How to become a British Rebel

(προσχέδιο, θα το γράψω για το περιοδικό αφιερωμένο στη Bonnie!)

Brainstorming

Η πορεία στο να γίνω British Rebel δεν ήταν εύκολη. Κατ' αρχην δεν επρεπε να βαλω μπριγιαντινη αφου δεν εχω μαλλι, ουτε τζελ. Με το κρανος να γλυστραει στο κεφαλι μου από τη μαυρη παστα που σχηματιστηκε μπηκα στο μαγαζι.

'Γεια σας, ραφτά εχετε;'
'Ναι, θελετε με κλωστες Ντεμισέ;'
'Οχι θελω ραφτα για μοτοσυκλετα, μπριτις αιρον κι ετσι.'
'Τι να σου πω παιδι μου, μια βοσκοπουλα εχω εδω, αυτο ειναι μεγαλο για πανω απο τζακι. Εσεις για πανω απο τζακι το θελετε;'
'Οχι αν και δεν αποκλειεται να παρει φωτια και το δικο μου. Τι αλλο εχετε;'
'Εχω αυτο το μικρο με τον ανεμομυλο'
'Θα το παρω. Εχετε τιποτα με κανενα σταυρο;'
'Εχω αυτό που ράβεται, ειναι η Αγια Διονυσία βοήθεια μας κι εχει και το σταυρο.'
'Τι αλλο στυλ σταυρο εχετε;'
'Μονο αυτο'
'Καλα κοψτε μου τη Διονυσια και βαλτε μου μονο το σταυρο και δωστε μου και δυο ανεμομυλους. Αυτο πως ραβεται;'
'Να πιαστε τη βελονα ετσι και τρυπήστε δυνατα...εδδ'

Θα φταιει που βγηκα απ το μαγαζι ουρλιαζοντας με τη βελονα καρφωμενη στον αντιχειρα γι' αυτο θα νομιζαν οι μπατσοι οτι εκλεβα το μαγαζι. Με πηραν απο πισω και μου πεφτε το κρανος απ τη μπριγιαντινη και δεν εβλεπα τιποτα. Ευτυχως χαλασε ο ματρακας πριν πιασει την τελικη των 60 και με πιασανε, γιατι με πανω απο 20 χτυπας ασχημα, το χω δει σε ντοκυμαντερ. Κωλο μπριτις αιρον να πουμε, δεν πα να παρω καμια χαρλευ να μη φοραω και μαντηλες και παει και 40 και θα μαι ασφαλης?

Στο περιοδικο θα το κανω heroic αλλα εγραψα οπως μουρθε μουχαχαχα

Piracy is killing music.

My ass.

Φανταστείτε να βρίσκει ο κόσμος μουσική ελεύθερα. Τι εφιάλτης θε μου. Να πάψουν οι καλλιτέχνες να υπογράφουν σε δισκογραφικές, να μην υπάρχουν καν δισκογραφικές και συμβόλαια και να φτιάχνουν μουσική όταν και όποτε γουστάρουν επειδή γουστάρουν. Όχι επειδή πρέπει να βγάλουν δίσκο.

Τι εφιάλτης θε μου.

Και για να βγάλουν λεφτά και να ασχοληθούν μ' αυτό που γουστάρουν θα κάνουν συνέχεια συναυλίες παντού - κι αν είναι καλοί θα γεμίζουν τα στάδια. 

Τι εφιάλτης.

Και δεν θα μπορούν να φτιάχνουν είδωλα για να προβατοποιούν τα πιτσιρίκια όπως ο Bieber και οι Jonas Brothers. 

Τι εφιάλτης θε μου.

Θα βγαίνει ο καθένας στο youtube και θα παίζει ότι γουστάρει, και θα αποφασίζει ο κόσμος αν του αρέσει ή όχι, χωρίς promo από ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Kαι σε λίγο δε θα τον νοιάζει κι αν εχει κοιλιακούς ή αν είναι καμιά χοντρή χωρίς δίμετρα πόδια. Θα βγαίνει κι ο τελευταίος άσκημος να τραγουδάει και να παίζει.

Τι εφιάλτης θε μου.

Θα γεμίσουμε τέτοια τυπάκια στο youtube, που παίζουν τζάμπα, κι είναι ευτυχισμένοι απλά γιατί παίζουν και γουστάρουν. Kαι βρίσκεις ν' ακουσεις κάτι άγνωστους τύπους και παίζουν τζαζ, ροκ, φανκ, bebop, ότι θες και παίζουν τόσο καλά που αφήνουν στη σκόνη τους 'επαγγελματίες' μουσικούς (λέξη κι αυτή).

Γι αυτό σας λεω.

Record companies are killing music.

I mean piracy.

Κοσμοιστορικά γεγονότα

συμβαίνουν στον κόσμο της μοτοσυκλετας - και το δανειζομαι το θεμα απ το φιλο Μαικ του Μοτοκαφενειου.

Συντελουνται κοσμογονικες αλλαγες και περνανε στο ντουκου.

Αλλα ας μη σας κραταω αλλο σ' αυτη την τρελη αγωνια που σας κατατρωει τα σωθικα.


Το νεο GSXR1000 K12 θα είναι κατα 2 κιλα ελαφρυτερο μια και θα εχει μια μονο εξατμιση απο δεξια με καλυτερη αποκριση στις χαμηλομεσαιες και μικροτερο φερινγκ!


Ναι! Και ομως! Αυτα συμβαινουν γυρω μας κι εμεις κοιμομαστε!

Cafe Racer

Με τα cafe racer οταν ξεκινησαν (προφερονται caff - racer, οχι καφέδες) κυνηγουσαν ολοι το ton-up γι' αυτο και ακουγονται τοσα ton-up clubs

Το τον-απ ηταν απλα το να σπασεις το φραγμα των 100 μιλιων πανω στη μοτο, πηγαινοντας απο το ενα 'καφε' της εθνικης οδου στο επομενο. Τοτε γινοταν και το λεγομενο record-racing.


Επαιζε ενα τραγουδι στο τζουκμποξ κι επρεπε να προλαβεις με την εισαγωγη του κομματιου να φυγεις σφαιρα, να πας σ ενα προκαθορισμενο σημειο και να γυρισεις πισω πριν τελειωσει το τραγουδι. Δεδομενου οτι τοτε επαιζαν πολυ κομματια οπως του Eddie Cochran που ηταν διλεπτα κι επρεπε να κανεις 3 μιλια μεσα σε κινηση στα δυο λεπτα...... επεφτε ζορι... μερικες απο τις διαδρομες σε συνδυασμο με το κομματι που ακουγοταν ηταν παρα πολυ δυσκολες....


Και φανταστειτε...γουωκμαν δεν παιζει βεβαια... ανεβαινει το τυπακι στο Νορτον, καρυδωνει το γκαζι, ακουγεται η μελωδια απο τη μοτορα και μεσα στο κεφαλι σου να παιζει με ακριβεια βινυλιου ο Κοχραν και να προσπαθεις να τον προλαβεις.......
 

Eννοειται οτι οι μοντες εδιναν κι επαιρναν. Τα παντα ξηλωνονταν απ τα μηχανακια με σκοπο να εχουν καλυτερη συμπεριφορα στο δρομο. Στενα κλιπον, μικρα φερινγκ, μακροστενο τεποζιτο, αυτα τα μοτερ δεν ειχαν καμια σχεση με τις νορμαλ εκδοσεις.

Το πιο γνωστο μηχανακι της εποχης ηταν το Triton που ηταν μοτερ απο Τραιομφ σε πλαισιο Norton Featherbed που το εκανε το απολυτο οπλο... Triumph + Norton = Triton...

To τιμονι εφευγε και στη θεση του μπαινανε κλιπον τα οποια βιδωνανε κατευθειαν πανω στο πηρουνι τοσο για καλυτερο ελεγχο οσο και αεροδυναμικη σε συνδυασμο με τα μικρα φερινγκ. Τα τεποζιτα ηταν μεγαλα, αλουμινενια και χειροποιητα και συχνα ηταν χωρις κανενα βαψιμο. Τα παταρακια ηταν ψηλα, με rear-sets για να μη βρισκουν ευκολα στις στροφες. Αν υπηρχε καποιο βαψιμο, τοσο για τους Rockers οσο και τους Ton Up Boys τοτε ήταν κατι καθαρα αγωνιστικο οπως κιτρινο, μπλε, ή ασημί / χρωμιο.


Το 60 αλλαξαν παρα πολλα και πολλοι στραφηκαν στα αυτοκινητα... Τελος του 60 και αρχες του 70 ομως οι ευρωπαιοι αρχισαν να δεχονται την επιθεση των γιαπωνεζων με το Ζ9 και το CB750... Οι Αγγλοι κατασκευαστες χωρις να εχουν τιποτα να δειξουν εριχναν ξανα και ξανα το ιδιο μοντελο στην αγορα... μεχρι που εσβησαν.

Να παιξεις

'Μαμα να παω να παιξω στην αλανα;'

'Να πας. Αλλα προσεχε μη λερωσεις τα ρουχα σου. Και να μην τρεχεις γιατι θα ιδρωσεις. Και προσεχε μην πεσεις γιατι θα χτυπησεις. Και μην παιζεις με τα χωματα. Και μην φωναζετε θα πονεσει ο λαιμος σου. Και ντυσου γιατι θα κρυωσεις, κανει ρευμα. Και να μην αργησετε γιατι αμα νυχτωσει ειναι επικινδυνα. Αντε, καλη διασκεδαση.'

Τωρα γιατι μου ερχεται αυτο στο μυαλο οταν σκεφτομαι την εξελιξη της μοτοσυκλετας δεν ξερω.