Να ξεκινήσω λέγοντας οτι τα μηχανάκια μου τα πηδάω ασύστολα. Δεν μπορώ με τίποτα να καθομαι απο πανω με τα πανακια και τις βουρτσες. Πρωτα τα αφηνω να γινουν - ο επισημος ορος ειναι πουτανα - και μετα τα ξαναφτιαχνω απ την αρχη. Το μη μου απτου δεν το φχαριστιεμαι. Ειδικα αυτο το 185 εχει τραβηξει τα πανδεινα.
Οταν το εφτιαξα λοιπον, ελλειψη γιουρο ειχα βαλει κατι καθρεφτακια και κατι ακτινες στους τροχους απο Ταιλανδη μερια. Δεν εχετε ιδεα ΠΟΣΟ γρηγορα σκουριασαν κι αρχισαν και να σκουριαζουν οτι βρισκεται γυρω τους. Αν δεν ψωνισεις απο τη Μητέρα Χόντα αυτά παθαίνεις.
Σημερα λοιπον ειπα να κανω ενα μινι πολεμο. Και θα περιγραψω μια μεθοδο που:
1. Γινεται τσακ μπαμ
2. Δε θελει τριβεια, πανια
3. Δε θελει υδροχλωρικα και αλλα δυσευρετα
Ειναι η μεθοδος του τεμπελη με υλικα απ το σουπερμαρκετ.
Λοιπον παμε. Παιρνουμε ενα τσιριχτήρι του αζαξ, το αδειαζουμε απο οτι μλκ εχει μεσα και βαζουμε βραστο νερο, ξυδι, ΜΠΟΛΙΚΟ ξυδι και υγρο για τα πιατα και το κανουμε φραπεδια. Τσιμπαμε το μιγμα DEATHRUST και ενα δυο πρασινα scotchbrite και πάμε στο εξελάκι
Δειτε κατάσταση ζαντας πριν.
Kαι σε 5 λεπτάκια
Πάμε και στο καθρεφτάκι που έχει γίνει κώλος
Ένα πέρασμα
Και δώσε
Πάμε και στο άλλο
Και 2 λεπτάκια αργότερα
Ξαναπάμε στην υπόλοιπη ζάντα
Ε ρε Ταιβανέζικο γαιδούρι..
Death to Rust
20 λεπτάκια υπόθεση. Υπάρχουν κι άλλες μέθοδοι, αλλά είπαμε, αυτή είναι του τεμπέλη... Τώρα καφεδάκι και βόλτα. Τσιμπήστε και το soundtrack που ειχα
πριν
καμια 8ετια με προβληματιζε ιδιαιτερα η διαβρωση και γενικοτερα οι
επικαθισεις στα κυκλωματα ψυξης μοτοσυκλεττων που ηταν αρτια
συντηρημενες...
μια λοιπον και οι γνωσεις μου στην χημεια
περιοριζονταν στις πολυ βασικες του σχολειου κατεφυγα σε φιλο χημικο και
μετα απο εκτενη συζητηση με παρραληλα πολυ ιντερνετικο ψαξιμο κατεληξα
στα παρακατω...
συνοπτικα φυσικα και απλα…λιγο χοντρικα επισης,
οποτε συγχωρηστε οι γνωστες καποιες απλοποιησεις…ειπαμε δεν ειναι το
αντικειμενο μου...
τα περισσοτερα αντιπηκτικα λοιπον,εδώ και αρκετα χρονια,ειναι αιθυλενογλυκολες...
το σκεπτικο...
η αιθυλενογλυκολη ειναι μια αλκοολη η οποια εχει χαμηλοτερο σημειο
πηξεως και αντιστοιχα υψηλοτερο σημειο βρασμου σε σχεση με το
νερο...αναμεμιγμενη με αυτο αυξανει το ευρος θερμοκρασιων ακομη
περισσοτερο,κατι που κανει την χρηση της ιδανικη στο κυκλωματα ψυξεως
των οχηματων…
η αιθυλενογλυκολη εχει μεν υψηλοτερο σημειο βρασμου
απο το νερο,αλλα χαμηλοτερη θερμοχωρητικοτητα που σημαινει οτι ως
ψυκτικο μεσο ειναι χειροτερη απο το νερο...βεβαια λογω του ευρους
θερμοκρασιων που καλυπτει θεωρειται ως ιδανικη μεση λυση...
με
απλα λογια...οταν βραζει ο τοπος με σκετο αποσταγμενο του θεουλη ο
κινητηρας μας δουλευει σαφως ψυχροτερα εφ οσον φυσικα το κυκλωμα μας
ειναι σε αψογη κατασταση χωρις την παραμικρη διαρροη που θα του εριχνε
την πιεση χαμηλωνοντας αντιστοιχως και το σημειο βρασμου του
νερου...παει αυτο...
παμε παρακατ...
καλυψαμε το κομματι κρυου ζεστης...χονδρικα…
στην συνεχεια εχουμε το θεμα διαβρωσης,μια και το νερο εχει την ταση να
οξειδωνει-διαβρωνει τα μεταλλα με τις γνωστες σε ολους μας συνεπειες...
η λυση λοιπον ειναι η προσθηκη αναστολεων διαβρωσης...
οι συνηθεις υποπτοι ειναι το πυριτιο και το φωσφορικο αλας οι οποιοι
δημιουργουν ενα προστατευτικο στρωμα στα μεταλλα εμποδιζοντας ετσι την
διαβρωση...
ακριβως επειδη αναλλωνονται στην δημιουργια προστατευτικου στρωματος επιβαλλεται η αντικατασταση τους κάθε δυο χρονια…
κάθε κατασκευαστης αναλογως χωρας χρησης του προιοντος του προτεινει
και συγκεριμενα αντιπηκτικα που τα βαφτιζει με διαφορους τυπους οι
οποιοι δεν μας ενδιαφερουν σε αυτή την παρουσιαση…αυτο που μας
ενδιαφερει όμως πολύ είναι τι συνιστα αυτή τους ακριβως την
διαφοροποιηση…
οι αναστολεις διαβρωσης…
στην αμερικη
χρησιμοποιουνται και οι δυο τυποι που αναφερονται πιο πανω με
αντιπηκτικα με πυριτιο,ειτε φωσφορικο αλας,ειτε συδυασμο των δυο…
στην ασια αυστηροτατα μονο πυριτιου και στην ευρωπη μονο φωσφορικου αλατος…
οσο περιεργο κι αν ακουγεται ο λογος είναι η ποιοτητα νερου της κάθε ηπειρου…
για παραδειγμα,στην ευρωπη που εχει νερο πλουσιο σε ασβεστιο και
μαγνησιο τα αντιπηκτικα με αναστολεα διαβρωσης το φωσφορικο αλας
δημιουργουν προβλημα διοτι αυτο αντιδρα με το μαγνησιο και το ασβεστιο
δημιουργωντας φωσφορικο μαγνησιο και αντιστοιχα φωσφορικο ασβεστιο το
οποιο προκαλει βλαπτικες επικαθισεις στα μεταλλα καθιστωντας πλημμελη
την κυκλοφορια του υγρυ,κατ επεκτασιν και τη ψυξη του κινητηρα…
το αντιθετο συμβαινει στην ασια…
εδώ και λιγα χρονια οι χημικοι εχουν προσπαθησει και εχουν βρει λυση
στην δημιουργια «παγκοσμιων» αντιπηκτικων που μπορουν να λειτουργησουν
ανεξαρτητως ποιοτητος νερου και αποτελεουνται από την σταθερη μας
αιθυλενογλυκολη και εχουν οργανικους αναστολεις διαβρωσης οι οποιοι δεν
δημιουργουν προστατευτικο στρωμα στα μεταλλα όπως οι ανοργανοι που
περιγραψαμε παραπανω αλλα αντιδρουν χημικα με τα μεταλλα εμποδιζοντας
την διαβρωση…
συνοψιζοντας…
εμεις οι ελληνες λοιπον πρεπει
να χρησιμοποιουμε αντιπηκτικα που ειτε εχουν αναστολεα διαβρωσης το
πυριτιο ,ειτε είναι οργανικα οποτε ειμαστε κομπλε…
οποτε…αγοραζετε ότι γραφει στην ταμπελα silicate,ειτε ακουμπατε κατι παραπανω και αγοραζετε ότι γραφει ειτε organic ειτε OAT…
το δευτερο πλεονεκτημα των οργανικων,περαν της συμβατοτητας τους με
κάθε νερο είναι ότι είναι μακρας διαρκειας και δεν χρειαζονται
αντικατασταση όπως τα «απλα»
επισης επειδη ειμαστε κατά βαση
ζεστη χωρα οι αναλογια καλο είναι να φτανει εως και 40% αντιπηκτικο με
το υπολοιπο νερο για καλυτερη ψυξη…
οσοι ζειτε βορεια με χαμηλες θερμοκρασιες δουλευετε 50-50…
Yαλοβολη
κάνουμε με υαλοσφαιριδια νούμερο 150-250 και με οξείδια νούμερο 80-120 σε
αναλογία τρία μέρη οξείδια κι ένα μέρος υαλοσφαιρίδια
Μετά την υαλοβολή τώρα:
Αρχικά πιασε ένα τμήμα που δεν πολυφαινεται για να κάνεις
δοκιμή.
Αρχίζεις με ένα πινέλο, 3 cm είναι καλό και κόβεις τις τρίχες κοντές, 2 cm περίπου μήκος, να γίνει
σα βούρτσα. Παίρνεις αλοιφή της sonax για αλουμίνια - ανοξείδωτα. Έχει
το praktiker.
Αρχίζεις να τρίβεις το μέταλλο με το πινελοβουρτσο αφού
βάλεις και αλοιφή.
Με τον τρόπο αυτό γυαλίζει το μέταλλο σε όλη την επιφάνεια
και μέσα στις μικροανωμαλιες
Παίρνεις με το πινέλο δηλαδή αλοιφή και την απλώνεις. Αν
βάλεις πανί, αντί για πινέλο θα γυαλίσουν οι κορυφές και θα είναι θαμπό το
βάθος. Ψεύτικο αποτέλεσμα.
Όταν αρχίσει το μασάζ θα αρχίσει η αλοιφή να μαυρίζει λογω
του αλουμινίου. Τρίβεις κατά βούληση και εκτίμηση, το αφήνεις να στεγνώσει θα γίνει άσπρη σκόνη, όχι η 'καλή' που αν την τρίψεις με ένα
άλλο καθαρό πινελοβουρτσο θα φύγει και μείνει καθαρό μέταλλο. Μην την αφήσεις να γίνει μπαρούτι, γιατί δεν θα βγαίνει
εύκολα μετά.
Μόλις τραβήξει, αρχίζεις το καθάρισμα. Κάνε καμιά δοκιμή να
δεις πως βγαίνει και βλέποντας και κάνοντας. Η sonax έχει μέσα και αντιοξειδωτικά που προστατεύουν το
μέταλλο.
Αφού τελειώσει η δουλειά , ρίχνεις ένα χέρι κερί sonax σπρέι για καινούρια
χρώματα και αφου στεγνώσειξαναγυαλιζειςμε ενα πανι.
Προσοχή μόνο στο ότι αλουμίνιο με αλουμίνιο
έχει διαφορά και ΟΧΙ δραπανα.
Το κακό είναι ότι όταν διαβάζω για μια καινούρια λύση για κάτι θέλω και να τη δοκιμάζω πριν την ποστάρω. Αυτο οδηγεί σε πολλές ενδιαφέρουσες περιπέτειες. Σήμερα δοκίμασα κάτι που δούλεψε ρολόι, εκρήξεις δεν εγιναν, αστυνομια δεν ηρθε οποτε το ποσταρω.
Καποιος ειπε ενα τροπο απλο για να βγαζουμε σκουρια, οτι ριχνουμε λιγο κοκα κολα σε αλουμινοχαρτο και τριβουμε.
Κατεβηκα λοιπον κατω σημερα οπλισμενος με αλοιφες, WD40, και κοκα κολα με αλουμινοχαρτο.
Θα δουλευα στο CB το Small και το XXL.
Δεν εβγαζα φωτο κυριως γιατι τα χερια μου ηταν μαυρα :p
Να πω τωρα το βασικο; Στο 1300 ξερω που 'ποναει' και ηξερα τι σκουρια να τριψω. Στο 50άρι εψαχνα με το κυαλι... Δεν εχει σκουριασει σχεδον ΠΟΥΘΕΝΑ. Στο τελος βρηκα μια ακρη του φλας του που ειχε σκουρια, να βγαλω φωτο για να δειτε τι παιζει.
Πριν.
Μετά από 1-1,5 λεπτό με τρίψιμο με κοκα κολα και αλουμινοχαρτο.
Απλα πεταει την σκουρια απο παντου, την εξαφανιζει. Φυσικα υπαρχουν 10 τροποι, απο υαλοβολες μεχρι συρματακια κτλ κτλ, αλλα ΤΟΣΟ ευκολο αποτελεσμα με 2 πραγματακια που τα χεις σπιτι δεν εχω ξαναδει.
ΥΓ. Χαιρομαι που δεν πινω κοκα κολα εδω και χρονια...
Μήνυμα που πήρα από το μικρό μας φίλο Βασίλη και δημοσιεύω αυτούσιο. Ξανά, οτιδήποτε τεχνικό θα μπαίνει με tag 'how to' ωστε να βρισκετε ευκολα οτι εχει γραφτει.
Here goes.
Mπαταρία ιόντων λιθίου
We’re
trying out a new range of Lithium Ion batteries. An adaption from
remote control vehicles batteries these are super small weighing in at
300 odd grams and measure in at a mere 106 x 28x 72mm. This particular 4
cell has just enough juice to turn over the GB400 on electric start,
but opens up heaps of room to store other electrics etc.
Previously I have been running the bike with no battery, however
tends to get voltage drop in the headlights etc when on the throttle.
This seems to be a great solution. I’ll test it out for a few weeks and
report back shortly!
Tech specs:
Nominal Capacity: 2300mAh
Nominal Voltage: 13.2V
Element/Cell: A123 26650 cells
Configurations: 4S1P
Dimensions (mm): 106*28*72mm
Fully-charged pack voltage: 14.6V (3.65V per cell)
Recommended cut-off voltage: 10V (2.5V per cell)
Minimum voltage: 8V (2V per cell)
Continuous Discharge (C): 30C
Burst Discharge (C): 60C
Maximum Charge Rate (C): 4.3C
Discharge Plug Type: Anderson Type Connector
Power Cord Gauge: 8 or 10AWG
Weight: 389g
Package: Shrinkable PVC
Chemistry: LiFePO4 Nano-phosphate
Applications: Motorcycle start battery, starter battery
Cable Length with red quick disconnector 50A: 8cm 10awg silicone cables out of battery including the connector.
Εχω ψάξει και διαβάσει αρκετά σχετικά με το βάψιμο του μοτέρ.
Το να βαφτει ομορφα ενα ωραιο μοτερακι ανεβαζει πολυ την αισθητικη του πχ
Οι λυσεις ειναι
1. ηλεκτροστατικη
2. σπρευ ανθεκτικο (εχει και μεχρι 600+ βαθμους κι ενα μοτερ ανεβαζει λογικα γυρω στους 120 τοπ)
3. Κανονικη βαφη με βερνίκι - σκληρυντή κτλ κτλ
4. Αλλα σπρέυ που βάφονται φούρνοι / ξυλόσομπες / μαντέμια κτλ και αντέχουν σε τρελες θερμοκρασιες.
Ομως
όσα έχω ακουσει κι εχω δει είτε ξεφλουδιζουν και φευγουν κομματια μετά
απο καιρο, είτε ξεθωριάζουν και το μαύρο καταλήγει ένα βαθύ καφετί στην
καλύτερη. Η λυση που λενε οι περισσοτεροι ειναι 'ε, αν ξεθωριάσει πάρε
άλλο ένα motip (σπρευ) και περνα το απο πανω και ξαναβαφτο.
Μέχρι
τώρα δεν έχω βρει μια λύση που και να μην ξεφλουδίζει (ηλεκτροστατική)
και να κρατάει το αρχικό της λούστρο μετά από πολλά χλμ. Κι επειδή το
μοτέρ του 750Κ δεν είναι ακριβώς push-pull στο ανέβα κατέβα ψάχνω για
κάτι που να έχει δοκιμάσει κάποιος με καλά αποτελέσματα.
Ήξερα ότι υπάρχει και η λύση της απλής υαλοβολής χωρίς κανένα βάψιμο - του να γυαλίσεις δηλαδή απλά το μοτέρ. Δεν ήξερα όμως πόσο μακριά μπορεί να πάει αυτό και ότι μπορεί να φτιάξεις το μοτέρ σου και να το καθαρίσεις από φθορές φτηνά και εύκολα.
Υαλοβολή υπάρχει πολλών ειδών και με διαφορετικά υλικά. Για να μην σας το παίζω ειδήμων αυτά τα έμαθα απ' το φίλο μου το Χρήστο που τα έχει κάνει στο μοτέρ του. Στην υαλοβολή λοιπόν (που δεν είναι παρά μια αμμοβολή με υαλοσφαιρίδια) μπορείς να βάλεις διαφορετικά υλικά και να βγάλεις διαφορετικό αποτέλεσμα και αποχρώσεις. ΧΩΡΙΣ βάψιμο, ΧΩΡΙΣ επινικέλωση, χωρίς τίποτα.
Υαλοβολή είχα κάνει παλιότερα στο καρμπ του XLS μου (εδώ έχει πέσει και μπανάκι υπέρηχων).
Δείτε τώρα μια συνταγή υαλοβολής που έμαθα απ' το Χρήστο. Μπορούμε να βάλουμε εκτός από υαλοσφαιρίδια στην υαλοβολή και οξείδια αλουμινίου.
Το έχουμε στην πράξη.
Εδώ είναι το μοτέρ του Χρήστου στην αρχική του κατάσταση που δειχνει οτι ο προηγουμενος ιδιοκτητης μαλλον ήταν φυλαρχος στον Αμαζονιο και το παρκαρε μεσα στο ποταμι, τρίτο κορκόδειλο δεξιά.
Εδω ειναι χτυπημένο στο πανω μερος με υαλοσφαιριδια νουμερο 150-250 και κατω με οξειδια νουμερο 80-120.
Κι εδώ είναι 'το καλό'. Χτυπημένο όλο σε μια αναλογία τρία μέρη οξείδια κι ένα μέρος υαλοσφαιρίδια, συνταγή που πήρε ο Χρήστος από τον Μανιατάκο.
Τι θέλει μετά; Ούτε βερνίκι. Μένει σ' αυτή την κατάσταση με ελάχιστη προσοχή - αρκεί να μην πέσουν πάνω χημικά καθαριστικά γιατί θα τα τραβήξει μέσα το μέταλλο και θα γίνει κατάμαυρο. You have been warned. Αυτός είναι λοιπόν φτηνός και γαμάτος κατά τη γνώμη μου εναλλακτικός τρόπος που σας γλυτώνει από βαψίματα, κι αν ξέρετε και κάποιον να χει αμμοβολή κλειστή / υαλοβολή πάτε και χτυπάτε και μόνος σας κανένα κομματάκι και γουστάρετε. Αν ρωτήσετε όλο και κάποιον θα βρείτε και κάνετε το μοτεράκι σας μπόμπα. Καλό Σ/Κ παίδες.
Παρακάτω είχα βάλει ένα ποστ σχετικά με το pin-striping και τις flake βαφές. Αυτό είναι συνέχεια με συγκεκριμένες οδηγίες αυτή τη φορά. Να τονίσω εδώ ότι δεν ξέρω την τύφλα μου απ' αυτά, απλά ακολουθώ τις συμβουλές που πολύ ευγενικά μου έδωσε ο DCB Lowbrow του οποίου γνώσεις είναι και τα παρακάτω και τον ευχαριστώ πολύ κι από δω και για το χρόνο του και για τη διάθεση του να βοηθήσει και γιατί πλέον τα cool άτομα είναι δυσεύρετα. Πάμε;
Ξεκινάμε από το που θα βρούμε τα χρώματα. Σύμφωνα με τον
Ντίνο δυο είναι οι καλύτερες εταιρίες στο χώρο.
Σκοπεύω το Σαββατοκύριακο να το ρίξω στο διάβασμα και σύντομα τις πρώτες δοκιμές. Αν ενδιαφέρει κάποιους θα βάλω και άλλα σχετικά όταν τα μάθω μια και είμαι άσχετος. Επίσης αν κάποιος ξέρει να προσθέσει κάτι στα παραπάνω ή βρήκε κάποια παράλειψη πείτε το πριν τα κάνουμε όλα μπάχαλο.
Πονεμένη ιστορία. Τι πλαστικοποιήσεις που πήγαν στραβά, τι ξύδια, τι ηλεκτρόληση, τι άμμος... άπειρες τεχνικές. Οι περισσότερες απ' αυτές είναι δυστυχώς μισές δουλειές. Ναι μπορείς να βάλεις μισή άμμο και μισό απιονισμένο στο ντεπόζιτο σε αναλογία 1:1 και να χτυπάς φραπέ για κανένα 20λεπτο με τρεις επαναλήψεις αλλά δεν θα τα βγάλεις όλα εκτός κι αν είναι λίγη η σκουριά.
Παρόμοιο αποτέλεσμα έχεις και με χαλίκια και απιονισμένο. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις και ξύδι, αλλά το ξύδι σαν οξύ θα φάει το μέταλλο και θα το αφήσει εκτεθειμένο στο να ξαναπιάσει σκουριά. Βέβαια για να γλυτώσεις το καταχτύπημα του φραπέ μπορείς και να το δέσεις πλεκτά σε μια σούβλα (tip Κωστάκης) και να το αφήσεις να γυρνάει όσο γουστάρεις μέχρι να πάρει όλη τη σκουριά από μέσα.
Επίσης μπορείς να κάνεις και ηλεκτρόλυση, και χίλια δυο, αλλά αν θες μια καλή και μόνιμη λύση ένα είναι το εργαλείο. Η λύση αυτή είναι φτηνή, δεν θέλει καμιά ιδιαίτερη τεχνική, θέλει όμως χρόνο αρκετό, περίπου μια μέρα. Την άκουσα απ' το Χρήστο, την έψαξα αρκετά τι και πως, και φαίνεται να είναι η καλύτερη μακράν. Απομακρύνει 100% τη σκουριά και κάνει πλαστικοποίηση. Φαινόταν να υπάρχει ένα πρόβλημα με την αποστολή σε χημικά αλλά για το συγκεκριμένο προιόν δεν έχω δει κάτι. Θα το παραγγείλω σύντομα κι ελπίζω να μην έχει προβλήματα.
Εννοείται ότι όλα αυτά τα κάνεις έχοντας βγάλει το ντεπόζιτο απ' τη μοτοσυκλέτα και απομακρύνοντας τα πάντα εκτός ίσως απ' το ρακόρ το οποίο καλύπτεις με κολλητική.
Θέλει πολύ προσοχή πριν αρχίσετε να ασχολείστε με το ακριβό σας ντεπόζιτο γιατί πρέπει να έχετε υπόψιν πως ότι αφαιρεί σκουριά είναι χημικό και μάλιστα βαρβάτο οπότε όπου πέσει πάνω σε χρώμα ή στο εξωτερικό του ντεπόζιτου το χει πετάξει. Γι αυτό πριν ξεκινήσουμε οτιδήποτε μασκάρουμε πολύ προσεκτικά όλο το ντεπόζιτο κάπως έτσι:
Λίγη ζελατίνα και χαρτί κάνουν μια χαρά. Το πρώτο βήμα είναι να ανακατέψουμε το Marine Clean σε αναλογία 1 προς 1 με χλιαρό νερό, να το ρίξουμε στο ντεπόζιτο και να το κουνήσουμε κανένα 20λεπτο (παίζει πάντα και η σούβλα αν και θέλει χτύπο).
Προσοχή θέλει στο νερό να μην είναι ζεστό γιατί και δεν ενεργοποιείται καλά το υλικό και πετάει πολλές φορές την κολλητική που έχουμε βάλει στο ρακόρ με αποτέλεσμα μπάχαλο. Απ΄όσο έψαξα την έχουν πατήσει αρκετοί έτσι οπότε προσέχουμε.
Επόμενο βήμα αυτό εδώ:
Είναι καλό να αφήσετε να στεγνώσει το ντεπόζιτο ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο στάδιο αν και δεν είναι απαραίτητο. Το Prep & Ready πρέπει να μείνει μέσα όχι πάνω από 2 ώρες. Οπότε μπορούμε να αφήσουμε το ντεπόζιτο στο κάθε πλάι για περίπου 30 λεπτά και να ρίξουμε και μερικά 10λεπτα χτυπήματα φραπέ ενδιάμεσα.
Αφου τελειώσει κι αυτό το στάδιο η σκουριά έχει φύγει όλη και είναι ώρα για πλαστικοποίηση. Εδώ το ντεπόζιτο πρέπει να στεγνώσει ΤΕΛΕΙΩΣ. Είναι καλύτερα να το αφήσετε ολόκληρη μέρα, μη σου πω να του κανεις και πιστολάκι. Πρέπει να μην έχει υγρασία καθόλου μέσα, όσο λιγότερη τόσο καλύτερα. Το τελευταίο στάδιο είναι αυτό εδώ:
Ρίχνουμε το τελευταίο υλικό και ο σκοπός μας είναι να καλύψει παντού το ντεπόζιτο. Το γυρνάμε αργά γύρω γύρω, προσπαθώντας το υλικό να καλύψει παντού μέσα. Το κάνουμε τουλάχιστον κανένα 40λεπτο και προσποιούμαστε ότι βλέπουμε που πάει το υλικό και ότι ξέρουμε τι κάνουμε. :p
Στραγγίζουμε ότι υλικό περισσέψει πίσω στο κουτί. Και... τέλος. Το αποτέλεσμα είναι περίπου αυτό εδώ:
Νot too bad eh?
Θα το δοκιμάσω σύντομα στο μπόμπο και θα σας πω εντυπώσεις... Αν στο μεταξύ κάποιος ξέρει κάποιον καλύτερο, εξίσου αποτελεσματικό τρόπο, δώστε τα φώτα σας. ;)
Καταραμένη σκουριά την έχω άχτι. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ύπουλο. Σου πετάει ένα κόκκο εδώ κι εκεί και πριν το καταλάβεις σου τα χει φάει όλα. Γι αυτό και δε θέλω να πετάξω το παλιό και να πάρω άλλο, δεν είναι νίκη αυτό. Παραδέχεσαι την ήττα σου και τελειώνουμε. Πάρε το καινούριο και μόλις σκουριάσει το σουτάρεις. Τσκ. Δε μ' αρέσει.
Σήμερα το πρωί λοιπόν ξεκινήσαμε με μεγαλεπήβολα σχέδια. Φωσφορικά οξέα, υδροχλωρικά, γαλβάνι ψευδαργύρου και επιμετάλλωση.
Ξεκινήσαμε λοιπόν πρωί πρωί με μια ομίχλη φανταστική στον Κρητικό επαρχιακό πηγαίνοντας για του Χρήστου στο Ρέθυμνο όπου θα κάναμε τα ανίερα πειράματα.
Στο σπίτι του Χρήστου ως συνήθως δεν υπήρχε τίποτα που να μας αποσπάσει από τη δουλειά που θέλαμε να κάνουμε...
Τέλος πάντων, το προσπερνάμε αυτό, όπως θα το προσπεράσω κι όταν φτιάξω το δικό μου 750 το γρήγορο αντί γι αυτή την μπακατέλα, και πάμε να δούμε τα μαστορέματα.
Είχαμε πλέον στη διάθεση μας τα παρακάτω μέσα:
1. Υαλοβολή που την έχω αναφέρει πολλές φορές.
2. Βούτηγμα σκουριασμένων μετάλλων σε φωσφορικό οξύ 80%+
3. Γαλβάνισμα / επιμετάλλωση χρησιμοποιώντας γαλβάνι ψευδάργυρου.
Για να κάνετε γαλβάνισμα χρειάζεστε: 1) Λεκάνη με 3 λίτρα απιόνισμένο νερό 2) Υδροχλωρικό Hcl 30% 3) Γαλβάνι ψευδάργυρου 4) Τροφοδοτικό (χρησιμοποιήσαμε ένα ρυθμιζόμενο 0-30V 5A αλλά και ένας φορτιστής μπαταρίας κάνει δουλειά). 5) Δυό μπαταρίες μεγάλες 1,5 βολτ απλές όχι αλκαλικές. Υδροχλωρικό μπορείτε να βρείτε σε εξοπλισμό χημικών εργαστηρίων ή να ζητήσετε από χημικό, και γαλβάνι μπορείτε να βρείτε σε μαγαζιά που πουλάνε εξοπλισμό για σκάφη / ψάρεμα. Βγαίνει σε διάφορους τύπους, το σχήμα δεν σαν ενδιαφέρει. Αυτό που πήρα εγώ ήταν αυτό εδώ.
Τη 'συνταγή' την πήραμε από τον Καρατζά τον Σωτήρη που προσπαθεί μ' αυτόν τον τρόπο να εξιλεωθεί για τις ιταλικές φλάντζες που μου είχε στείλει. Η συνταγή του έλεγε να βρούμε ανόδιο από μπαταρίες αλλά προτιμήσαμε το ανόδιο ψευδάργυρου γιατί το ανόδιο από τις μπαταρίες δεν είναι πάντα καλό. Η 'συνταγή' που μας έστειλε είναι η εξής: ''...Ανοίγουμε με προσοχή τις μπαταρίες και
κρατάμε τα εξωτερικά τους για ανόδιο. Με προσοχή βγάζουμε τήν άνοδο του
άνθρακα ,και μαζεύουμε τήν πάστα σε ένα μικρό δοχείο με 50ml HCL 30%(το
απλό ακουαφόρτε από το σουπερμάρκετ δέν κάνει είναι πολύ αδύνατο). Αφού
ανακατέψουμε καλά το διάλυμα το αδειάζουμε στο δοχείο με τα ακριβώς τρία
λίτρα απιονισμένο νερό. Βάζουμε στή άνοδο τα εξωτερικά από τις μπαταρίες
(είναι καθαρός ψευδάργυρος και στή κάθοδο τις βίδες και τα σφήνουμε
περίπου 15 λεπτά). Οταν θα βγούνε θα είναι γκρί ματ και τα γυαλίζουμε με
μαλακή συρματόβουρτσα και προαιρετικά πασπάλιζουμε με άχν....μπαρδό τα περνάμε με βερνίκι μετάλων.....''
Κάναμε λοιπόν το ίδιο με τη διαφορά ότι αντί για να κάνουμε την ιστορία με τις μπαταρίες χρησιμοποιήσαμε το ανόδιο ψευδάργυρου. Την πάστα από τις μπαταρίες προφανώς τη χρησιμοποιήσαμε. Είναι ΠΟΛΥ πιο απλό απ΄ότι ίσως ακούγεται. Πάμε;
Βάζουμε μπροστά μας τον απαραίτητο εξοπλισμό (οι μπαταρίες είπαμε δεν χρειάστηκαν, τα κουλουράκια ναι):
Ετοιμάζουμε το απιονισμένο με το υδροχλωρικό και την πάστα από τις μπαταρίες.
Παίρνουμε λοιπόν μια βάση μοτέρ από το 750Κ το δικό μου το γρήγορο, όχι την παλιατζούρα του Χρήστου.
Πρώτα την κάνουμε μια υαλοβολή.
Έχουμε πετάξει από πάνω της τη σκουριά αφήνοντας το γυμνό μέταλλο. Βουτάμε στο μίγμα από το απιονισμένο νερό και την πάστα από τις μπαταρίες.
Αν δεν καλύπτει το μέταλλο πάμε σε μεγαλύτερο δοχείο.
Περιμένουμε 20 λεπτά, βγάζουμε (με γάντια πάντα και πολύ προσοχή), τρίβουμε λίγο με συρματόβουρτσα και...
Νot bad eh? Κοιτάξτε πως ήταν μερικές φωτό πιο πάνω...
Επόμενη δοκιμή σε μια βίδα, αλλά θέλαμε κάτι σε πολύ κακή κατάσταση για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε.
Το θύμα πριν.
Και μετά
Επόμενη δοκιμή με ένα κολλάρο. Ψάχναμε ότι μπορούμε να βρούμε στη χειρότερη δυνατή κατάσταση.
Υαλοβολή και μετά γαλβάνισμα για 20-30 λεπτά στα 4Α.
Πάμε και στο φωσφορικό που δεν το χρησιμοποιήσαμε ακόμα και που είναι δυναμίτης. Παίρνουμε ένα σωρό σκουριασμένα και τα πετάμε μέσα στο φωσφορικό για 20 λεπτά. Χωρίς τρίψιμο χωρίς τίποτα.
Πριν (διακρίνεται και η συνταγή του Καρατζά)
Μετά
Προφανώς αυτό μας γλύτωσε πολύ ώρα στην υαλοβολή. Ώρα για γαλβάνισμα. Τις κάνουμε τσαμπιά
και γαλβάνισμα
Και για το τέλος άλλη μια δοκιμή. Πήραμε μια σαπιόβιδα...
κι ένα veritable παπαράκι
και τα γνωστά πλέον, υαλοβολή / γαλβάνισμα
Πιστεύω μετά το σημερινό, και ο Χρήστος και ο Μιχαήλος και εγώ ανεβήκαμε λέβελ. Άσχετος είμαι ακόμα αλλά είναι πάντα ωραίο να ανεβαίνεις λέβελ, ειδικά σε κάτι που το χεις άχτι όπως τη σκουριά.
Εδώ μου καθόταν πάντα ο τίτλος του Young, Rust Never Sleeps.
Τι λες ρε.
Τhe king is gone but not forgotten! ΕΛΑ ΝΑ ΣΕ ΓΑΛΒΑΝΙΣΩ!
ΥΓ. Θα κάνουμε μια προσπάθεια με μια πιο απλή διαδικασία που δεν χρησιμοποιείς καν οξύ, αν πετύχει θα βάλω εδώ τα αποτελέσματα.
