CB750K update

Captain's log 15/6/2014

Οι εργασίες προχωρούν με πυρετώδη ρυθμό. Τα περισσότερα πράγματα πλέον στο μηχανάκι είναι χειροποίητα, μέηντ ιν Spirolitsaville, μια μικρή κωμόπολη του Αμερικάνικου νότου όπου μένει ο Σπύρος ο Λίτσας ο οποίος είναι wizard 9ου level με τα μέταλλα.


Αφού αλλάξαμε λοιπόν μόνο 500 build, 722 χρώματα και 36 βάσεις οργάνων, έχουμε έναν μίνι απολογισμό.

Χειροποίητο δοχείο λαδιού.

Χειροποίητη θήκη μπαταρίας

Φανάρι Lucas από παλιό Citroen DS, και άκρως συλλεκτικό

Δέσιμο φτερού Guzzi πίσω με εξαρτήματα από ταχύπλοο (έλα, δώστε) και φτιάξιμο χειροποίητο σχαράκι.

Φτιάξιμο χειροποίητης βάσης οργάνων όσο γίνεται μικρότερης. Το βάθος της είναι το βάθος του διακόπτη.

Κατασκευή μεταλλικού κουτιού χειροποίητου αφαιρούμενου όπως και το σχαράκι. Τοποθέτηση μαζί με λάστιχα on-off Continental προσφορά του Βασίλη του Καραχάλιου.

Τοποθέτηση τι έχουμε μέχρι τώρα. Υπάρχει πάρα πολλή δουλειά που δεν 'φαίνεται' καν. Να δούμε τι κάναμε.

Πως προχωράμε:

Τα νούμερα στα number plates θα γίνουν από plexiglass 2mm και θα φαίνονται ανάγλυφα. Το βάψιμο στο ντεπόζιτο και στα φτερά θα είναι σ' αυτό το χρώμα

Στο κάτω μέρος του ντεπόζιτου θα υπάρχει φαρδιά γραμμή σε desert χρώμα όπως αυτό και η ίδια διχρωμία θα παίξει στα καπάκια με τα νούμερα.

Και όοοοταν τελειώσει θα μπει και το custom σηματάκι του στο ντεπόζιτο.

Kαι άντε να δούμε τι θα βγάλουμε...

Coke & Rust

Το κακό είναι ότι όταν διαβάζω για μια καινούρια λύση για κάτι θέλω και να τη δοκιμάζω πριν την ποστάρω. Αυτο οδηγεί σε πολλές ενδιαφέρουσες περιπέτειες. Σήμερα δοκίμασα κάτι που δούλεψε ρολόι, εκρήξεις δεν εγιναν, αστυνομια δεν ηρθε οποτε το ποσταρω.

Καποιος ειπε ενα τροπο απλο για να βγαζουμε σκουρια, οτι ριχνουμε λιγο κοκα κολα σε αλουμινοχαρτο και τριβουμε.

Κατεβηκα λοιπον κατω σημερα οπλισμενος με αλοιφες, WD40, και κοκα κολα με αλουμινοχαρτο.

Θα δουλευα στο CB το Small και το XXL.

Δεν εβγαζα φωτο κυριως γιατι τα χερια μου ηταν μαυρα :p

Να πω τωρα το βασικο; Στο 1300 ξερω που 'ποναει' και ηξερα τι σκουρια να τριψω. Στο 50άρι εψαχνα με το κυαλι... Δεν εχει σκουριασει σχεδον ΠΟΥΘΕΝΑ. Στο τελος βρηκα μια ακρη του φλας του που ειχε σκουρια, να βγαλω φωτο για να δειτε τι παιζει.

Πριν.

Μετά από 1-1,5 λεπτό με τρίψιμο με κοκα κολα και αλουμινοχαρτο.

Απλα πεταει την σκουρια απο παντου, την εξαφανιζει. Φυσικα υπαρχουν 10 τροποι, απο υαλοβολες μεχρι συρματακια κτλ κτλ, αλλα ΤΟΣΟ ευκολο αποτελεσμα με 2 πραγματακια που τα χεις σπιτι δεν εχω ξαναδει.

ΥΓ. Χαιρομαι που δεν πινω κοκα κολα εδω και χρονια...

Ρεπορτάζ (παχύ το ζ)

Στις συναναστροφές μου με τον υπόκοζμο, έχω μαζέψει πλέον αρκετές ιστορίες. Ιστορίες θαμμένες... ιστορίες παιδιών της διπλανής πόρτας. Που ζουν ανάμεσα μας. Θέλω κάποιες απ' αυτές να τις βγάλω στο φως.

Σήμερα θα μας μιλήσει λοιπόν ο Κ.

Ο Κ. είναι ιδιοκτήτης Kawasaki ZRX. Ας ακούσουμε την ιστορία του.

'Από μικρός μου άρεσαν οι μηχανές. Όλες οι μηχανές μα κυρίως οι μεγάλες. Ξεκίνησα από λίγα κυβικά, και όλο μάζευα λεφτά για κάτι παραπάνω μέχρι που απέκτησα το ZRX μου. Ήμουν ευτυχισμενος. Βολτες, ταξίδια. Τα είχα όλα.

Μια μέρα μπήκε στην παρέα μας ο Ν. Ψηλός, ελκυστικός, απελευθερωμένος. Είχε ένα CBR600. Δεν είχαμε μιλήσει ποτέ πολύ. Μια μέρα βρεθήκαμε τυχαία σ' ένα πάρτυ. Ήπιαμε λίγο παραπάνω. Φύγαμε μαζί κατηφορίζοντας. Τον είδα να πηγαίνει προς ένα σκούτερ. Στην αρχή δεν ήξερα πως να αντιδράσω. Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι ήταν μοτοσυκλέτα όμως η ποδιά.. η ποδιά... τα ροδάκια...'

'Ηρέμησε, αν δε θέλεις δεν συνεχίζουμε'

'Όχι δεν πειραζει. Τον κοίταξα απορημένος, κι αυτός με κοίταξε με ένα πονηρό χαμόγελο. Θα είναι το μυστικό μας μου είπε.  Μην το πεις στους άλλους... δε θα καταλάβουν. Το πλησίασα. Έλα δε δαγκώνει, με παρότρυνε. Πολλοί νιώθουν έτσι την πρώτη φορά. Ξέρω, είναι το στίγμα, είναι δύσκολο να ξεφύγεις. Άκου όμως τι σου λέει η φωνή μέσα σου. '

Ακούμπησα τα πλαστικά. Ήταν λεία στην αφή. Δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε, είχα πιει. Ανέβηκα πάνω. Τα γκριπ ήταν θερμαινόμενα...

<ξεσπάει σε λυγμους>

Θερμαινόμενα... Εγώ που πήγαινα βολτα κι ελεγα στη μανα μου να μην ψήσει γιατί θα φάω μπάμπουρες. Θερμαινόμενα. Τα πόδια μου ήταν ανετα στην ποδια. Ο Ν. το έβαλε μπροστα. Ειχε και τζαμαρια. Τα εβλεπα ολα μεσα απο το τζαμι, ηθελα να φυγω, ηθελα να εξαφανιστω, ομως δε μπορουσα. Εκαιγε 3 λιτρα στα 100. Εκείνη η βραδιά ήταν ατέλειωτη.

Γύρισα σπιτι ντροπιασμενος, δε μπορουσα να αντικρύσω το ZRX. Δεν ηθελα να φαω, να πιω, να κολιάρω με δευτέρα. Μετά άρχισε η κατρακύλα. Ανέβηκα και ξανανέβηκα στο σκούτερ του Ν. Πρώτα μέχρι το περίπτερο, μετα για παγωτο, μετα όλο και πιο μακρια, ολο και πιο μακρια.

Εβλεπα κι αλλα παιδια εκει που πηγαιναμε, κι αυτα με σκουτερ. Αποφευγαμε να κοιταξουμε ο ένας τον άλλο. Καποιος με χτυπησε στην πλατη, 'ελα, μοτοσυκλετα ειναι κι αυτο' μου ειπε ξεψυχα.

Ηταν πολλοι που είχαν πέσει στα Μπέβερλυ. Αλλοι στα Τ-μαξ. Μερικοι... τα... γυαλιζανε... γυαλιζανε τα πλαστικα και...

<λυγμοι>

Δε θελω κι αλλα παιδια να παθουν αυτο που επαθα εγω. Ειχα μπουρι 4 στο χαος διπλα στο κρεβατι και τωρα εχω ενα μπρελοκ που λεει κυμκο. Κατι πρεπει να κανει η πολιτεια, τα περιοδικα, ο Λυκος. Κατι... καποιος πρεπει να κανει κατι!

--

Μια απλη καθημερινη ιστορια, ενος ανώνυμου. Ζουν ανάμεσα μας.

Customizing from hell

Διαβάζω, μαθαίνω, ψάχνω. Και προσπαθώ πάντα όπου μπορώ και με τα λίγα που ξέρω να ξεφεύγω απ' την πεπατημένη.

Ο Χρήστος ο Κωστάκης απόκτησε πρόσφατα μια πάπια και μου είχε πει να κάνω ένα σχέδιο pinstripe στα καπάκια της. Είχα ξεκινήσει να κάνω πρόβα σε κάποια σχέδια σε ένα ντεποζιτάκι που έχω.

Σκεφτόμουνα τι μπορώ να κάνω καλύτερο. Χρήστος ειν' αυτος. Κατι που θα ναι πρωτότυπο, και να μην έχει ξαναγίνει ποτέ και πουθενά.

Τι ήθελα να λύσω; Το πρόβλημα με τη βαφή και το pinstripe είναι
1. Να μην πετύχει (το ξανακάνεις)
2. Το βαριέσαι μετά από λίγο καιρό.

Το καλύτερο θα ήταν να χει κάτι άλλο κάθε μέρα. Γίνεται;

Χμ. Μια βαφη που ν' αλλάζει. Οχι 'οπως την κοιτας στο φως' αλλα τελειως. Αλλο σχημα, αλλο σχεδιο.

Και κατέβασα την ιδέα που απ' όσο ξέρω δεν έχει ξαναγίνει πουθενά.

Μπογιά μαυροπίνακα.

Βαφω τα καπακια με μπογια μαυροπινακα, και ισως οχι μονο τα καπακια.

Σε αλλο μηχανακι θα ειχε ισως προβλημα, γιατι αν εκανα ετσι ενα ντεποζιτο στο τριψιμο απ τα ποδια θα γινοταν χαλια. Στα καπακια της παπιας ομως οχι (και ισως σε αλλα μερη).

Μετα μπορω να κανω πανω με κιμωλια ή εγχρωμες κιμωλιες, απειρα pinstripe. Καθε μερα κι αλλο. Γραφεις πανω οτι γουσταρεις, αλλαζεις το μηχανακι σου καθε μερα.

Το απολυτο καστομ.

Κι αν το μαυρο δεν ταιριαζει με οτι διαλεξεις;

Παιρνεις τοτε το χρωμα που εχεις βαψει το μηχανακι, και ριχνεις μεσα λιγο αρμοστοκο για πλακακια, κι εχεις υφη πινακα στο χρωμα που εχεις βαψει το μηχανακι σου. Παλι με τις αναλογες κιμωλιες ζωγραφιζεις οτι γουσταρεις πανω.

Έχω και μερικές ακόμα ιδέες αλλά τις φυλάω για αργότερα.

Για να αναμασάμε είμαστε;

Για καλημέρα

Συνήθως κάθε πρωί βάζω μια φωτογραφία για καλημέρα στο Motorcycle Restoring & Customizing Greece

Πριν το κάνω σκρολάρω και διαβάζω επιλεκτικά το τι έχει γραφτεί, και ένα απ' τα πράγματα που μ' αρέσουν είναι ότι δουλεύει έτσι το μάτι και το μυαλό ώστε κάθε φορά απομονώνω φράσεις, εικόνες, ιδέες, συναισθήματα που παίξανε.

Συνήθως αφήνει ένα χαμόγελο.

Σήμερα επειδή είναι και Σαββατοκύριακο, είπα να μοιραστώ το τι βλέπω στο γκρουπάκι, τι είναι για μένα η ουσία από τα χτεσινά γραφόμενα. Πάμε;

“ήμουν δεν ήμουν δώδεκα χρονών όταν το χάζευα στο μαγαζί σου”

“Μην ξεχνιέσαι μόνο, με μανιβέλα βάζουμε μπροστά, οκ;”

“Πως να εξηγήσω αλλιώς την αγάπη μου για τη Lambretta; ήταν το μηχανάκι της οικογένειας”

“Moto Guzzi V50 1981 η Morini 500 1981;”

“επειδή το φτερό τώρα είναι σε κοινή θέα έπρεπε να φτιάξουμε χειροποίητη βάση. Aπό αεραγωγούς ταχύπλοου.”

“κοιμάσαι μετά από τέτοια post, κάθε βράδυ;”

“Εδώ ζηλεύουμε άνετα η απαγορεύεται;”

“Ούτε καινούργια δεν ήταν σε τέτοια κατάσταση!”

“Θυμάμαι που το γυάλιζες πριν το Σαββατοκύριακο για να πάτε Χαλκίδα. Όπως και το Ζ900 του ζαχαροπλάστη που είχε τη Νεγριτα στη γειτονιά”

“Αυτό το μηχανάκι ήταν Παναγιώτη”