Κάθομαι πάνω, γουργουρίζει όμορφα με ένα βαθύ μπάσο από τις 4 σε 4, τα χέρια μου είναι σε σωστή θέση, με λίγα λόγια όλα Honda. Σαν να την έχω χρόνια. Απλά πράγματα. Ξεκινάω μαλακά κι απ' τα πρώτα μέτρα έχω πάθει πλάκα. Έχω οδηγήσει αρκετά κλασσικά, το συγκεκριμένο είναι απλά ανακατασκευασμένο τέλεια, σαν να κύλησε μόλις έξω απ' το εργοστάσιο.
Πολύ γρήγορα κινούμαι με τετάρτη και 2,500-3,000 στροφές και το 500αράκι ούτε να βήξει. Ανεβάζει στο άνοιγμα του γκαζιού χωρίς το παραμικρό σκορτσάρισμα, στις στροφές είναι απόλυτα προβλέψιμο, και ξαφνικά θυμάμαι αυτό που μου είπε ο Μιχαήλος όταν το οδήγησε.
΄Δεν είναι απλά καλό. Είναι 2016. Έχεις την εντύπωση ότι οδηγάς κάτι σύγχρονο. Απλά δεν του λείπει τίποτα.' Η απόκριση στο γκάζι είναι άμεση και ανοίγω δυο και τρεις φορές το γκάζι και θέλω να σκύψω να δω αν έχει ψεκασμό. Δε γίνεται αυτό.
Ναι θα μπορούσε να χει παραπάνω γκάζι, πιο πολύ δάγκωμα στα φρένα κτλ κτλ, αλλά... όλα θα μπορούσαν. Το θέμα είναι τι έχεις στα χέρια σου. Κι αυτό το μηχανάκι δεν είναι 'καλό αναλόγως τα χρόνια του', είναι καλό και τέλος.
Ξαφνικά το άγχος που είχα για το μη-μου-άπτου έχει εξαφανιστεί και απλά το φχαριστιέμαι. Είναι τόσο δεμένο, τόσο αρμονικό και τόσο χαλαρό στην οδήγηση που δε θέλεις να κατέβεις. Ανοίγω το γκάζι και ο ήχος από τις μπούκες αγριεύει.
Καταλαβαίνω ότι κάποια στιγμή πρέπει ο Γιάννης να ξαναπάρει το μηχανάκι του πίσω. Του το δίνω και παίρνω τον Αργοπόδη και επιβεβαιώνω. Ναι, το 500 είναι πιο άνετο, πιο ευκολοοδήγητο και πιο βολτάδικο από το 650. Αρχίζω να ρίχνω καντήλια του Γιάννη που δεν καταλαβαίνει γιατί τον βρίζω και του κάνω σήμα να σταματήσει να ξαναπάρω το 500.
Την ώρα του καφέ συμφωνούμε όλοι ότι θα δίναμε τα μηχανάκια μας, όπως είναι, γι' αυτό. Ναι είναι τόσο καλό.
Α και κάτι τελευταίο. Οι φωτογραφίες το αδικούν. Είναι πολύ καλύτερο απ' ότι φαίνεται εδώ.
