1914 Emblem Μodel 108

 by Tasos Pap

1914 Emblem Μodel 108, ο Maurice Gale με την οικογένειά του και η Ιστορία τους.

Τι ακριβώς, είναι αυτό που κάνει το συγκεκριμένο μηχανάκι τόσο ιδιαίτερο στην ιστορία της μοτοσυκλέτας, πέρα από το ότι ήταν το μεγαλύτερο σε κυβικά μηχανάκι που μπορούσε να αγοράσει κανείς εκείνη την εποχή..?

Όπως οι περισσότερες ιδρυτικές εταιρείες κατασκευής μοτοσυκλετών, έτσι και η Emblem, ξεκίνησε κατασκευάζοντας ποδήλατα στα τέλη του 1800.
Πρίν την αλλαγή του αιώνα, ο William G. Schack, δημιούργησε μιά πολύ μικρή βιοτεχνία κατασκευής ποδηλάτων, στην Angola, New York.
Mερικά έτη έπειτα, περί το 1907, αποφάσισε χρησιμοποιώντας μοτέρ της Τhor, να επεκταθει στην κατασκευή μηχανοκίνητων δίκυκλων, κι έτσι παρήγαγε το πρωτο του μονδέλο, με την ονομασία ''Model 100''. 

Ήταν μονοκύλινδρο και είχε εκπληκτική ομοιότητα με τα τότε μονδέλα της Indian.Λογικό κατα μία έννοια, εφ'όσον και η Indian στα αρχικά της μονδέλα χρησιμοποιούσε πολλά απάρτια κατασκευασμένα από την Τhor.

Θα έπρεπε να έλθει το 1913, ωστε η Emblem να ''κατοχυρωθεί'' εμφανισιακά, όταν έβαλε σε παραγωγή τον δικό της V-twin, τον μεγαλύτερο σε κυβικά για την εποχή που μπορούσε να διατεθεί σε μοτοσυκλέτα, στις 76.66ci ή στα 1255cc... 

Το ''Model 108'' ήταν πλέον γεγονός, όπως και όλα όσα ακολούθησαν αργότερα.

Ο Gale, δεν ήταν μονο ένας απλός λάτρης του ποδηλάτου. Ήταν ένας δεινός ποδηλάτης με πολύ καλή φυσική αντοχή και δεν περιοριζόταν σε κοντινές βόλτες μέσα και έξω από την πόλη του. Γεννημα-θρέμμα και κάτοικος κι αυτός, της Angola, New York, το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με την Ιστορία της Εmblem.

Ο Maurice το 1899, παντρεύτηκε μιά συνάδελφό του επίσης δεινή ποδηλάτισσα της εποχής, ονόματι Mattie Perkins. Αμέσως, όντας κοινό ενδιαφέρον και των δύο, στράφηκαν στον μηχανοκίνητο δικυκλισμό, ο οποίος τους κέρδισε ολοκληρωτικά...

Το 1906, ο Maurice, απετόλμησε ένα πολύ δύσκολο ταξίδι από το Kansas City, πίσω στο σπίτι του. Στο Missouri, δυστυχώς εγκατέλειψε, αλλά δεν αποθαρρύνθηκε.
Τα επόμενα δυό χρόνια, ο Gale με την μονοκύλινδρη Emblem, είχε ήδη αρχίσει να γίνεται γνωστός για τα μακρυνά τα ξίδια που επιχειρούσε με σχετική ευκολία. Επίσης συμμετείχε σε αγωνες από Πολη-σε-Πόλη, πολλές φορές σχεδόν να υπερκαλύπτει διαδρομές 500 μιλίων...(!)
Το 1910 έκανε το πρώτο του ρεκόρ για την εποχή, καλύπτοντας την διαδρομή Chicago-Νewn York, σε 35 ωρες σχεδόν αδιάκοπου ταξιδίου πάνω στην σελα... 

Από τότε αποφάσισε και η Emblem να του πληρώνει τα έξοδα, ώστε να μπορεί να προμοτάρει τις προσπάθειές του διαφημίζοντας τα μηχανάκια της.
Εκείνη περίπου την περίοδο, ο Maurice, απεφάσισε για τα πολύωρα ταξίδια του, ωστε να έχει συντροφιά, να παίρνει κ την γυναίκα του μαζί. Αλλά επέλεξε ένα διαφορετικό και πρωτοποριάκό τρόπο να το κάνει αυτό. Αντί να βάλει μια σέλα για τον συνεπιβάτη του, ορθόδοξα, δλδ πίσω από τον αναβάτη, θέλησε να συνταξιδευει δίπλα-δίπλα. Με την διαφορά, ότι δεν διατίθονταν καθίσματα από κανέναν κατασκευαστή σε αυτήν την διάταξη. Έτσι τα έφτιαξε μόνος του. έφερε τα χειριστήρια του μοτερ στην αριστερή πλευρά και η γυαναίκα του επέβαινε στην δεξιά πλευρά αντίστοιχα.
Η διάταξη των θέσεων δίπλα-δίπλα ευνοήθηκε από την κατασκευή της Emblem, διότι ήταν μια πολύ καλοσχεδασμένη, καλομελετημένη και στιβαρή κατασκευή για τα δεδομένα της εποχής. Τα εσωτερικά μπρακέτα μέσα στης σωληνωτες δοκούς του πλαισίου, σε συνδιασμό με τις ενισχύσεις στις ενώσεις του πλαισίου το κάναν ''τόσο ανθεκτικό σαν να ήταν από μασίφ σωλήνες'' σύμφωνα με το λόγκο της διαφήμησης της εταιρείας...

Το 1911, μαζί με την γυναίκα του, Mattie, διένυσαν 600 μίλια από το σπίτι τους μέχρι την Βοστωνη, σε δύο μέρες, μετα επέστρεψαν και έλαβαν μέρος σε αγώνα endurance μεχρι το Buffalo...
To επόμενο έτος τους βρήκε, να θέλουν να αντιμετωπίσουν μια πολύ μεγαλύτερη πρόκληση, με προορισμό το San Francisco. Ξεκίνησαν λοιπόν, πέρασαν από Colombus, Ohio, συνέχισαν για Chicago, Kansas, Denver, και Laramie, Wyoming. Σε αυτό το σκέλος, όμως, του ταξιδιού, οι καιρικές συνθηκες δεν ηταν με το μέρος τους:

''Αφού αφήσαμε το Fort Collins, Colorando, και οδευοντας προς Tie Siding Wyoming, η ανάβαση του βουνού ήταν ένας συνεχής αδιάκοπος αγωνας...'' έγραφε ο Gale. ''Ο δρόμος ήταν τόσο γλυστερός από την δυνατή βροχή και για πάρα πολλες ώρες περπατούσαμε δίπλα στην μοτοσυκλέτα, αφήνοντας τον συμπλέκτη να πατινάρει σκόπιμα ώστε να τραβαει η μηχανή τουλάχιστον το βάρος της, κι εγω να προφταινω να την κρατω περπατώντας, διαρκώς υπό καταρρακτώδη βροχή...''
Όταν οι δυό τους έφτασαν στο Laramie, ο Μaurice, εισήχθη στο νοσοκομείο άρρωστος, με αποτελεσμα να επιστρεψουν σπίτι με τραίνο.

Το 1913, ο Maurice, αψηφώντας το πολικό ψύχος και το παχύ χιόνι του Ιανουαρίου, έκανε ένα ταξίδι 500 μιλίων μέχρι την New York, ώστε να εκθέσει την μοτοσυκλέτα του, σε μήτινγκ. Επειτα καβαλησε μεχρι το Chicago για να εκθέσει πάλι το μηχανάκι του σε έκθεση μοτοσυκλέτας, υπομένοντας για μερες υπομηδενικές θερμοκρασίες...
Το '13, επίσης, πραγματοποίησε 19ωρο ταξίδι από το σπίτι του μεχρι την Βοστωνη, με συνεπιβατη την γυαναίκα τους αλλά και ένα ταξίδι 2.315 μιλίων(!) από το Denver.

To 1914, αποφάσισε ότι θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μπορεί να παίρνει και τους δυό γυούς του, Herbert & Edwin μαζί. Έτσι, κατασκέυασε δυό ταντεμ καθισματακια πάλι και τα τοποθέτησε πίσω τους, ακριβως όπως είχε φτιάξει τα εμπρός μπάκετ καθίσματα. Μαλιστα τοποθέτησε και μια ομπρέλλα, ώστε να προφυλάσσονται κάπως, από τον ήλιο ή τήν βροχή...
Ένα οικογενειακό ταξίδι, εκείνη την χρονιά, ήταν και στην Saratoga, New York, σε ένα FAM meeting, ανάμεσα σε 1150 μοτοσυκλετιστες και μοτοσυκλέτες... αναμφίβολα οι πιο εντυπωσιακοί ήταν οι Gales'...

H μοτοσυκλετιστική περιπετιώδης πορεία της οικογένειας τερματίστηκε αισίως το 1924, όταν ο Maurice, αποφάσισε να παροπλίσει το Mondel 108 του και να αγοράσει ένα αυτοκίνητο.

Το 1994, o Frank Westfall, επέστρεφε σπίτι του στην Νέα Υόρκη, κάνοντας μια σταση στην Angola, σε εναν γνωστό του συλλέκτη. Εκεί εντόπισε, την Emblem model 108 του Gale. Σχεδόν άμεσα αναγνώρισε τι έβλεπε. Ήταν σε απόλυτα ορίτζιναλ κατασταση, και με τα 4 καθίσματα στην θέση τους! του έκανε μιά προσφορά, που δεν γινόταν να μην δεχθεί, και έτσι την πήρε...

H χαμένη ιστορία

του Tasos Pap

Την δημοσιεύω αυτούσια και χωρίς κανένα σχόλιο ή παρέμβαση. O λόγος που την βάζω στο blog είναι γιατί δεν θέλω να ξαναχαθεί στο 'ποτάμι' του net.

Πάμε;

Κάποτε στις αρχες του 1985.

Mας το σφυριξε το πρωί, αμέσως μετα την προσευχη, πριν μπούμε για μάθημα, ένας εκ της αγίας τριάς. Αναφώνισε λοιπον με τρεμάμενη φωνή, γουρλωμενα μάθια και κουνώντας χερια πόδια...:

''Μόλις σχολάσουμε θα πάμε από ένα στενάκι άλλο, να δούμε μνια τεράστια πορτοκαλί κρός...!!! -δεν 'εχετε ξαναδεί τετοια...!!!''

Τι ήταν να το πεί, δεν σχολάσαμε ποτέ εκείνη την μέρα.

Σε 3', μετα το κουδούνι, είμασταν εκεί. Στεκαμε και οι τρείς ο ένας δίπλα στον άλλον, με πεσμένες τις σάκες στα πόδια, με ανοικτά στόματα και γουρλωμενα μάθια. Δεν μιλούσε κανείς. Μονο κοιταζαμε. Ήταν το πρώτο που βλέπαμε, ποτέ. Ενα ολοκαίνουργιο, πορτοκαλί, HONDA XR600. Δίχως σταντ, ακουμπισμενο με το δεξί γκριπ στον τοίχο και ο πίσως τροχός κοντραρισμένος σε ενα τσιμεντόλιθο, γιατί ήταν ανηφόρα. Πράγματι μας φαινόταν τεράστιο, θηριώδες...

Καπχια στιγμή, δεν ξέρω μετα από πόσην ώρα, ανοιξε το παράθυρο πάνω από το μηχανάκι που κοιταζαμε, ξεπρόβαλε ένας μεγαλος κύριος και χαμογελώντας μας είπε...:

-''Τι κοιτατε ρε μάγκες εκεί, την μηχανάρα...?!''

-''Μαλιστα, δεν πειράζουμε τπτ, μονο κοιταμε,..!'' του απαντησαμε σχεδόν όλοι μαζί, κάπως ενοχικά.

-''Ωραιο εργαλείο, είναι του γυιού μου, δεν είναι όμως εδω να σας τον φωνάξω, να σας το βάλει μπροστα να το ακουσετε...!'' ειπε με περηφάνεια ο γέρος.

Μείναμε κόκκαλο. Ισως επειδή δεν περιμεναμε ποτέ ο γεράκος να καταλάβει την τρελα μας και το πάθος μας. Και ίσως γιατι ποτέ δεν θα περιμέναμε να ερχόταν κάποιος να μας βάλει μπροστα ένα μηχανάκι για να το ακούσουμε. Αλλωστε ποιοι ήμασταν εμείς για να μας δώσει σημασία ένας μεγαλος...? σε μνιά εποχή που τότε κανείς δεν έδινε σημασία στα παιδγιά...

Είπαμε ένα ξερό ''ευχαριστούμε, δεν πειράζει'' και εξαφανιστήκαμε τρέχοντας, αλλά πολύ ευχαριστημένοι... Έκτοτε περνούσαμε αραιά και πού, να το χαζευουμε αλλά μετα λίγο καιρό, δεν το ξαναείδαμε...

Τέλος 2006.

Το είχα αγοράσει ολοκαίνουργιο μόλις 3-4 μέρες πρίν. Το μοναδικό μηχανάκι που αγορασα καινούργιο στην ζωή μου. Δεν ξερω γιατι. Ισως επειδή, ήταν το ένα από τα δύο τελευταία εσώρουχα που απέμειναν στην Ελλάδα διότι ήδη είχε αντικατασταθεί από το γελοίο 1050.

Μονο που δεν μπήκα μες στον φούρνο, με το μηχανάκι. Βγαίνοντας με το ψωμί στο χέρι, βλέπω ένα γεράκο, χούφταλο σχεδόν, στηριζομενος σε μια μαγκούρα κι αυτός με το ψωμί στα χερια, να κοιτα/επεξεργάζεται από κοντα το τάιγκερ.

Περίμενα δίπλα του για λίγο.

-''Πολέμησα πάνω σε ένα τετοιο...'' μου είπε, διχως να με κοιτάξει, ενώ με την μαγκούρα του κοπάνησε το πίσω λάστιχο.

-''Που είσασταν...?! '' τον ρωτησα εκπληκτος.

''Βιάζεσαι..?!'' με ρώτησε και αμέσως συνέχισε ''...κάτσε να σου πώ και να σου δείξω...''

Εξω από τον φούρνο είχε μια πλαστική καρέκλα, κάθισε εκείνος εκεί κι εγω διπλα του, στο πεζούλι της τζαμαρίας.

-΄΄Ήμουν στην Α' Μοίρα Καταδρομών. Ξεκινησαμε το '47 απ΄την Βουλιαγμενη που ήταν το ΚΕΜΚ και γύρισα όλη την πελοποννησο πολεμώντας τους ανταρτες του Σαραφη...μεχρι το τέλος του '49... ήμουν συνδεσμος/αγγελιοφορος και πήγαινα την αλληλογραφια πάνω σε ενα εγγλέζικο Τράιομφ του '39...''

Ενώ μου τα έλεγε αυτά, με τρεμάμενα χερια από τα χρόνια άνοιγε αργα το πορτοφόλι για να μου δείξει δυό μικροσκοπικές φωτό ξεθωρασμένες, μιά πρόσωπο και μια μακρινη πάνω στο τριούμφ του, ημίγυμνος απ΄την μέση και πάνω μονο με το πολεμικό κράνος στην κεφαλή και το carbine Μ1Α1 περασμένο στον ώμο του.

''Κι εδω, είναι ο γιός μου,...!'' και μου έδει ξε με περηφάνεια, μιά φωτό εγχρωμη, κάπως τσαλακωμένη, με ένα νεο παλλικάρι πάνω σε ένα XR600 πορτοκαλί.

-''Ειναι το 1985, μολις πήρε το μηχανάκι του, 3μηνες μετά, τον χάσαμε με αυτο... κι ακόμη πενθω...'' συνεχισε, σκοτεινιασμενος πλέον.

Ενας κόμπος ανέβηκε αστραπιαία στον λαιμό μου.

-''Παππού, που μενεις, αν επιτρεπεται...?! μπορεσα κι άρθρωσα, περιμένοντας να μου πεί κάπου όσο πιο μακρυα, άν ήταν δυνατόν.

-''Εδω, παιδάκι, τρία στενά πιό δίπλα...'' μου ανταπάντησε κοιτωντας ακόμη, δακρυσμένος πλέον, την φωτό στα ροζιαζμένα του χερια...

Εκεί μπροστα στον φούρνο, αγκαλιαστήκαμε κ κλαίγαμε κι οι δύο.