Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Paranoid

Αυτη η εποχη του χρονου μ αρεσει γιατι γινονται ολοι ψιλοπαρανοικοί. Ποιος θα παρκαρει στη θεση τους. Ποιος θα τους παρει το μπουτι το κοτοπουλο. Ποιος θα κατσει απ τη γωνια. Ποιος θα παει να παρει ψωμι. Και η κυριως παρανοια ειναι στις ουρες.

Στις εφοριες, στα ταχυδρομεια, στις τραπεζες, τση πτανας. Σηματα κυκλοφοριας, εμβασματα,κερατα κι ολοι μεσα στην τσατιλα. Στις ουρες βλεπεις κατα κανονα τριων ειδων ατομα:



1. Οι παρανοικοι. Φοβουνται οτι ολοι θα τους φανε τη σειρα. Κοιτανε δεξια αριστερα. Βαζουνε σημαδουρες και τις αναγγελουν στον κοσμο 'Εγω ηρθα πριν την κυρια'. Ενημερωνουνε το μπροστινο και τον πισω. 'Εγω ειμαι μετα απο σας και η χοντρη μετα απο μενα'. Αμα πεσουνε δυο τρεις μαζι κανουνε κομμα, ο ενας tankάρει κι ο άλλος κάνει heal. Αμα πειραξεις ενα τους εχεις πειραξει ολους. Καμμια φορα μαζευονται και 7 παρανοικοι μαζι. Ετσι και κανεις οτι βγαινεις απ την ουρα να πας να πεταξεις κανενα σκουπιδι θα σε λαρυγγωσουνε, δε θα σε ξαναδει το φως του ηλιου. Θα σε βρουνε απ τη μυρωδια πισω απο κανα γραφειο. Αυτοι δε φευγουν ποτε απο κει, και κατουρημα να τους πιασει και σεισμος να γινει, τιποτα. Και προπαντως δεν την πατανε να πανε στον ταμια πριν φυγει τελειως ο προηγουμενος, μην πανε και τους πει κανενα 'μισο λεπτακι' και την κοπανησει, γιατι τη γαμησες. Εκει εισαι στο κενο. Into the void. Δεν ανηκεις πλεον σε σειρα. Εισαι μεσοπελαγα, μονος σου. Νιωθεις ολο το δραμα της ανθρωπινης τιποτενιας υπαρξης σου. Ουτε κυρια μπροστα ουτε γερος πισω, το χαος.



Κι Εκείνη έφυγε παιρνοντας μαζι της κατι εμβασματα. Θα ξαναρθει αραγε; Κοιτας τους αλλους ψαχνοντας συμπαθεια και σε γραφουν παγερά στ' @@ τους. Δεν εισαι παρα ενα νουμερο. Να περιμενες. Οι πρωην παρανοικοι φιλοι σου σε αντιμετωπιζουν σαν ενα ξενο. Ξεκοψες απ την αγελη, τωρα εισαι ενα τιποτα.

2. Οι καμικαζι. Μπουκαρουν στην τραπεζα κι αρχιζουν τα νοηματα σαν τους σπαστικους, κλεινουν ματι ,σηκωνουν χερια, λενε σιωπηλα κατι 'Βαγγελη, το χαρτι' στον ταμια. Τσαλαπατανε παιδακια, εξολοθρευουν γριες, περνανε απ τα χαρακωματα, χαμογελανε σαν τον Τσιβιλικα και λενε 'μισο λεπτακι'. Εκει συνηθως επεμβαινουν οι παρανοικοι. Συνηθως χρειαζεται μια ομαδα τουλαχιστον 5+ παρανοικων για να σταματησει ενα καμικαζι.

3. Οι ασχετοι. Δεν θυμουνται ποιος ηταν μπροστα. Ουτε πισω. Ουτε αν τους φανε την ουρα. Ειναι τα Θυματα. Εχουν παει στην τραπεζα μετα τον τριτο κουραμπιε και τη σουπα και το μονο που θελουν ειναι να πληρωσουν και να πανε να βαλουν τις πυτζαμες. Βλεπουν κοσμο να περναει, ακουει καποιους να φωναζουνε, κι ειναι σα να βλεπουνε σινεμα. Να χε και πατατακια.

Χρονια πολλα παιδες και τα ξαναλεμε σουν....


2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ΕΙΣΑΙ ΚΟΡΥΦΗ .PARANOID.

Ωασσιλις είπε...

Και ανάποδα