλέπουν την αγορά να συρρικνώνεται σε σχέση με τη λαίλαπα των σκούτερ. Θα ακολουθήσουν συνεντεύξεις μοτοσυκλετιστών σχετικά με το μέτρο. Stay tuned.

Ain't no grave

που λέει κι ο Τζόνυ Κας. Τις τελευταίες μέρες μου στέλνουν διάφοροι την παρακάτω είδηση.

Η διαδικασία αυτή εγείρει τεράστια ηθικά, θρησκευτικά και γραφειοκρατικά προβλήματα. Κατ' αρχήν δεν ξέρουμε αν υπάρχει άλλη ακολουθία στη χώρα μας που να ισχύει για τα Χάρλευ και άλλη για τα ΚΤΜ (προφανώς θα υπάρχει). Η εκκλησία δεν πρέπει να το ξεκαθαρίσει;

Τάφοι με τρία Γιαμάχα και πάνω θεωρούνται οικογενειακοί; Αν ένα Σουζούκι είναι από μόνο του τάφος, πληρώνεις διπλά; Και υπάρχουν φυσικά και υπαρξιακά ερωτήματα.

Υπάρχει ζωή μετά το Σαρακάκη;

Και ποιος λέει στον άτυχο που θα θαφτεί με τη μοτοσυκλέτα του ότι θα σταματήσουν να του ζητάνε τέλη κυκλοφορίας από το υπουργείο, για να μη μιλήσω για ΚΤΕΔ και ασφάλεια.

Το γελάτε.

Όχι αλήθεια, κάντε ένα pause, σκεφτείτε που ζούμε και το ξαναπάμε.

ΤΟ ΓΕΛΑΤΕ;

Εκτός αυτού, τα κοινωνικά προβλήματα που θα προκληθούν είναι ανυπολόγιστα. Ανακατασκευάζεις Laverda 750 SFC και δε βρίσκεις πουθενά τιμονόπλακα. Και ΞΕΡΕΙΣ ότι στο τάδε μέρος είναι θαμμένη μια SFC... που μέχρι να γίνει zombie apocalypse δεν τη χρειάζεται ο τύπος... στο κάτω κάτω του αφήνεις μια Laverda Jota ρε παιδί μου να κινείται να κάνεις κι εσύ τη δουλειά σου...

Ετοιμάζω έντυπο επερώτησης για βουλευτές και εκκλησία να δούμε πως θα το μοντάρουμε. Κάθε ιδέα δεκτή. 

Round the bend

Σήμερα πέρασα με το 185 από μια στροφή 'γνωστή', απ' αυτές που έχουμε όλοι. Που τις έχουμε 'μάθει' και καλά, αλλά δεν είναι και για πολλά πολλά γιατί με το που θα πάρεις θάρρος σ' έχει ξαπλώσει. 

Το ξέρω γιατί είχα πάρει θάρρος κι είχα ένα σαγόνι σαν του Ποπάυ ένα μήνα. 

Σήμερα σκέφτηκα ποιος θα ήταν ο εφιάλτης σ' αυτή τη στροφή. 

Ο Απόλυτος Εφιάλτης όμως.

Να κάθομαι πίσω σε κανένα 250 δίχρονο ή 500άρι μονοκύλινδρο ον-οφφ και να οδηγεί 

ο εαυτός μου των 16 χρονών. 

τα νταχ

Ω μαλάκα.

Ούτε στο χειρότερο εχθρό.

Φαντάζομαι οι περισσότεροι που το διαβάζετε, ΞΕΡΕΤΕ τι εννοώ, ακριβώς.

Και η μόνη τιμωρία που θα άξιζε ίσως στο 16χρονο εαυτό μου αν μου το έκανε αυτό θα ήταν να τον κάνει ο τωρινός μου εαυτός μια βόλτα με το 1300. 

Για να βλέπω χεράκια όσοι κατάλαβαν.

Εσείς θα καθόσαστε για βόλτα; Στο δικό σας κάγκουρα εννοώ...

Ceci n' est pas une pipe

Βροχή, με το XL185s και κίνηση. Μπροστά ο έλλην συνταξιούχος Τουταγχαμών που οδηγεί την κούρσα με σταθερά 17 χλμ την ώρα με Ford Mondeo. Το βλέμα καρφωμένο στο στόχο, να φτάσει σπίτι να πχιεί σούπα.

Προσεκτικός και νηφάλιος. Δεν έφτασε σ' αυτή την ηλικία τρώγωντας μπατονέτες και αλμυρά και πηγαίνοντας με 25. Αυτά είναι για τους τρελούς.

Πίσω του ημιμαστουρωμένος αλλοδαπός σε ένα Uno που έχει περισσότερα χρώματα πάνω απ' την Καπέλλα Σιστίνα και περισσότερες τράκες από τη μάπα του Τάισον. Ή μαστουρωμένος είναι ή έχει φάει 2+ κιλά βουτυράτο κουραμπγιέ, αυτόν με τις 400 θερμίδες τη μυτιά. Mόνο το χασίς και ο κουραμπγιές μπορούν να φέρουν άτομο σ' αυτή την εξαθλίωση. Ακολουθεί με 16χλμ την ώρα μήπως και φρενάρει ο άλλος απότομα.

Πίσω ιδιοκτήτης bmw 800GS με ανοιχτό κράνος και πίπα.

Και πίπα.

ΚΑΙ ΠΙΠΑ.

ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ.

Τα μάτια του είναι σαν του Clint Eastwood γιατί εν ντη μπαλέβει και καπνός μαζί με τις κάφτρες πάνε καρφί στο ram air στο ρουθούνι. Τραβάει κιόλας για να μην του σβήσει η πίπα με τη βροχή, γκαζώνει κιόλας μην του σβήσει το μπεμβέ με 14 χλμ που πάει και ακολουθεί τους άλλους.

Τι γουάιτ ράμπιτ και τσέφερσον έαρπλέιν, την ψυχεδέλεια των ελληνικών δρόμων δεν την έχει τίποτα.

Κι όπως τους περνάω σουβλάκι αριστερά με ΣΑΡΑΝΤΑ σκέφτομαι ότι έτσι και φάω κανένα μπίστο πολύ θα ήθελα να δώσουν κατάθεση και οι τρεις για το συμβάν, έτσι να χω να το διαβάζω.

Καλημέρα

10 reasons

Πριν από λίγο ο φίλος μου ο Μιχαήλος μου έστειλε αυτό εδώ το λινκ

http://www.huffingtonpost.com/the-moto-lady/date-a-motorcyclist_b_4434235.html

που κάνει το γύρο του ιντερνετς τελευταία, και λέει 10 λόγους γιατί να 'date' ένα μοτοσυκλετιστή. Αν εξαιρέσω το γεγονός ότι τέτοια άρθρα γράφονται συνήθως από εξαγριωμένο λόγω παρατεταμένης αγαμίας ιδιοκτήτη τρίτροχου σκούτερ, οι λόγοι είναι άθλιοι.

Έλα τώρα. Κάνουμε καλύτερο μασάζ; Οι ρομαντικές μας χειρονομίες τα σπάνε; Που μένει αυτός να του σπάσω τα τζάμια με τους κουραμπιέδες της θείας μου; Ποιες ρομαντικές χειρονομίες ρε φλούφλη; Έχεις βγει 2 το μεσημέρι να πας σπίτι σου να δεις ρομαντικές χειρονομίες;

Άσε το 'we enjoy the little things'. Ναι. 150 άλογα τροχό, 0-100 σε κάτι λιγότερο από 3'' τα μόνα little things που βλέπεις είναι οι μπάτσοι που σου κάνουν σήμα να φεύγουν πίσω με 280 βζούια.

(Οι τροχονόμοι κάνουν βζούια, οι βαθμοφόροι κάνουν βουζούμ, το χω τσεκάρει).

Φυσικά και υπάρχουν λόγοι 'να κάνετε date' (πωωωω μες στην γκζενέρα το άρθρο, ούτε κοσμοπόλιταν) ένα μοτοσυκλετιστή, αλλά δεν είναι αυτές οι παπαργιές που γράφει.

Πρώτον και καλύτερον είναι γνωστό από πολλές κουλτούρες ότι το να τρως έντομα είναι πολύ ωφέλιμο για τον οργανισμό. Στην Κίνα τρώνε τα πάντα και ζούνε 500 χρόνια, ή νόμιζες ότι φταίει το ρύζι; Κι ένας παππούς στο χωριό ατζέμ πιλάφι έτρωγε κάθε μέρα, στα 75 τα κόρδωσε. Αν δεν φας κάθε μέρα κάνα κουνουπάκι, δυο τρεις μύγες, κανένα μπάμπουρα για desert δε λέει. Αν πηγαίνεις 250 τσίτα κόρδα για κάνα μισάωρο με ανοιχτό το στόμα καλύπτεις την ημερήσια συνιστώμενη ποσότητα βιταμινών που πρέπει να παίρνεις από έντομα. Ντάξει, μπαίνουν κι απ' τα ρουθούνια αλλά δεν το πετυχαίνεις πάντα (γειά σου ρε Δημήτρη δύναμις).

Δεύτερον τσιτώνει το δέρμα. Τι μπότοξ και πολιτικοί μπλε; Απ τη μια τρως τις 300άρες στη μάπα, απ' την άλλη απ' τον ΤΡΟΜΟ και μόνο αποκτάς κατάλευκο λείο και στιλπνό δέρμα. Νταξ, μπορεί να ναι διάστικτο με 400 μυγάκια και να κατεβαίνετε απ' τη μηχανή σαν την οικογένεια Άνταμς αλλά με λίγο 800άρι γυαλόχαρτο φεύγουνε.

Η συνέχεια στο ΜΟΤΟ, με πήρε η έμπνεφσις.

Καλημέρα.

Καταραμένη γρίππη

Όταν είμαι κρυωμένος αυτό που με εξιτάρει πάντα είναι οι αντιδράσεις γνωστών και φίλων. Πιστεύω ο καλύτερος τρόπος να δεις με ποιους έχεις να κάνεις είναι να δεις τον εαυτό που βγάζουν όταν κρυώσεις.

Πρώτοι και καλύτεροι οι γιατροί. Κατ' αρχήν αυτοί με ειδικότητα:

'Τι παίρνεις; Κλαβουζονοτεσταμόλη; Δε θα σε πιάσει. Πάρε καρμπονοξυλοβιτόλη και κάνε και γαργάρες με βιζουβιζαβόλι.'

'Μην πάρεις Χεξαλέν. Δεν κάνει τίποτα. Πάρε Γκαργκαροτρόν V και Μπεζαγκαρόν Τουμποφλό και θα δεις πως θα δεις βελτίωση.'

Αυτά που σου λέει δεν τα ξέρουν σε κανένα φαρμακείο και σε καμία φαρμακευτική εταιρία. Είτε είναι κάποιο φάρμακο που βγήκε τον 2o Παγκόσμιο από μια εταιρία που έφτιαχνε και αεροζόλ είτε είναι σε πειραματικό στάδιο στο πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και 'η ηλίθια της γειτονιάς' δεν το έχει φέρει.

Το αποτέλεσμα είναι ότι γυρίζεις τα φαρμακεία με 40 πυρετό και σε κοιτάνε όλοι σαν βλαμμένο. Η μόνη λύση είναι να σε λυπηθεί κανείς και να σου δώσει μια ασπιρίνη να πας σπίτι σου.

Η αγαπημένη μου κατηγορία όμως είναι οι χασάπηδες.

'Αμυγδαλές ε; Βγάλτες.'
'Μα δεν π-'
'Βγάλτες, βγάλτες.'
'Και το χέρι μου πονάει λίγο.'
'Κόφτο. Τι θα κάθεσαι να πονάς;'

Οι χασάπηδες είναι οριακά καλύτεροι από τους εναλλακτικούς.

'Λοιπόν θα πας στο φαρμακείο και θα του πεις να σου δώσει το Ζουαζάρ, είναι πέταλα αγριομολόχας κοπανισμένα στο γουδί με εκχύλισμα σκατζόχοιρου, ούτε χημικά ούτε τίποτα, μια φίλη μου το πήρε και της πέρασε αμέσως το κρύωμα. Και δε βάζεις και χημικά στο σώμα σου.'

Αυτή που στο λέει καπνίζει τρία πακέτα τη μέρα και τρώει delivery 8 φορές τη βδομάδα αλλά ασπιρίνη δε μπαίνει στο ναό.

Αυτοί πάνε χέρι χέρι με τους άλλους με τα σπιτικά γιατροσόφια.

'Θα βάλεις στο αυτί σου μια ελιά, θρούμπα, θα στάξεις μια σταγόνα λεμόνι στο μάτι σου και μετά θα κοπανήσεις καλά ότι χόρτα έχετε στο πάρκινγκ και θα κάνεις εισπνοές, κάθε μέρα, πρωί μεσημέρι βράδυ, συνέχεια.'

Πως γίνεται να σε μισεί ρε φίλε κάποιος τόσο; Και γω να μουν η γρίπη θα φευγα.

Κρίμα να μην τους έχει σύμβουλους ο Άδωνις πάντως, χάνουμε σόου. 40 γέροι τέζα στα νοσοκομεία με τις εισπνοές με τα τσικάλια και 15 ξερόλες από πάνω. Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο; 

Suvlaki

Πριν από δυο μέρες έτυχα σε ένα φιλικό σπίτι με μια παρέα. Συζήτηση ήρεμη, κουβεντούλα κτλ. Κάποια στιγμή πεινάσαμε λοιπόν κι είπαμε να παραγγείλουμε σουβλάκια.

Κι έρχεται η καταστροφή. Μετά από λίγο χτυπάει ο ντελιβεράς. Ανοίγει κάποιος την πόρτα και τον κοιτάζει καχύποπτα.

‘Φίλε Πακιστανός είσαι;’

‘Έλληνας’

‘Σίγουρα;’

‘Πλάκα μου κάνεις ρε φίλε;’

‘Και γιατί είσαι μαυριδερός;’

‘ΓΙΑΤΙ ΕΚΑΝΑ ΜΠΑΝΙΑ. Θα τα πάρεις τώρα τα σουβλάκια;’

‘Δεν ξέρω ρε φίλε, η προφορά σου είναι λίγο παράξενη’.

‘Τώρα τι να σου πω… Θα τα πάρεις;’

‘Για πες κάτι;’

‘Τι να πω;’

‘Πες αρνάκι άσπρο και παχύ ν’ ακούσω την προφορά λίγο.’

‘Αρνά-’

Εκείνη των ώρα σηκώνεται ένας άλλος

‘Φίλε τι γιαούρτι έχουνε μέσα;’

‘Συρωτό.’

‘Ναι αλλά τι μάρκα;’

‘Ε…νομίζω τοτάλ’

‘Φίλε εγώ δεν το τρώγω αυτό. Έχει μέσα γερμανικά γάλατα.’

‘Εντάξει ρε φίλε και τι να κάνω εγώ τώρα;’

‘Πάρε το γιαούρτι πίσω. Και μη μου το χρεώσεις.’

‘Τι πάρτο πίσω ρε φίλε;;; Το γιαούρτι θα βγάλω από τα σουβλάκια;;;’

‘Περίμενε θα σου φέρω ένα κουτάλι.’

Πετάγεται κι ο τρίτος

‘Δε μου λες, ΙΚΑ σου βάζουνε; Απόδειξη έφερες;’

‘Ναι μέσα είναι.’

‘ΙΚΑ;’

‘Ναι ρε φίλε μου βάζει και ΙΚΑ. Θα τα πάρετε τώρα γιατί έχω κι άλλες παραγγελίες;’

‘Και στα βάζει όλα τα μεροκάματα;’

Έρχεται ο άλλος με το κουτάλι.

Στα επόμενα 5 λεπτά ο ντελιβεράς έχει κάτσει κάτω με το κουτάλι, έχει ανοίξει τα σουβλάκια, πετάει έξω το γιαούρτι και τραγουδάει το αρνάκι άσπρο και παχύ. Ο άλλος με το ΙΚΑ επιμένει να κοπεί καινούρια απόδειξη που να μην έχει μέσα το γιαούρτι που βγάλαμε.

Τελικά ο ντελιβεράς μας πέταξε το γιαούρτι στη μάπα, πήρε τα σουβλάκια κι έφυγε. Καλύτερα γιατί δεν είχαμε και να τα πληρώσουμε απ΄ ότι αποδείχτηκε. Είπαμε να τηγανίσουμε κάτι πατάτες αλλά παίρναμε τηλέφωνο αυτόν που τις είχανε πάρει απ’ τη λαική να ρωτήσουμε αν είναι αιγυπτιακές ή Κρήτης και αν περνάει ΙΚΑ σ’ αυτούς που τις μαζεύουνε αλλά δεν τον βρίσκαμε. 

Τελικά φάγαμε McDonalds. Πάλι.

Ειδήσεις

Δυσάρεστη κατάληξη είχε ‘φάρσα’ που επιχείρησαν να κάνουν φίλοι του στον κ. Χαρίδημο Μπουτζούκαλο ετών 47 ιδιωτικό υπάλληλο όταν του έστειλαν ‘μπιλιέτο’ από την εφορία όπου υπάγεται προκειμένου να δηλώσει το BMW1200GS του ως υμιυπαίθριο χώρο.

‘Πήγα στην εφορία και τους είπα ότι δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά, και μου υποσχέθηκαν ότι θα το κοιτάξουν. Που να το περιμένω;’

Την επόμενη μέρα ειδικό κλιμάκιο από ‘rambo’ επισκέφθηκε το χώρο όπου φυλάσσεται η μοτοσυκλέτα και έκανε μετρήσεις. Να σημειώσουμε ότι η μοτοσυκλέτα είναι εξοπλισμένη και με βαλίτσες Katuratech με αποτέλεσμα να βελτιστοποιείται τόσο ο όγκος όσο και η τετραγωνισιμότητα της.

Εκ νέου λοιπόν το κλιμάκιο απέστειλε – πραγματικά αυτή τη φορά – σημείωμα στον κύριο Μπουτζούκαλο προκειμένου να τακτοποιήσει τις οφειλές του. Αιτία γι’ αυτό υπήρξε ότι οικογένεια Πακιστανών βρέθηκε να ζει εδώ και καιρό κάτω από το μπεμβέ για το οποίο δεν είχε δηλωθεί κανένα ενοίκιο.

Έρευνες σε όλη τη χώρα αποκάλυψαν το μέγεθος του φαινομένου, με τους ιδιοκτήτες BMW να έχουν πλέον θορυβηθεί και να φοβούνται να κοιτάξουν κάτω από τις κουκούλες.

‘Δεν ξέρουμε τι θα βρούμε’ δήλωσε ο κ. Σταμπολτζής 33 ετών άεργος. ‘Την άλλη φορά άκουσα ένα θόρυβο κάτω απ’ το κάρτερ. Φοβόμαστε. Είπα να δω, αλλά άμα βγει κανείς να με μαχαιρώσει;’

Σύμφωνα με κύκλους του υπουργείου οικονομικών τα διαφυγόντα έσοδα από τη μη τακτοποίηση των BMW1200 ανέρχονται στα 4 δις ενώ τα χαμένα έσοδα από τις υπενοικιάσεις στα 2,3 δις. Ανήσυχοι εμφανίζονται και οι ιδιοκτήτες GS800 αν και σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές ‘δεν υπάρχει κίνδυνος φορολόγησης, τουλάχιστον σ’ αυτή την πρώτη διερευνητική φάση’.

Reuters

Lie your @# off

Φίλος του πατέρα μου. 140 κιλά. Δεν είναι χοντρός, είναι κοντός. Για το βάρος του έπρεπε να ναι γύρω στο 4,80.

'Εγώ άμα ήμουνα νέος ήμουνα λάστιχο'.

Και τώρα είναι. 180/55. Σαμπρέλα.

''Έκανα κολύμβηση, ποδήλατο, βάρη'

Κολύμβηση θα ήταν όταν τον είδε η greenpeace στην παραλία και τον έσπρωξε στη θάλασσα. Ποδήλατο έκανε λογικά τη ζωή των αλλονών και βάρη σήκωνε τα έξτρα κιλά όπου και να πήγαινε.

Βέβαια δεν μπορείς να του πεις τίποτα γιατί αναφέρεται κάπου στο 1204 και στα ιστορικά κιτάπια της εποχής πουθενά δεν αναφέρεται - κακώς βέβαια - το ότι ο Ανέστης ήταν λάστιχο.

Απορώ λοιπόν με την ψυχοσύνθεση πολλών πως δεν έχουν ανακαλύψει ακόμα αυτή τη λούμπα τώρα με την κρίση. Λέω να το δοκιμάσω για τεστ στον επόμενο άγνωστο που θα δω.

'Κρίση φίλε άστα. Βέβαια, όλους μας έχει επηρρεάσει. Και η Πόρσε και η Λάμπο κομμάτι ψωμί έφυγαν. Εντάξει η Λάμπο ήθελε και λάστιχα αλλά και πάλι. Πάει και το εξοχικό στην Ισπανία, πάνε όλα τι να σου λέω. Αλλά εντάξει λέω δεν είμαι ο μόνος. Θα μου πεις πρόλαβα και γύρισα τον κόσμο. Δυο φορές. Πρώτη θέση. Αλλα όσο να ναι σου μένει η πίκρα. Να το ξερα τουλάχιστον δεν θα είχα χαρίσει πριν την κρίση τα δυο τριώροφα για να μένουν οι άστεγοι. Δε βαριέσαι, χαράτσια θα πλήρωνα. Μπροστά κοιτάμε.'

Κι όσο προχωράει το πράμα τόσο και θα πιάνει. Σε 10 χρόνια από τώρα όταν αναφέρεσαι στην κρίση λες άνετα ότι 'είχα κερδίσει και το λαχείο αλλά δεν πήγα να τα πάρω γιατί δε βρήκα να παρκάρω'. Βάλτε τις δικές σας προσωπικές πινελιές και προχωρήστε χωρίς αναστολές. Η μεγάλη ζωή σας περιμένει.

Πάντως κι εγώ το μετάνιωσα που την πούλησα τη Λάμπο. Είχε βολικό πορτ μπαγκαζ.

Φάκεν Μίρακολ

Πρόσφατα διάβασα στο ίντερνετς την παρακάτω εκπληκτική παπαργιά:

''Πόσο κοστίζει ένα θαύμα ???
Ένα κοριτσάκι, πήρε τον κουμπαρά του κι άδειασε το περιεχόμενο. Μέτρησε τρεις φορές τα κέρματα, του για να μην κάνει κανένα λάθος. Ήταν ένα δολάριο και 11 σέντς. Πήρε τα κέρματα και πήγε στο φαρμακείο της γειτονιάς.

Ο φαρμακοποιός, εκείνη την στιγμή, μιλούσε με ένα καλοντυμένο κύριο και δεν πρόσεξε την μικρή. Το κοριτσάκι έκανε κάποιο θόρυβο με τα πόδια του, αλλά τίποτε. Τότε πήρε ένα από τα κέρματα της και το χτύπησε πάνω στο γραφείο του.

- “Τι θέλεις;” την ρωτά κάπως εκνευρισμένος εκείνος.
“Δεν βλέπεις, ότι μιλώ με τον αδελφό μου, που έχω χρόνια να τον δω”.

Τότε η μικρή του είπε:

- “Θέλω να σου μιλήσω για τον αδελφό μου, που είναι πολύ άρρωστος, και θέλω να αγοράσω ένα θαύμα!“

- “Συγγνώμη”, της απάντησε αυτός,” αλλά δεν πουλάμε θαύματα”.

- “Ξέρετε, είπε το κοριτσάκι, ο αδελφός μου έχει κάτι στο κεφάλι του, που μεγαλώνει, κι ο μπαμπάς μου λέει, ότι μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει. Λοιπόν, ποσό κάνει ένα θαύμα για να το αγοράσω. Έχω χρήματα…” .

Ο αδελφός του φαρμακοποιού, που παρακολουθούσε με ενδιαφέρον την συζήτηση, ρώτησε την μικρή τι είδους θαύμα χρειαζόταν ο αδελφός της.

- “Δεν ξέρω”, του απάντησε με μάτια βουρκωμένα.
“Εκείνο που ξέρω είναι, ότι χρειάζεται εγχείρηση και ο μπαμπάς δεν έχει τα χρήματα. Γι’ αυτό, θέλω να πληρώσω εγώ, με τα δικά μου χρήματα”.

Στην ερώτηση του καλοντυμένου κυρίου, πόσα λεπτά έχει.Η μικρή του απάντησε: «Ένα δολάριο και 11 σέντς, κι αν χρειασθούν και άλλα θα τα βρω».

-” Τι σύμπτωση”, χαμογέλασε ο καλοντυμένος κύριος.
“Είναι το ακριβές αντίτιμο για ένα θαύμα, για ένα μικρό αδελφό. Ένα δολάριο και 11 σεντς!“

Πήρε τα λεπτά, έπιασε την μικρή απ’ το χεράκι, και της είπε: «Πάμε μαζί στο σπίτι σου για να δω τον αδελφό σου και τους γονείς σου και να κάνουμε το θαύμα».

Ο καλοντυμένος κύριος ήταν ο Κάρτον Άρσμποργκ, ο γνωστός νευροχειρουργός.Η εγχείρηση έγινε με επιτυχία και ο μικρός αδελφός επέστρεψε στο σπίτι του υγιής.
- “Η εγχείρηση ήταν ένα αληθινό θαύμα”, ψιθύρισε η μαμά.“Απορώ πόσο θα κόστισε”. Η μικρούλα χαμογέλασε. Ήξερε ακριβώς πόσο κοστίζει ένα θαύμα: «ένα δολάριο και 11 σέντς, συν την πίστη ενός μικρού παιδιού…»

Βάζω στην άκρη την εκρηκτική αφέλεια του κειμένου - με κόπο - και το ότι δεν έγινε ποτέ κάτι τέτοιο. Δεν υπήρξε ποτέ Κάρτον Άσμποργκ (καλά γαμώ τα ονόματα) και κανένα κοριτσάκι δεν ήταν ποτέ τόσο ζαβό ώστε να πάει σε φαρμακείο να αγοράσει θαύμα και στην εκκλησία ν' αγοράσει δραμαμίνες. 

Κι όμως μου θύμισε μια ΑΛΗΘΙΝΗ ιστορία που είχε τύχει σε μένα προσωπικά, πρόσφατα μάλιστα.

Ήμουν με το 1300 σε ένα βενζινάδικο λίγο πριν τη Φόδελε και πήγαινα με τις αναθυμιάσεις. Σταματάω στο βενζινά και του λέω 'γέμισε μου το με 2 ευρω και 30 ζεντς.'

Ο βενζινάς με κοίταξε με αποτροπιασμό ανάμεικτο με βδελυγμία.

'Γιατί με ενοχλείς; Δεν βλέπεις ότι μιλώ με τη νυμφομανή κόρη του προέδρου της Shell που έχει αδυναμία στα Μπολντόρ;'

Σε λίγα λεπτά είχαν βγει οι φυσσούνες και έφταναν τα πρώτα βυτία καύσιμο. Μισή ώρα αργότερα έπαιζα μπαντιλίκια στη Δημοκρατίας κι είχα ξηλώσει το μισό μέτζελερ. Στους φίλους που με ρωτούσαν πόσο γέμισε το 1300 τους έλεγα την αλήθεια. 2 ευρώ και 30 σεντς.

Την επόμενη φορά θα σας πω την ιστορία του φίλου μου που πήγε σ' ενα βουλκανιζατέρ ν' αγοράσει μια κονσέρβα Zwan με 14 σεντς ενα κουμπί κι ένα κομμάτι σπάγκο κι έτυχε ν' αλλάζει λάστιχα ο Bill Gates στο ποδήλατο της Σκλεναρίκοβα.

Καλημέρα.

Λέμε τώρα.