Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Diamonds and rust

Υπερβολικός και κλεμμένος ο τίτλος από Joan Baez αλλά δε γίνεται αλλιώς. Πρωί πρωί μου έριξε ο Μιχαήλος την ένεση με την πρώτη παραγγελία για το 750Κ.

Side panel emblems, αυτά που μπαίνουν κάτω από κείνο το...

 Εικόνες άλλης εποχής. Ανάγλυφα και προσεγμένα. Και χρόνια μετά ούτε ξεφλουδίζουν ούτε το χρώμα τους χάνουν ούτε τίποτα. Ποιότητες άλλης εποχής.


Eίναι απίστευτο και το βλέπω και από το XL και από το 750Κ και από διάφορα 900F που βλέπω κατά καιρούς τι ποιότητα υπήρχε τότε και τι υπάρχει τότε. Βλέπεις 40 χρονών μοτέρ και ζάντες να γυαλίζουν, όχι να είναι σε καλή απλά κατάσταση, αλλά να ΓΥΑΛΙΖΟΥΝ και μάλιστα χωρίς καμία συντήρηση και βλέπεις σήμερα ψαλίδια, εξατμίσεις, πιρούνια 5 χρονών να πετάνε μπιμπίκια και σκουριές. Και όχι σε μηχανάκια 'του τάληρου' αλλά σε μηχανάκια χρυσοπληρωμένα.

Η έρευνα και η εξέλιξη έχει προχωρήσει προς τα ηλεκτρονικά εξαρτήματα μεριά φτιάχνοντας ακριβά, πολύπλοκα μηχανάκια με ακριβές και πολύπλοκες ζημιές - που δύσκολα θα τους βάλεις χέρι. Μηχανάκια που είναι προορισμένα να πουληθούν σε 5-10 χρονάκια εκτός κι αν τύχουν στον τρελαμένο ιδιοκτήτη που θα τα 'μαζεύει'.

Έτος 2000+ και να βλέπεις μηχανάκια που χτυπάνε πιστόνια (και τους φταίει η βενζίνα - λέγε με Triumph)  ή να κόβουν υποπλαίσια και ψαλίδια δεν είναι θέμα τεχνογνωσίας μόνο αλλά και φτήνειας. Κι αυτή η φτήνεια του πλαστικού πάντα μ' ενοχλούσε. Είχα ανέβει πριν 3 χρόνια σ' ένα 600αράκι που σκεφτόμουν να πάρω και δεν το έβαλα καν μπροστά. Με το που είδα τα όργανα, με το που είδα να λυγίζουν οι βάσεις με πίεση απ' τον αντίχειρα, με το που είδα κάτι ψευτιές πλαστικά στεφανάκια γύρω γύρω κι ένα τιμόνι 'του δεκάρικου'... τι να βάλω μπροστά; Κι αν αυτά είναι αυτά που επέλεξαν να βάλουν 'στο σαλόνι', τι είναι αυτά που δε βλέπω;

Προφανώς τα σημερινά είναι απείρως πιο αξιόπιστα. Αλλά αυτή η αξιοπιστία και ο κύκλος ζωής είναι μετρημένα στο excel ενός μαρκετίστα κι όχι στο εργαστήρι κάποιου μηχανικού. Κι η αποτυχία του δεύτερου δε μ' ενοχλεί τόσο όσο η σκοπιμότητα του πρώτου.


 

12 σχόλια:

barbacool είπε...

και τα BMW διαλύουν πιστόνια και κυλίνδρους με λίγο νεράκι...

Γιάννης Γκ. είπε...

Έχεις απόλυτο δίκιο,ισως με μια μικρή ενσταση στο οτι τωρα ειναι τα μηχανάκια απείρως πιο αξιόπιστα.
Σκέψου όμως ποσο εχουν πέσει και οι τιμές. Πόσους "βασικούς μισθούς" ήθελες το 1990 για να πάρεις ενα transalp και πόσους τώρα ? (ακόμα και με μισθούς κρίσης). Επίσης νομίζω οτι τα μηχανάκια που φτιάχνονται ακόμα σε εργοστάσια στην Ιαπωνία κρατάνε κάποια standars ποιότητας ...

ΛΥΚΟΣ είπε...

Γιάννη συμφωνώ εν μέρει. Θα ήταν ενδιαφέρον να μπορέσουμε να μετρήσουμε τη σχέση αξίας - τιμής.

Μια φορά έβαλα ένα παρόμοιο ερώτημα στο ducatisti.gr και το μεγαλύτερο ποσοστό απάντησε ότι τη χειρότερη σχέση την έχει η Ντουκάτι, με επόμενη νομίζω τη μπεμβέ. Θα ήταν ενδιαφέρον να το ξανακάνουμε αυτό αλλά για συγκεκριμένα 10 μοντέλα πχ.

Αυτά που φτιάχνονται πλέον σε ένα εργοστάσιο χωρίς να χρησιμοποιούν εξαρτήματα από 50 μεριές της γης είναι πλέον μετρημένα στα δάχτυλα...

mixalis pot είπε...

δεν ειναι μετρημενα στα δαχτυλα...υπαρχει το οτι πληρωνεις παιρνεις αλλα σε οτι φορανε επανω λεει "china,made in china,mede in p.r.c. " αλλα ποιοτητα τιμης-αξιοπιστιας...

Ανώνυμος είπε...

Το XJR πάντος, σε οχτώ χρόνια έχει πάθει δύο ζημιές. Μια τσιμούχα καλαμιού, και μια λάμπα απο φλάς πίσω δεξιά.

Καλημέρα, knoxville.

Ανώνυμος είπε...

Υ.Γ. τα σηματάκια είναι κοσμήματα όχι μαλακίες. Respect!

Knox.

Ανώνυμος είπε...

Τα xjr ειναι τα μοναδικα απο τα μαστοδοντα που ειναι made in Japan.


bull

ΛΥΚΟΣ είπε...

Nαι ρε συ Κώστα αλλά είναι Γιαμάχα.

Ανώνυμος είπε...

Κοίτα στην Ιαπονία υπάρχει μια παρημοία που λέει "Kutsu wa, sore ga Yamaha no baai demo, go jitaku kara tsukura retu"

(Παπούτσι απο τον τόπο σου και ας είναι και γιαμάχα)

Knoxville

delrules είπε...

και τι πειραζει που ειναι ΥΑΜΑΗΑ ρε φίλε;
Ισα-ισα, το βασικο το πλεονεκτημα ειναι ...

ΛΥΚΟΣ είπε...

Λες ε; Η αλήθεια είναι έχω ένα φίλο με TDM κι είναι ΥΠΕΡευχαριστημένος.

Ανώνυμος είπε...

Tdm? Δηλαδή εσύ όταν μιλάς για χόντα λές και dna μηχανάκι?

Knoxville