Εχω εκστασιαστει

Τα χω παιξει μ αυτο το βιντεο. Οι ηχοι μοτοσυκλετων μ αρεσουν ολοι. Μα ολοι. Μονοκυλινδρα, δικυλινδρα, μονοκοτυληδονα, δικοτυλήδονα, ολα. Αλλα τιποτα, ουτε ξεροκαμπανα ουτε ξεροτηγανα, ουτε διχρονα μου ακουγονται πιο evil, απο το ουρλιαχτο του 4κυλινδρου, ειδικα του retro απο κανενα devil χωνακι ή καμια kerker του κερατα σε κανενα Kawa.

Τι-πο-τα.

Κι αυτο το βιντεο ειναι οργασμος. Ειναι αυτο που θα βαζω καθε πρωι να ξυπναω τις επομενες μερες. Ειναι CBX 1050 6κυλινδρο με 4 διαφορετικες εξατμισεις που κανει περασματα.

1) Pipemaster 6 σε 6
2) Kerker 6 σε 1
3) Μαμά μπουριά του '82
4) Bassani 6 σε 1, που περναει 1η και 2α.

Ακουστε το μια....

ακουστε το οσες θελετε και μετα καντε αυτο που εκανα κι εγω.

Ξαναγυριστε το στην αρχη και ακουστε τους ηχους που κανει πριν να φυγει. Τη μιζια, την ταχυτητα που καρφωνει, τα μπασα, τις ξερογκαζιες - κι αν δε σας θυμισει σκυλι που ετοιμαζεται να δαγκωσει....

Τι να το κανεις το φρενα και τη γρηγορη κορωνα και τα σταμπιλιζατερ, εκει να κατσεις βραδυ πανω στο γκοτζιλα και να του τις καρφωσεις ολες να του @#% και δε γραφω αλλα γιατι θα χτυπησω κοφτες

Οχι θα γραψω. Εντιτ. Τι καφριλα ρπμ. Τι σκυλος μαυρος. Δεν εχει ABS δεν εχει TC δεν εχει τιποτα. Οχι να σου βαζουν 150 αλογα και μετα να πεφτουν ολοι πανω του με 400 συστηματα για να τα παλεψει. Αυτο δεν τα παλευει, το πλαισιο δεν την παλευει, οι αναρτησεις δεν την παλευουν, τιποτα δεν την παλευει.

Οριακες καταστασεις, θες δε θες. Γιατι δεν ανεβαινεις πανω σ' αυτο να πας νορμαλ.

Αυτο δε γραφει χρονους. Αυτο σε παει στο χρονο βολτα. Με συνοδεια τις Βαλκυριες απ τα μπουρια. Evil was never so hardcore.

Εντη μπαλεβω

πως λεμε εντη βαναλεν;

Οχι εγω φταιω? Εγω;

AΓΓΕΛΙΑ

και ασε την αγγελια. Νταξ.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ. ΘΕ ΜΟΥ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟΟΟΟΟ!!!!

H φωτογραφια που δεν βγηκε

Πριν απο πολυ καιρο, σ' ενα φόρουμ ειχε τεθει το θεμα αν θελουμε το παιδι μας να οδηγει μοτοσυκλετα, για οσους ειμαστε γονεις.

Ειχα πει καθετα οχι. Θα προτιμουσα οχι.

Αφου ξερω. Αφου βλεπω. Και ειδικα Κρητη ε; Ηρακλειο ε; Δε θελω να γραψω ποσοι απο την αρχη του χρονου. Και καθε χρονο.

Εμπιστοσυνη του εχω, ξερω ομως οτι δε φτανει το τι θα κανει αυτος. Εννοειται βεβαια οτι ειχα πει οτι αν το ζητησει ποτε, αν θελει, θα του μαθω οτι ξερω. Σε ΚΑΜΙΑ περιπτωση συνεπιβατης σε αλλον που δεν ξερει να οδηγαει. Χιλιες φορες να μαθει αυτος σωστα, με ασφαλεια, με κρανος, και τα συναφη.

Αλλα εκανα το κορόιδο. Με το 1300 τι να πει; Που να το παει; Με το μπομπο... λιγος. Με το 185 ομως τωρα... ολο μου πετουσε σποντες. Και κουκλα, και ευκολο φαινεται, και να παμε σε καμια αλανα...

Εκανα το κορόιδο. Μεχρι πριν 4-5 μερες. Εχουμε βγει βραδυ με το XLακι, εχω σταματησει σ' ενα περιπτερο, ο Κιμων με περιμενει διπλα στο μηχανακι. Γυρναω και τρωγω την τρελη φλασια.

Εχει κατσει πανω, και γουσταρει. Γουσταρει. Εχει πιασει μανετες, παιζει τις αναρτησεις, οτι ξερει κι οτι μπορει κι εχει ενα υφος ευτυχιας. Ηθελα να τον παρω φωτογραφια αλλα χαζεψα και δεν...


Και ξαφνικα ήξερα οτι θα παμε στην αλανα, οτι θα τον μαθω, οτι δε γινεται αλλιως. Οτι οση εμπιστοσυνη κι αν του χω δε φτανει και πρεπει να χω κι αλλη τοση κι αλλη τοση και δε γινεται αλλιως. Ενα κοσμο που με μεγαλωσε, που γραφω γι' αυτον, που οσο επικινδυνος ειναι αλλο τοσο πανεμορφος ειναι - πως να του πω οχι;

Εκατσα για λιγα δευτερολεπτα και τον κοιταζα. Ουτε μ εβλεπε, καθοταν πανω κι ονειρευοταν. 17 χρονων, 3 χρόνια μικρότερος από το XLάκι.

Πηγα κοντα.

'Αυτο ειναι ο συμπλεκτης. Εδω ειναι οι ταχυτητες... πατας κατω μια... αν εχεις νεκρο πριν βαζεις πρωτη... να ξεκινησεις....Εδω... αυτο ειναι παλιο κι εχει μανιβελα, ανοιξε την λιγο. Ωραια τωρα πατα μια γερη να βαλεις μπροστα. Γερη ειπαμε. Πιο δυνατα, απ' το πανω σημειο να παει μεχρι κατω με μια κινηση, μην πειραζεις γκαζι θα μπουκωσει.'

Πήρε.

Καθοταν πανω με το μηχανακι να δουλευει κι ειχε εκστασιαστει.

'Ενταξει για τωρα, γιατι ειμαστε σε πολη. Τα υπολοιπα στην αλανα. Σβησε τωρα, απο δω δεξια το διακοπτακι... με τον αντιχειρα συνηθισε να το κανεις... ετσι.'

'Να το ξαναβαλω μια μπροστα να δω αν μπορω;'

'Ναι, ξερεις τωρα, ανοιξε διακοπτη, τσεκαρε για νεκρα.... ελα...'

Και η φωτογραφια δεν βγηκε, αλλα δε χρειαζεται. Ολες οι εικονες στο μυαλο μου ανεξιτηλες. 

Καλά ταξίδια μικρέ.

Γιατι θελω να χασουμε

απ τη Γερμανια.

Οχι γιατι δε μ αρεσει το ποδοσφαιρο. Που δε μ αρεσει. Οχι γιατι σαν αθλημα ειναι αλλη μια απολυτη εκφανση της ξεφτιλας που βιωνουμε σα χωρα, με οπαδους βαμμενους, προβατοειδεις, με μιζες, με πουλημενα, με Μακαρους, με πουρα.

Οχι. Θα φτανανε αυτα ισως αλλα οχι.

Στο φιναλε εθνικη ομαδα ειναι.

Δε θελω να κερδισουμε γιατι δε θελω να δω παλι αυτο το θεατρο της fake ομοψυχιας οπαδων που γκαριζουνε και τα χουνε ξεχασει ολα και @#σανε ολη την Ευρωπη και δε χρωστανε τωρα τιποτα και παρτα Μερκελ για να μαθεις. Τους ιδιους τυπους που αγκαλιαζονται και τραγουδανε τον εθνικο υμνο και την αλλη μερα ο ενας θα φωναζει τον αλλο μειοδοτη και προδοτη και πουλημενο.

Τον τυπο που θα την κανει με καθε τροπο.

Δε θελω να ξαναδω την ισοπεδωση των παντων που θα ειναι χωρις νοημα γιατι την αλλη μερα θα ξυπνησουμε στην ιδια κωλοχωρα που την καναμε εμεις κωλοχωρα κι οχι οι Γερμανοι.

Αλλα αμα βαλουμε γκολ εξαγνιζομαστε. Ειναι σαν μια θεια αποδειξη οτι ο θεος μας θελει. Μπορει να ψηφιζουμε μαλακες, μπορει να μας !@$νε και να μη μιλαμε, μπορει οι μισοι απο μας να κλεβουνε, αλλα φιλε βαλαμε γκολ.

Παρτα κωλογερμαναρα. Που στο φιναλε δεν ειστε και ΚΑΘΑΡΟΙ γερμανοι ετσι; Εχετε αλλες εθνικοτητες μεσα. Που το θυμαμαι αυτο;

Ναι θελω να χασουμε. Θελω να συγκεντρωθουμε για μια φορα στα προβληματα μας και να καταλαβουμε οτι φταιμε εμεις μ ενα τροπο που ουτε το 10-0 δεν το αθωωνει. Δεν θελω αλλη μια δικαιολογια να βγουμε ολοι με σημαιακια και να γκαριζουμε - αφου δεν το καναμε στα κομματα ας το κανουμε στο ποδοσφαιρο.

Το καταλαβαινω το συναισθημα της καταπιεσης και του να θελεις να #$ησεις. Το καταλαβαινω. Αλλα αυτο ειναι πηδημα ανευ ουσιας σε φτηνη #τάνα.

Και θα ξυπνησουμε στην ιδια χωρα το πρωι. Ή θα συνεχίσουμε στην ίδια να κοιμομαστε.

Καλό αγώνα, οπου διαλέγει να τον κανει ο καθένας.

ΛΥΚΟΣ

ΥΓ. Και να, αν ηταν αθλημα να πω να κερδισουμε. Οταν βλεπω φωτο τον Καραγκουνη να πηδαει τη Μερκελ μου θυμιζει σε τι φιλαθλη Ελλαδα ζω. ΑΥΤΟ με χαλαει. 

Και χαιρομαι που η καλη νεράιδα που μπαίνει στο κεφάλι μου βάζει πότε πότε κι ένα γερό φοκο στις τεσσερις γωνιες και τα παίρνω...

Κλικ - Κλακ

Οχι σαν ενας ηχος, σα δυο χωριστοι.

Το κλακ το θυμαμαι οπως χτυπαγε το ξυλο του ποδιου της καρεκλας στην ασφαλτο. Κλακ. Εβγαζε η γιαγια μου την καρεκλα εξω απ το σπιτι, σερνοντας την, τη σηκωνε να περασει το πετρινο κατωφλι και μετα την εβαζε να πατησει καλα στην ακρη του δρομου.

Παλια καρεκλα, ψαθινη, με ενα καλυμματακι με μεγαλα κοκκινα λουλουδια πανω σε μπεζ φοντο. Βεβαιωνοταν οτι στεκει καλα και μετα καθοταν με τις γειτονισσες που εβγαιναν μια μια απ τα καβουκια τους. Κλακ, κλακ, γεμιζε καθε βραδυ.

Εμεις παιζαμε μπαλα στην αλανα διπλα, ή στο δρομο πιο κατω, καμια φορα μας εφευγε προς αυτες. Κουτσομπολιο ατελειωτο, βασανα και προβληματα, εννοιες και στεναχωριες, καθε βραδυ στα κλακ της καρεκλας.

'Και η κορη του...' 'Ναι καημενη... κι εμενα τα ποδια μου...δεν...' 'Εμαθες τι...'

Μεχρι αργα.

Σημερα... κλικ.

Κλεινουμε τους υπολογιστες, το fb, τα φωτα. Και κλικ. Στην κλειδαρια. Κλειδωνε καλυτερα. Δεν ξερεις τι γίνεται εκει εξω. Κλειδωνε. Τοσα διαβαζουμε καθε μερα. Οσο μπορεις κλειδωνε, την πορτα σου, ολα. Κακο πραγμα να ζεις κλειδωμενος ε; Αλλα... κλικ. Αναποφευκτα. Δεν ειδες και τι εγινε διπλα; Και παραδίπλα; Ε;

Καλυτερα δεν ειναι να προσεχουμε; Τι ειναι να κλειδωσεις; Τιποτα δεν ειναι. Ε;

Ενα κλικ ειναι.

Κλικ.

Κι ο ήχος με βασάνιζε. Αυτό το κλικ καπου με πηγαινε πισω, δεν το ειχα βρει. Η καλη μου νεράιδα μου ξανάδωσε το σκουντηματάκι, έλα γράψε κάτι, δε θυμάσαι;

Κοκκινα λουλουδια σε μπεζ φοντο, γαλάζιες ή πρασινες λεκανίτσες με φασολάκια μέσα, με ότι θέλεις. Κλακ οι καρέκλες, ξεκλείδωτοι άνθρωποι, ξεκλείδωτες ζωες.

'Μετά το σχολείο πήγαινε σπίτι, θα χω αφήσει ξεκλείδωτα, σπρώξε να μπεις.'

Σημερα οχι. Σημερα κλικ.

'Και το νου σου να κλειδώσεις καλα.'

'Εμεις εχουμε βαλει ασφαλειας.'

'Σκεφτομαστε να βαλουμε συναγερμό'.

'Δε βλέπεις τι γίνεται παραέξω;'

Κλειδωθείτε.

Και όσοι με διαβάζετε και ξέρετε κι ότι είμαι αφελής, την πρόοδο την μετρώ με κάτι τέτοιες γραμμούλες. Που δεν φαινονται καλα, που μου παιρνει ωρα να τις βρω, αλλα ειναι εκει, σχεδον αορατες μες στο χρονο. Που πάνε από το κλακ στο κλικ. Και πολλά απ' όσα διαβάζω τ' ακούω βερεσέ. Η ποιότητα της ζωης σιγουρα εχει ανεβει. Εχουμε κλιματιστικα, φλατ τηλεορασεις, ιντερνετ.

Αλλα; Κλικ ε;

Κλικ.

Βαρύ τίμημα αυτό το κλικ. Και όποτε το ακούω με κάνει να νοσταλγώ πιο πολύ τον ήχο των ξύλινων ποδιών της παλιάς καρεκλας να χτυπάει στην άσφαλτο.

ΚΛΑΚ ρε.

Μην κλειδώνεστε....