Back to the future

Διάβαζα πριν από λίγο ένα άρθρο σχετικά με το παρελθόν και το μέλλον των μοτοσυκλετών, κι επειδή είμαι ανώμαλος έκανα την παρακάτω σκέψη. Προφανώς οι μοτό έχουν προχωρήσει απίστευτα τεχνολογικά, έστω και αλλάζοντας κατεύθυνση μερικές φορές. Παρ' όλα αυτά είναι μερικές συγκρίσεις που θα θελα να δω. Μια πρώτη που σκέφτηκα είναι αυτή εδώ.

Το πρώτο είναι ένα ZXR250 του 1989.

Και το δεύτερο είναι ένα 250 Ninja του 2008. 20 χρόνια διαφορά το ένα από το άλλο!

Πάμε στα specs.

To 250άρι του 89 έχει 15 άλογα πάνω απ' το 250άρι του 08, έχει 7 κιλά κάτω (και 7 κιλά σε 250άρι είναι μεγάλη υπόθεση) και 0,5 χλγμ ροπή παραπάνω που την αποδίδει 1500 στροφές πάνω απ' το καινούριο.

Πιστεύω θα είχε πολύ ενδιαφέρον μια τέτοια σύγκριση.

Κόντρα 80

  

Στην αρχή έτρεχε η μαρίδα. Πολλές φορές πήγαινα μετά που τέλειωνα τη δουλειά, σχετικά νωρίς για μεγάλα. Ήτανε λοιπόν τα λιμά, κάτι AR κάτι MB-5 σαν το δικό μου – δεν είχε βγει ακόμα το ΜΒΧ – κάτι sachs και hercules με τις θηριώδεις ψύκτρες…

 

Φεύγανε δυο δυο σαν τα κουνουπάκια. Φτιαγμένα RD50, παπάκια σκυλοφτιαγμένα και σκελετωμένα… δυο δυο στη σειρά και δώστου φωνές και δώστου σκυλολόι.

Πιο αργά εμφανιζότανε τα μεγάλα. Άμα ήτανε καμιά καλή κόντρα ετοιμαζότανε μέρες το πράγμα. Βδομάδες. Σήμερα θα τρέξουν, αύριο θα τρέξουν. Μερικες κοντρες δε γινοτανε ποτε γιατι φοβοταν ο Γιαννης το θεριο και το θεριο το Γιάννη. Και ουτε το θεριο ουτε ο Γιαννης ήθελε να βαλει τις αδειες κατω.

Και να παιζουν τα προγνωστικά αβέρτα. Οι πιο γνωστες και καλα ηταν αυτοι με τα 50αρακια. Πως ξερουνε ολοι οι υπαλληλοι των τρεις κι εξηντα να σου αναλυσουν την παγκοσμια οικονομικη συγκυρια στο 5λεπτο; Ε, ετσι κι ολοι με τα παπακια ήτανε γατόνια στο να σου λενε το τι και το πώς.

Φιλε το μπολντορ του Βασιλη εχει 500 αλογα μου το πε ένα παιδι που δουλευει στο συνεργειο που το φτιαξανε. Τι λες ρε παιδι μου;

Κατασκοπεια αβερτα. Τι του χει κανει ρε και παει ετσι;

Δε λεει…

Σιγα μην πει.

Όταν φτανανε τα πιο μεγαλα, η πιτσιρικαρια εκανε στην ακρη. Εκει ηταν το καλυτερο μου. Τα τρεχανε εδώ στην κατηφορα του Γερμανου στην εθνικη πανω.

Η εθνικη δικη μας. Ένα κιτρινο αποκοσμο φως και να μυριζεις καμμενο λαστιχο και καστρολ και η μυρωδια να ανανεωνεται συνεχεια. Λες κι ειχες περασει σε άλλη διασταση κι εκει δεν ειχε πολη, δεν ειχε μπατσους, δεν ειχε γονεις, δεν ειχε γκομενα, δεν ειχε τιποτα.

Και όπως φτανανε τα μεγαλα δε μιλουσε κανεις σε κανενα. Με το που εφτανε ένα 350αρι ή ένα 550 κατευθειαν το πηγαδακι από τους γνωστους διπλα. Κοντα να πας, αλλα μην πειραζεις… και μη ρωτας και πολλα πολλα δε σου λενε.

Τζιν μπουφαν με γουνα και να πηδανε τα καγκουρακια να ζεσταθουνε με τα χερια στις τσεπες. Να χεις κατεβασει 2-3 ποτακια, να κανεις τσιγαρο, και να μυριζεις το καστρολ και παντου να βρυχωνται γυρω γυρω τα Θηρια. Να γυρνας και να βλεπεις Katana, RD, GPz, GSX, 900F, Z, ότι βαλει ο νους σου…

Μεχρι να τα πανε σου βγαζανε την παναγια. Τωρα θα το τρεξει. Όχι το σβησε. Ελα ρε μλκ… Ιεροτελεστιες. Ποτε να ζεστανει το μοτερ, ποτε να είναι ετοιμο… Πολλες φορες δεν το τρεχε ο ιδιοκτητης. Υπηρχανε ειδικοι… κατι τυποι λεπτοι σα ζαργανες που ξαπλωναν πανω στο μηχανακι και κρατιοτανε με το ένα χερι στο πηρουνι και το αφηναν για το κρακ στο λεβιε των ταχυτητων με το χερι. Λαστιχακια 110-130 πισω και 100+ αλογα, αναρτησεις σωβρακα και στο πρωτο σαμαρακι να παιρνει ο διαολος 250 κιλα γιαμαχα με σενα μαζι και να λες το δεσποτη παναγιωτη

πως τα πανε ετσι ρε;

ε τα πανε…

κουρελου στη σελα, το ντεποζιτο κατεβαινε και στη θεση του εμπαινε το πλαστικο ΑΖΑΞ με το σωληνακι να πηγαινει στο καρμπ, βενζινα ισα ισα για την κοντρα. Μειωνεις το βαρος χωρια που ξαπλωνεις. Τα ποδια θα κολλησουν πανω στον κοκοβιο, ψαρακι.

‘Ποσα παει ρε του Πεπε το 900;’

‘Μπορει και 250’

‘Ελα ρε’

‘Νταξει, ψαρακωμενος’

Φουλαρι στο τιμονι, κοκκινο και υφακι. Φιλε αμα θες να τα παμε δινεις τα φραγκα στο παιδι και τα παμε. Τις υπολοιπες μαγκιες τις βερεσε να τις χεσω.

Μηχανακια που αγοραστηκαν με μεροκαματα, που φτιαχτηκαν με αιμα, που αποπληρωθηκαν με @#$ήσι σε οικοδομες και σε μπογιαντισματα ν’ αλλαζουν χερια σ’ ένα βραδυ.

Και τι να σου πρωτοπω τωρα;

Για το υφος του τυπου την ωρα που δινει την αδεια;

Για το υφος του ζαργανα που γυρναει με καμμενα τα ματια απ το τελικιασμα;

Για το υφος του τυπου με το PE400 που παει πανω κατω λαμπαδα;

Για το υφος του πιτσιρικα με το παπι που το χει δαγκωσει αλλα δε φευγει και κοιταει σα χανος;

Για το υφος το δηθεν το δε με νοιαζει και σιγα το μηχανακι και καιγεσαι από μεσα σου;

Τι να σου πω και τι ν αφησω;

Κι εκει που περιμενεις να πανε τα μεγαλα, που περιμενεις κανενα Ζ1300 και κανενα 1100 να ρχεται κανενα διχρονακι ιδρωμενο και σκασμενο

‘ΜΠΑΤΣΟΙ ΡΕ’

και σε χρονο που δεν τον βαζει ο νους σου να χουν εξαφανιστει ολοι σα να μην υπηρξαν ποτε.

Ε αυτή τη στιγμη δε θα ξεχασω. Να εισαι εκει στη μεση και ν ακους ουρλιαχτα να φευγουν και να χανονται στις 4 γωνιες του οριζοντα, σε εθνικες, σε παραδρομους, σε στενακια, σε γειτονιες, σε λεωφορους, διχρονα και τετραχρονα, ξεταπωτα και νορμαλ, καθαροαιμα και ψευτό, με devil και Kerker και μπατζανια να μουγκριζουν σαν τα σκυλια, και να σαι εκει στη μεση και ν ακους αυτό το ΜΠΡΟΟΟΑΑΑ και τις ταχυτητες να βαρανε σαν τις μαχαιριες στις αλλαγες ΜΠΡΡΡΟΟ-ΚΡΑΚ-ΡΟΟΑΑΑΑ

και να φευγει και να χανεται.

Τι θες να σου πω τωρα;

Απ το 60 στο 80 και πάλι πίσω

Χτες το βράδυ είδα ένα απ' τα πιο ωραία όνειρα. Απ' αυτά που όχι μόνο κρατάνε αρκετά ώστε να το ευχαριστηθείς, αλλά και απ' αυτά που ξέρεις ότι είναι όνειρα και νιώθεις αυτή την ήρεμη ευχαρίστηση πως ότι και να συμβεί δεν τρέχει τίποτα.

Στην πόλη μου, το Ηράκλειο, δεκαετία του 80. Το ήξερα από τα μαγαζιά που έβλεπα γύρω μου στη Δημοκρατίας που περπατούσα. Το Ποπ & Ροκ, ο Κατράντζος. Πίσω απ' τη γωνία ήταν ο Δαμιανάκης με τα παιχνίδια. Άρχισα να περπατάω πάνω κάτω και δεν έχασα την ευκαιρία να ικανοποιήσω και την ερώτηση-φετίχ ως γνήσιος λάτρης της επιστημονικής φαντασίας.

'Συγνώμη, τι χρονιά έχουμε; '

Ο πρώτος με κοίταξε περίεργα και συνέχισε να περπατάει, ο δεύτερος αδιαφόρησε, ο τρίτος απάντησε.

'1985'.

Τι λες ρε φίλε. '85 ε;

1985 πρωί και λιακάδα. Δεν ξέρω μήνα, μάλλον αρχές φθινοπώρου όπως και τώρα. Αρχίζω να περπατάω πάνω κάτω και να ψιλοτραγουδάω από μέσα μου.

Winding your way down on Baker Street
Light in your head and dead on your feet
Well another crazy day, you'll drink the night away
And forget about everythin

Περπάτησα μέχρι πάνω, μέχρι την Πλατεία Ελευθερίας και το Αστόρια.

Και αυτό θα μπορούσε να ναι ένα κείμενο με γερές δόσεις νοσταλγίας και ενέσεις αυθεντικής ρετρολαγνίας, από κείνη τη νοσταλγία που σου δίνει την αίσθηση σαν να χτυπάς το στόμα μετά την κουταλιά το βύσσινο και προσπαθείς να την κρατήσεις λίγο ακόμα αλλά... μπα.

Κοιτάζοντας πίσω βλέπω το δικό μου 1985 που ήταν όμορφο γιατί ήταν δικό μου και μόνο. Κι ότι έχει να πει έχει να το πει σε μένα. Έχω διαβάσει άπειρα άρθρα για τα 'cool 80s' κι έχω δει σημερινούς πιτσιρικάδες να νοσταλγούν κάτι που δεν το έζησαν καν - και που δεν υπήρξε ποτέ.

Όμως τα cool 80's ήταν μια εφεύρεση του 2010 όπως και τα 60s ήταν μια εφεύρεση του 80.

Και σε μερικά χρόνια από τώρα όλοι θα θυμούνται πόσο γαμώ ήταν το 2010 ανεβάζοντας 'ρετρό' φωτογραφίες του πρώτου facebook.

Από το 60 στο 80 κι απ' το 80 στο 2010 δεν αλλάζουν τόσα όσα νομίζεις. Γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν τόσο εύκολα. Τα μέσα αλλάζουν. Παλιά ντυνόμαστε με τα καλά μας και βγαίναμε, τώρα ντυνόμαστε με τα καλά μας και ανεβάζουμε φωτογραφίες στο facebook. Ή μήπως δεν έχετε δει όλα αυτά τα ποσταρισμένα τσιτάτα του Καζαντζάκη και του Δαλάι Λάμα, αδιάσειστη ένδειξη μόρφωσης;

Είδα το δικό μου '85 και μ' άρεσε τόσο όσο οι Dire Straits. Τότε που δεν κάναμε πράγματα 'στο ιντερνετ' αλλά βγαίναμε έξω σαν Πραγματικοί Άντρες και παίζαμε ηλεκτρονικά ή πηγαίναμε στις ντισκοτέκ στρατόπεδα συγκεντρώσεως.

Το να το αμπαλάρω σε περιτύλιγμα και να το πασάρω σε νεότερους ως μια ιδανική εποχή είναι πολύ μεγάλη λούμπα. Και αν, μικρότεροι και μεγαλύτεροι, θέλετε να θυμηθείτε το ογδόντα μην ψάχνετε στα βυζιά της Samantha Fox αλλά στους στίχους του Άσιμου. Που δεν αλλάζουν το νόημα τους ανάλογα με τις εποχές.

'Βαρέθηκα τη μίζερη μου φύση
κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει
κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει
αναμφιβόλως
δε με χωράει ο τόπος βρε παιδιά'