Ρεπορτάζ (παχύ το ζ)

Στις συναναστροφές μου με τον υπόκοζμο, έχω μαζέψει πλέον αρκετές ιστορίες. Ιστορίες θαμμένες... ιστορίες παιδιών της διπλανής πόρτας. Που ζουν ανάμεσα μας. Θέλω κάποιες απ' αυτές να τις βγάλω στο φως.

Σήμερα θα μας μιλήσει λοιπόν ο Κ.

Ο Κ. είναι ιδιοκτήτης Kawasaki ZRX. Ας ακούσουμε την ιστορία του.

'Από μικρός μου άρεσαν οι μηχανές. Όλες οι μηχανές μα κυρίως οι μεγάλες. Ξεκίνησα από λίγα κυβικά, και όλο μάζευα λεφτά για κάτι παραπάνω μέχρι που απέκτησα το ZRX μου. Ήμουν ευτυχισμενος. Βολτες, ταξίδια. Τα είχα όλα.

Μια μέρα μπήκε στην παρέα μας ο Ν. Ψηλός, ελκυστικός, απελευθερωμένος. Είχε ένα CBR600. Δεν είχαμε μιλήσει ποτέ πολύ. Μια μέρα βρεθήκαμε τυχαία σ' ένα πάρτυ. Ήπιαμε λίγο παραπάνω. Φύγαμε μαζί κατηφορίζοντας. Τον είδα να πηγαίνει προς ένα σκούτερ. Στην αρχή δεν ήξερα πως να αντιδράσω. Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι ήταν μοτοσυκλέτα όμως η ποδιά.. η ποδιά... τα ροδάκια...'

'Ηρέμησε, αν δε θέλεις δεν συνεχίζουμε'

'Όχι δεν πειραζει. Τον κοίταξα απορημένος, κι αυτός με κοίταξε με ένα πονηρό χαμόγελο. Θα είναι το μυστικό μας μου είπε.  Μην το πεις στους άλλους... δε θα καταλάβουν. Το πλησίασα. Έλα δε δαγκώνει, με παρότρυνε. Πολλοί νιώθουν έτσι την πρώτη φορά. Ξέρω, είναι το στίγμα, είναι δύσκολο να ξεφύγεις. Άκου όμως τι σου λέει η φωνή μέσα σου. '

Ακούμπησα τα πλαστικά. Ήταν λεία στην αφή. Δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε, είχα πιει. Ανέβηκα πάνω. Τα γκριπ ήταν θερμαινόμενα...

<ξεσπάει σε λυγμους>

Θερμαινόμενα... Εγώ που πήγαινα βολτα κι ελεγα στη μανα μου να μην ψήσει γιατί θα φάω μπάμπουρες. Θερμαινόμενα. Τα πόδια μου ήταν ανετα στην ποδια. Ο Ν. το έβαλε μπροστα. Ειχε και τζαμαρια. Τα εβλεπα ολα μεσα απο το τζαμι, ηθελα να φυγω, ηθελα να εξαφανιστω, ομως δε μπορουσα. Εκαιγε 3 λιτρα στα 100. Εκείνη η βραδιά ήταν ατέλειωτη.

Γύρισα σπιτι ντροπιασμενος, δε μπορουσα να αντικρύσω το ZRX. Δεν ηθελα να φαω, να πιω, να κολιάρω με δευτέρα. Μετά άρχισε η κατρακύλα. Ανέβηκα και ξανανέβηκα στο σκούτερ του Ν. Πρώτα μέχρι το περίπτερο, μετα για παγωτο, μετα όλο και πιο μακρια, ολο και πιο μακρια.

Εβλεπα κι αλλα παιδια εκει που πηγαιναμε, κι αυτα με σκουτερ. Αποφευγαμε να κοιταξουμε ο ένας τον άλλο. Καποιος με χτυπησε στην πλατη, 'ελα, μοτοσυκλετα ειναι κι αυτο' μου ειπε ξεψυχα.

Ηταν πολλοι που είχαν πέσει στα Μπέβερλυ. Αλλοι στα Τ-μαξ. Μερικοι... τα... γυαλιζανε... γυαλιζανε τα πλαστικα και...

<λυγμοι>

Δε θελω κι αλλα παιδια να παθουν αυτο που επαθα εγω. Ειχα μπουρι 4 στο χαος διπλα στο κρεβατι και τωρα εχω ενα μπρελοκ που λεει κυμκο. Κατι πρεπει να κανει η πολιτεια, τα περιοδικα, ο Λυκος. Κατι... καποιος πρεπει να κανει κατι!

--

Μια απλη καθημερινη ιστορια, ενος ανώνυμου. Ζουν ανάμεσα μας.

Customizing from hell

Διαβάζω, μαθαίνω, ψάχνω. Και προσπαθώ πάντα όπου μπορώ και με τα λίγα που ξέρω να ξεφεύγω απ' την πεπατημένη.

Ο Χρήστος ο Κωστάκης απόκτησε πρόσφατα μια πάπια και μου είχε πει να κάνω ένα σχέδιο pinstripe στα καπάκια της. Είχα ξεκινήσει να κάνω πρόβα σε κάποια σχέδια σε ένα ντεποζιτάκι που έχω.

Σκεφτόμουνα τι μπορώ να κάνω καλύτερο. Χρήστος ειν' αυτος. Κατι που θα ναι πρωτότυπο, και να μην έχει ξαναγίνει ποτέ και πουθενά.

Τι ήθελα να λύσω; Το πρόβλημα με τη βαφή και το pinstripe είναι
1. Να μην πετύχει (το ξανακάνεις)
2. Το βαριέσαι μετά από λίγο καιρό.

Το καλύτερο θα ήταν να χει κάτι άλλο κάθε μέρα. Γίνεται;

Χμ. Μια βαφη που ν' αλλάζει. Οχι 'οπως την κοιτας στο φως' αλλα τελειως. Αλλο σχημα, αλλο σχεδιο.

Και κατέβασα την ιδέα που απ' όσο ξέρω δεν έχει ξαναγίνει πουθενά.

Μπογιά μαυροπίνακα.

Βαφω τα καπακια με μπογια μαυροπινακα, και ισως οχι μονο τα καπακια.

Σε αλλο μηχανακι θα ειχε ισως προβλημα, γιατι αν εκανα ετσι ενα ντεποζιτο στο τριψιμο απ τα ποδια θα γινοταν χαλια. Στα καπακια της παπιας ομως οχι (και ισως σε αλλα μερη).

Μετα μπορω να κανω πανω με κιμωλια ή εγχρωμες κιμωλιες, απειρα pinstripe. Καθε μερα κι αλλο. Γραφεις πανω οτι γουσταρεις, αλλαζεις το μηχανακι σου καθε μερα.

Το απολυτο καστομ.

Κι αν το μαυρο δεν ταιριαζει με οτι διαλεξεις;

Παιρνεις τοτε το χρωμα που εχεις βαψει το μηχανακι, και ριχνεις μεσα λιγο αρμοστοκο για πλακακια, κι εχεις υφη πινακα στο χρωμα που εχεις βαψει το μηχανακι σου. Παλι με τις αναλογες κιμωλιες ζωγραφιζεις οτι γουσταρεις πανω.

Έχω και μερικές ακόμα ιδέες αλλά τις φυλάω για αργότερα.

Για να αναμασάμε είμαστε;

Για καλημέρα

Συνήθως κάθε πρωί βάζω μια φωτογραφία για καλημέρα στο Motorcycle Restoring & Customizing Greece

Πριν το κάνω σκρολάρω και διαβάζω επιλεκτικά το τι έχει γραφτεί, και ένα απ' τα πράγματα που μ' αρέσουν είναι ότι δουλεύει έτσι το μάτι και το μυαλό ώστε κάθε φορά απομονώνω φράσεις, εικόνες, ιδέες, συναισθήματα που παίξανε.

Συνήθως αφήνει ένα χαμόγελο.

Σήμερα επειδή είναι και Σαββατοκύριακο, είπα να μοιραστώ το τι βλέπω στο γκρουπάκι, τι είναι για μένα η ουσία από τα χτεσινά γραφόμενα. Πάμε;

“ήμουν δεν ήμουν δώδεκα χρονών όταν το χάζευα στο μαγαζί σου”

“Μην ξεχνιέσαι μόνο, με μανιβέλα βάζουμε μπροστά, οκ;”

“Πως να εξηγήσω αλλιώς την αγάπη μου για τη Lambretta; ήταν το μηχανάκι της οικογένειας”

“Moto Guzzi V50 1981 η Morini 500 1981;”

“επειδή το φτερό τώρα είναι σε κοινή θέα έπρεπε να φτιάξουμε χειροποίητη βάση. Aπό αεραγωγούς ταχύπλοου.”

“κοιμάσαι μετά από τέτοια post, κάθε βράδυ;”

“Εδώ ζηλεύουμε άνετα η απαγορεύεται;”

“Ούτε καινούργια δεν ήταν σε τέτοια κατάσταση!”

“Θυμάμαι που το γυάλιζες πριν το Σαββατοκύριακο για να πάτε Χαλκίδα. Όπως και το Ζ900 του ζαχαροπλάστη που είχε τη Νεγριτα στη γειτονιά”

“Αυτό το μηχανάκι ήταν Παναγιώτη”

The Pulsar Project

ή αλλιώς Χρήστος Κωφίτης. Τον βρίσκετε εδώ:

http://www.pulsar-project.com/el/about-el

οπου μπορείτε να διαβάσετε και για τα βραβεία που έχει αποσπάσει διεθνώς, αλλά και για τις εκθέσεις του. Εγώ τον έμαθα μέσω του Ηλία του Νικολάου που τη δουλειά του στις αερογραφίες είχαμε δει μερικές μέρες πριν.

Oι δουλειές του είναι σίγουρα μια άσκηση στην υπερβολή, αλλά μάλλον δείτε και αποφασίστε. 

Τι να πρωτογράψω; Θα σας δείξω απλά δουλειές του. Κι εσείς, αξίζει να τον ψάξετε πολύ παραπάνω. Πάμε;

Vespa Springer Sting

Mastiga

Iron Horse

Chimera

Guardian

Mπορείτε να τον βρείτε και στο facebook

https://www.facebook.com/PulsarProject

Το δώρο

'Αυτό το CB το κάνω δώρο στο Λύκο'.

Κι έχω μείνει μαλάκας να κοιτάω την οθόνη. Στην αρχή σκέφτηκα ότι είναι πλάκα, δε μπορεί.

Ο Μπάμπης ο Μουρατίδης είναι ο ένοχος, μάστορας με νοοτροπία παλαιάς κοπής. 35 μηχανάκια έχει κάτω απ' τη σκεπή του από ταχυδρομικά ΜΕΒΕΑ μέχρι Μontesa. Και μεγάλη τρέλα.

Εκτιμητής σε 'παλιά'. Τι θα χρειαστεί για ανακατασκευή, τι ζημιές έχει, τι σπανιότητα έχει, τα πάντα. Το inbox μου έχει γεμίσει μ' ένα κατεβατό σελίδας. Μιλάμε για τρέλα, μόνο με την τρέλα κάνεις τέτοιες δουλειές.

'Για να κοιμηθώ λύνω στο μυαλό μου μοτέρ και το ξαναδένω'

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω αποσπασματικά.

'Εγώ με σας μεγάλωσα, του ΜΟΤΟ, χρόνια τώρα. Σε διαβάζω και σένα και όλους. Κι αυτό το μηχανάκι είναι το δώρο μου.'

Κι εγω εξακολουθώ να κοιτάω τα ασημι καπάκια του μικρού. Και δεν του λείπει τίποτα. Κι επειδή δεν του λείπει τίποτα, όπως και στο μπόμπο μου, δεν του πειράζω και τίποτα. Έχει μέχρι και τα καθρεφτάκια του, μέχρι και την εργαλειοθήκη.

Κι αυτή τη σκόνη τη λεπτή την κίτρινη. Αυτά που τα παρατάνε λες κι έχουν άλλο είδος σκόνη πάνω. Τίποτα δεν του πειράζω. Μα τίποτα. Αυτό είναι το δώρο του Μπάμπη.

Ένα πλυσιματάκι θα του κάνω, λαδάκια, ένα μάζεμα στη σέλα, ένα καθάρισμα στο ντεποζιτάκι... τα βασικά. Και μετά θ' αράξω πίσω να το βλέπω να γυαλίζει σαν το ασημένιο φτεράκι που ήρθε από ένα τύπο που άνοιξε ξαφνικά την ψυχή του και μοιράστηκε.

Δεν ξέρω αν χαρίζονται πολλά CB και σ' αυτήν την κατάσταση.

Εσείς ξέρετε πολλούς Μπάμπηδες;

Thanks man. Έχουμε δρόμο.